Kupang Everyday Life #5 – In Mijn Element!

IMG_20150314_162117

Het meer bij Tilong

Eindelijk weer eens een blog uit Kupang! Na de overweldigende landschappen van Nieuw-Zeeland leek het een tijdje alsof onze avonturen in Kupang daarbij in het niet vielen en zeker geen blog waard. Toen kwam de dengue fever (knokkelkoorts) die Rivka en mij trof. Maar we zijn weer opgekrabbeld en ik ben in mijn element! De foto’s bij deze blog zijn van vanmorgen toen we vlakbij Kupang in de buurt van Noelbaki en Tilong een rondje gingen lopen.

IMG_20150314_141846

De rijstvelden staan er prachtig bij. Het groen knalt je tegemoet.

So… What’s cooking in Kupang? Het regenseizoen is in volle gang. Hierdoor koelt het van tijd tot tijd goed af (wel hoge vochtigheidsgraad). Daar waren we aan toe. Het regent vaak en veel, wat vooral in het lage deel van de stad aan zee tot overstrominkjes en bijbehorende komische verkeerssituaties leidt. Tijdens zo’n stortbui ligt het leven in de hele stad stil. Alle afspraken schuiven één of twee uur op, zolang als de bui duurt. Als er al iemand op het idee is gekomen om de afwateringscapaciteit op de piekvraag af te stemmen, dan is het in ieder geval niet uitgevoerd. Jakarta in het klein. Ik had verwacht dat er met de start van het regenseizoen al minder onderbrekingen van de stroomvoorziening zouden zijn, maar dat is nog niet het geval. Ook bij een stroomonderbreking ligt het leven stil alhoewel best wel wat dingen (beperkt) door kunnen gaan door batterijen en generatoren.

IMG_20150314_141708

Het lijkt alsof er in vergelijking met dezelfde periode vorig jaar irritant meer muggen in en rond ons huis zijn. Vooral Judith en ik hebben meer last dan eerst van de beten zelf. Dit nog afgezien van de dengue die ook in de 2015 editie geen aanrader was, maar die kunnen we natuurlijk ook ergens anders hebben opgelopen. Ik heb van de week – opnieuw – allerlei natuurlijke anti-muggenmaatregelen genomen: de citroengras die we al hadden staan op nog meer plekken neergezet, knoflook geplant, basilicum gezaaid. Ik heb ook een muggenval gebouwd als experiment (een fles met daarin water met suiker en gist, daar komt CO2 van en daar zouden muggen op af komen). Ik ben benieuwd of het gaat werken (nog niet).

IMG_20150314_141219

Uitzicht op Noelbaki met het bijbehorende kolossale rijstveld en de baai van Kupang

We zijn nu ruim een jaar weg en ik heb het gevoel dat mijn sabbatical bijna voorbij is. Ik heb veel geschreven en gelezen, een hoop gewoontes aangeleerd, afgeleerd of gewijzigd en meer tijd dan ooit met het gezin besteed. Al deze dingen had ik in Nederland nooit kunnen doen. Daar kom je gewoon niet aan toe als je 60 week per uur werkt, 200 e-mails per dag moet afhandelen en zowel zaterdag als zondag 3 feestjes hebt. En oja, of je ff de schuur kan verven. Ik geniet van de luxe dat ik nu geen kostwinner ben. Ik heb de tijd ook gebruikt om met mezelf door een proces te gaan om de grote hamvraag te beantwoorden: what’s next? Dit proces alleen al had ik nooit bovenop een klus in Nederland kunnen doen. Er is een begin van een antwoord en dat ben ik nu aan het uitwerken. Alleen al het feit dat ik begin te ontdekken waar ik het moet zoeken (op basis van waar mijn hart sneller van gaat kloppen, wat ik kan en wat ik beter niet kan doen) geeft enorm veel energie. Wordt vervolgd.

IMG_20150314_141422

Aanpassen aan onverwachte situaties (zoals dit gat in de weg door een landslide wat voor onze auto iets te groot was): langzamerhand worden we er goed in.

Judith heeft een constante stroom van werk (college voorbereiden en geven, tentamens afnemen, etc) voor de universiteit, op Sumba en voor Kerk In Actie. Ik wachtte (tot vandaag) op uitsluitsel of een vak aan de faculteit economie nu wel of niet door mij zal worden gegeven. Net zoals bij Judith doet ook de economie faculteit niet aan planning van docenten, colleges en roosters totdat het semester vijf weken geleden begonnen had moeten zijn. Dit is geen verwijt aan de universiteit, zo gaat gewoon alles hier. Je koopt pas rijst als ie op is en als je dan geen geld hebt, dan heb je honger. En je moet je plannen wijzigen en waarschijnlijk daardoor anderen ook en dat maakt niemand wat uit. Een enkele keer kijken Judith en ik elkaar ’s avonds aan en zeggen verwonderd: “alles ging vandaag zoals afgesproken of gepland”, maar het komt zelden voor. Het leidt ertoe dat wij (net als iedereen) gewoon ons eigen plan trekken en doen en ons aanpassen als er iets gebeurt. En dat bevalt verschrikkelijk goed! Het loslaten van zaken die hadden moeten gebeuren, maar niet gebeuren en in de tussentijd doen wat voor jou belangrijk is, is een van de dingen die we hier dagelijks oefenen. En als er dan ineens wel iets gebeurd, dan zie je dan wel weer. Maar vanochtend kwam dan het antwoord: Ik hoef geen college te geven het komende semester. Met dit antwoord heeft de faculteit zo lang gewacht, dat het bijna het enig mogelijke antwoord was. Over zes weken zijn we een maand in Nederland. Daarna is mijn werkvisum verlopen en het is onduidelijk of en wanneer dit wordt verlengd (ook zo’n proces wat je moet loslaten :-)), dus de tijd was ondertussen wel heel kort geworden. Het is vooral jammer voor de studenten, want die krijgen nu een college Management Informatiesystemen uit een boek van 20 jaar oud, waar je natuurlijk niets van leert. Ik had in de tussentijd alweer zoveel dingen opgestart om te doen, dat ik niet zo goed had geweten hoe ik tussendoor ook nog college had kunnen geven.

We kijken uit naar ons bezoek aan Nederland in mei. De agenda loopt langzaam maar zeker vol. Het lijkt wel alsof we niets geleerd hebben van het onthaasten in Kupang…

The Hour of Code in Kupang

image

Deze week is er een wereldwijd evenement genaamd “The Hour of Code”. Het doel is om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met programmeren, vooral in afgelegen gebieden. Het idee erachter is dat dit de ontwikkeling van die mensen en ook die gebieden bevorderd. Vrijdag hadden er al 90 miljoen mensen meegedaan. Meer info over het evenement is te vinden op de website. Ik heb met mijn klas van 60 studenten meegedaan.

Sinds september geef ik het vak Management Informatiesystemen aan de universiteit waar Judith ook les geeft. De studenten komen soms uit Kupang maar vaak uit de kampong, kleine dorpjes op West-Timor of de omringende eilanden. Ze hebben vaak nauwelijks ervaring met computers, laat staan informatiesystemen. Ze hebben wel allemaal een mobieltje met facebook, dus dat kan ik in mijn colleges mooi als voorbeeld gebruiken. Maar verder hebben ze er weinig kaas van gegeten en kijken ze me wat glazig aan als ik in mijn rammelende Indonesisch probeer uit te leggen hoe internet eigenlijk werkt of wat de cloud is. Waarom? Ze hebben nog nooit echt met hun handen in de electronische modder gezeten, ze weten niet wat het is of hoe het gaat.

Dus ik was blij met The Hour of Code. Alle studenten moesten leren hoe je een spelletje als Angry Birds of Frozen programmeert door middel van simpele oefeningen op die website. Dus ik hen uitleggen dat ze hun eerste eigen informatiesysteem aan het programmeren waren. Na een zeer aarzelende start barst het uiteindelijk los en krijg ik veel enthousiaste reacties. Vooral het behaalde certificaat wordt uitvoerig op hun facebook timeline gepost. Sommige posten ook plaatjes van de geprogrammeerde spelletjes. Ik hoop dat ik wat studenten heb weten te enthousiasmeren om hier mee door te gaan, want dit soort expertise is erg nodig in dit deel van de wereld. Tenminste, als ze ooit van de tsunami van handmatige processen met stempels, handtekeningen en zegels af willen komen waar Indonesië momenteel compleet door vastloopt. En het was ook gewoon leuk!

image

Kupang Every Day Life #4 – Groen! Een Nieuw Begin…

wpid-img_20141207_130901.jpg

En toen was ineens de hele stad weer groen. Niet helemaal ineens natuurlijk, maar wel heel snel. In ietsjes meer dan een week na de eerste serieuze regenbui na zes maanden droogte schieten overal de groene sprieten de grond uit. Het moest even op gang komen, maar nu regent het bijna iedere dag. Heerlijk! Alles was verschrikkelijk stoffig. Langzaam wordt de hele stad schoongespoeld. De felle kleur van vers groen knalt je overal tegemoet.

wpid-img_20141207_131136.jpg

In de stad zijn opeens overal reparatiewerkzaamheden aan afvoerkanalen en rioleringen. Altijd een mooi fenomeen om te zien. Je hebt dus zes maanden de tijd om onderhoud te plegen, maar dat doe je niet. Je wacht tot alles overstroomt en pas dan ga je beginnen. Lekker in de modder en andere viezigheid waar ik de herkomst liever niet van weet aan de slag om de problemen op te lossen. Toen we in Nairobi woonden was het precies zo. Daar had het een jaar niet geregend en de chaos door gebrek aan onderhoud was op sommige plekken niet te overzien. Onderhoud of beter gezegd preventief onderhoud blijft een moeilijk concept.

wpid-img_20141207_130807.jpg

Wij zijn gewoon blij met de regen, omdat dit betekent dat het ook afkoelt (daar waren we heel erg aan toe) en het ziet er allemaal weer een stuk vrolijker en frisser uit. Voor veel mensen in dorpjes niet zo heel ver van Kupang betekent het einde van het hete seizoen echter het einde van een periode van honger en schaarste van water voor alledaags gebruik. Dat is nog eens andere koek. Zelfs nu we daar zo dichtbij wonen is het voor ons ver weg. Je zou zeggen dat het mogelijk moet zijn om een voorraad van zowel eten als water op te bouwen voor zes maanden, maar blijkbaar zijn die gemeenschappen niet daartoe in staat. Gelukkig is het nu weer groen! Een nieuw begin. En dat vlak voor de kerst…

wpid-img_20141207_130950.jpg

Kupang Everyday Life #3 – Vissie doen bij de Pasar Malam?

pasarmalam4

De duisternis valt snel in, maar dat triggert nog maar weinig van de tientallen brommertjes die om ons heen zwermen om hun licht aan te doen. Als ze dat al hebben. Zo goed en zo kwaad als het gaat navigeer ik door de chaos, met af en toe een goede test van onze remmen. Het lijkt wel of iedereen onderweg is, zo druk is het. We zijn op weg naar de pasar malam, de avondmarkt. Iedere avond worden een paar straten in het oude centrum afgezet om te worden overgenomen door tientallen eetstalletjes. De tentjes worden voornamelijk gerund door moslims. Dat valt wel op in het christelijke Kupang, maar vlakbij zee wonen er meer moslims, dus dit zal wel historisch zo zijn gegroeid. Vroeger lag de pasar malam prachtig aan zee, maar het uitzicht is ons ontnomen door een treurige rij winkelpanden die hetzelfde verkopen als iedere andere winkel in Kupang: afgekeurde Chinese rotzooi, instant-alles en beltegoed. Een effectievere manier om een triple-A locatie enorm te degraderen is moeilijk te bedenken.

pasarmalam6
Desondanks komen we er graag en dat komt door de kwaliteit van het eten en drinken. Het is er dan ook altijd druk. De stalletjes verkopen een enorme variëteit aan vis, inktvis, garnalen, krabben en schelpdieren. Verse vis is overal in Kupang goed verkrijgbaar, maar als het gaat over schelpdieren en garnalen dapasarmalam3n wordt het al een stuk lastiger. En dan heb ik het nog niet over hoe lekker het wordt klaargemaakt. Verwacht geen haute cuisine met amuses en liflafjes, maar eenvoudige met aandacht bereidde gerechten. Achter de stalletjes staan stoelen, banken en tafels waar je al het lekkers kan verorberen. Daar hoort natuurlijk wel wat lekkers te drinken bij en daar is aan gedacht. Er zijn ook stalletjes waar je de meest uiteenlopende verse sapjes kan bestellen. In ieder andere tent in Kupang is al gauw de helft van het sapjes-menu habis (uitverkocht). Dat zal je hier niet snel gebeuren.

pasarmalam1

We maken onze keus qua eten en drinken en zoeken een plekje. Met een beetje pech zit je aan een tafeltje waarbij van twee kanten tegelijk een muur van luidsprekers de Indonesische varianten van Nick & Simon in je oor tetteren. Een beginnersfout. Ondertussen weten we waar het wat rustiger toeven is. Al snel zitten we lekker te eten. Het pellen van de gemarineerde garnalen of het openpeuteren van de krabben en schelpen zou een enorme knoeiboel op kunnen leveren, maar gelukkig zijn onze kinderen enorm goed opgevoed. Ahum… Behulpzaam worden kleine bakjes water (zoals in Nederland bij de spareribs) op de iets te smalle tafel neergezet om de vieze vingers schoon mee te maken. Het is altijd weer de vraag hoeveel bakjes water in wiens schoot belanden.

pasarmalam2
Als je er een tijdje zit, dan begin je langzaam door de setting heen te kijken en zie je dat de vrolijke kraampjes in een doodgewoon straatje staan. Wat een afspraak om iedere avond met zijn allen met de etenskraampjes naar die plek te komen al niet voor elkaar kan krijgen. Nu pas zie ik dat achter de stalletjes een prachtig oud pand staat. Enorm vervallen, maar prachtig. Het is een oude ijsfabriek die luistert naar de naam “Minerva”. Dat laatste is dan weer jammer. Hoe komt het aan pasarmalam7die naam vraag je je af. Een prachtige locatie voor misschien mijn eerste restaurant? Dan moet ik wel eerst de corrupte ambtenaar die de illegale bouwvergunning voor de winkeltjes die het uitzicht belemmeren heeft goedgekeurd omkopen om diezelfde winkeltjes weer weg te bulldozeren en er weer een mooie promenade van te maken. Niet helemaal mijn stijl, maar toch… Als Kupang het voor elkaar zou krijgen om een paar van dat soort plekken te creëren, dan zou het zich in één keer op de kaart zetten als stad waar voor meer dan een stop-over voor een nacht. En zo fantaseer ik nog even verder. De kinderen zitten ondertussen drie tafeltjes verderop hun vieze vingers schoon te vegen aan de kleren van die vriendelijk lachende Indonesische familie. Hoogste tijd om naar huis te gaan. We kopen nog snel even wat pakjes zoete rijst in bananenblad (toetje!) en rekenen af bij alle verschillende stalletjes waar we iets hebben gekocht. Met alle smaken nog in onze mond verdwijnen we in de Kupangse nacht.

pasarmalam5

Bijna 1 Jaar Weg – Kwalitijd!

We zijn alweer bijna 1 jaar weg uit Nederland, de hoogste tijd voor een evaluatie. Een jaar geleden waren we ons huis aan het leegruimen en werden de avonden overheerst door een lange reeks afscheidsetentjes, feestjes en andere gezelligheid. De eindeloze to-do lijstjes zorgden voor stressniveaus’s die misschien niet helemaal gezond waren. Tussendoor las ik ook nog even het boek “Third Culture Kids” over wat we onze kinderen aandeden en las daar doodleuk dat we zo vlak voor vertrek waarschijnlijk in de “paniek-fase” zaten. Oh, was dat het!

Bijna een jaar verder schrijf ik deze blog, lekker hangend in de hangmat in onze tuin. Het jaar is voorbij gevlogen. Een jaar met – afgezien van onze verhuizing zelf – best veel grote veranderingen zeker voor mijzelf. Judith is nu de kostwinner. Dat geeft mij de mogelijkheid biedt om de concepten van de 4-hour work week in de praktijk te brengen en de resterende tijd te experimenteren met van alles en nog wat. Zo geef ik nu een aantal uur per week college aan de economie faculteit van de universiteit waar Judith werkt. Ook schrijf ik veel, danwel voor mijn blogs danwel aan iets wat misschien wel een boek wordt. Ik loop veel hard, wat lang niet altijd meevalt in de hitte hier. Ik doe zeer regelmatig mijn vinyasa yoga en meditatie practice. Inbox Zero is al maanden een feit. Allemaal nieuwe activiteiten en gewoonten waar ik in Nederland niet aan toe kwam om mee te gaan starten. Voor mij is het wel een indicatie dat je best een drastische verandering moet doorvoeren of doormaken om uit je tredmolen te kunnen stappen. Nog lang niet alles gaat helemaal zoals ik het zou willen, maar ik geniet van iedere dag. Ik kan het iedereen aanraden!

Als gezin leven we stukken gezonder dan in Nederland, met name door het versere eten het vele fruit en het gebrek aan verleidingen waaraan we worden blootgesteld. We eten veel minder vlees en alcohol van enige kwaliteit is moeilijk te krijgen. Bovendien is er overal vers sap te koop!

Misschien wel het grootste cadeau van het afgelopen jaar is alle tijd die we als gezin met elkaar doorbrengen. We zijn vaak allemaal thuis en besteden veel aandacht aan of iedereen lekker in zijn vel zit, maar ook aan home schooling. De kids kunnen eindeloos spelen in de tuin of in de buurt. Daarnaast zitten we toevallig (of misschien niet helemaal toevallig) vlakbij allemaal plekken die zonder meer als paradijselijk kunnen worden aangemerkt. Van al die avonturen hebben we voorlopig nog niet genoeg. Hoogtepunt voor mij was wel het snorkelen vlak voor de kust bij Dili (Timor Leste / Oost-Timor) hand in hand met de kids en dan een onderwaterwereld zien waar Nemo jaloers op zou zijn.

Wat ook belangrijk is, is dat de malaria’s en dengue’s van deze wereld ons tot nu toe voorbij zijn gegaan. Snel even afkloppen! Ik denk dat als één of meer van ons daardoor waren getroffen, we nu misschien wel een stuk minder positief zouden zijn.

Natuurlijk is niet alles positief. Allerlei vormen van bureaucratie hebben veel tijd en energie gekost. Het verwerken van een adreswijziging naar een adres in het buitenland is voor menige organisatie in Nederland te moeilijk om in één keer goed te doen. Ook zijn de fouten in de financiële afhandeling van opzeggingen tot nu toe altijd in mijn nadeel geweest. Toch opvallend dat deze nooit in mijn voordeel zijn geweest. In Indonesië hebben we onwaarschijnlijk veel tijd besteed aan het verkrijgen van een werkvisum. Van tijd tot tijd redelijk frusterend.

De laatste weken eist de hitte zijn tol. Het is dik in de dertig graden en het koelt ’s nachts niet al te veel af. Het wordt tijd dat het begint te regenen. Dat is niet alleen beter voor de plantjes maar ook voor ons humeur!

Ondanks deze minpunten denk ik nog niet aan terugkeer naar Nederland. Eerst nog maar eens een tijdje door op het ingeslagen pad en genieten van onze kwalitijd!

Komende week is het weer tijd voor een rondje grote boodschappen. Had ik al gezegd dat Bali voor ons de dichtstbijzijnde plek is om dat te doen? Wat een rotleven hebben we toch!

Aanpassingsvermogen Opkrikken? Kom Naar Kupang!

De loop van het leven laat zich slecht voorspellen. Niet alleen in Kupang maar overal. De file die er anders nooit staat en je dag in de war gooit, een waardevolle collega die weggaat, iemand die overlijdt of die vriend(in) die je nooit ontmoette. Continu passen we ons aan aan dingen die wel of juist niet gebeuren. Meestal levert het ook wat stress op. De meeste mensen hebben het liefst alles iedere dag hetzelfde. Vaak werk ik in organisaties die zo vastgeroest zitten in (negatief) gedrag dat iedere poging tot verbetering wordt ondermijnd. Men blijft liever  paard en wagen gebruiken dan dat men in die zelfrijdende auto stapt. Als men niet van te voren al precies weet hoe alles zal gaan, dan gaan de hakken in het zand. Er zijn honderden boeken geschreven over hoe je veranderprocessen moet begeleiden, maar die gaan er vaak vanuit dat je precies weet waar je naartoe gaat (de beroemde blueprint). Maar dat laatste is zelden tot op detailniveau mogelijk en dus gaan de hakken in het zand. Jarenlang heb ik me suf gepiekerd hoe je mensen kan laten accepteren dat ze misschien best veel niet van te voren weten, maar dat ze er op moeten vertrouwen dat het toch goedkomt. En nu heb ik het antwoord: Kom naar Kupang! Niet voor altijd, maar gewoon voor eventjes, een paar maanden ofzo.

Een greep uit de gebeurtenissen van afgelopen week… Afgelopen vrijdag heb ik zowaar mijn eerste college gegeven aan de universiteit. Het semester was eigenlijk al een tijdje bezig, maar men was nog druk bezig met het afronden van de tentamens. Daardoor had men ook geen tijd om de inhoud van het vak met mij te bespreken en werd de ruime maand die ik had ter voorbereiding gereduceerd tot 3 dagen. “By failing to prepare, you are preparing to fail” zei Benjamin Franklin ooit eens. Deze zin schiet de afgelopen dagen vaak door mijn hoofd. De dagen voordat het 1e college zou zijn werd het rooster meerdere malen gewijzigd. Zo werd mij dinsdag verteld dat ik vorige week maandag had moeten beginnen. Maar uiteindelijk werd mij verzekerd dat het dan toch echt vrijdag zou beginnen. Om 15u stond ik klaar om te beginnen en er waren zelfs ook studenten. Echter geen spoor te bekennen van degene die samen met mij het college geeft en moet helpen met vertaling waar nodig. Ik bel haar maar eens. Bleek dat ze niet kon komen en blijkbaar vond ze het niet nodig om dat aan mij te vertellen. Er waren echter wel studenten en ik heb gewoon mijn deel van het college gegeven. In het Indonesisch. Trots op mezelf! In gesprek met de studenten blijkt ook nog eens dat beide tijden waarop mijn (verplichte) college valt er ook een ander verplicht college is en ze dus moeten kiezen bij welk vak ze steken gaan laten vallen. De eerdere roosterwijzigingen waren er blijkbaar niet ten behoeve van de studenten.

Het mooie is, niemand maakt zich hier druk om en ik bemerk dat wij dat ook niet meer doen. Zo af en toe worden er grenzen overschreden – zoals bijv. het niet melden dat je niet kan komen – maar over het algemeen buigen we mee in plaats van dat we breken. De inefficiëntie die het gevolg is van al die last-minute wijzigingen en verrassingen valt natuurlijk niet goed te praten, maar we hebben hierdoor het afgelopen jaar wel een aanpassingsvermogen ontwikkeld waar veel meer mensen ook baat bij zouden hebben. Vooral de mensen die alles van te voren bedacht willen hebben en volledig van slag zijn als het net ietsjes anders loopt. We hebben een prachtige logeerkamer en iedereen die denkt er baat bij te hebben is van harte uitgenodigd!

Everyday Life in Kupang #1 – Even buurten bij de Meelisjes

hangmatDiep wegzonken in Gandhi’s autobiografie geniet ik van het moment. Ghandi’s boodschap van geweldloosheid lijkt overgeslagen naar de buurvrouw die opeens is opgehouden met het eindeloze gesnauw tegen haar iets te talrijke kinderen. Voor de verandering zingt ze een lang melodieus lied. Hoewel het warme seizoen voelbaar dichterbij komt, brengt de wind vanmiddag gelukkig wat verkoeling en laat mijn hangmat zachtjes heen en weer schommelen. Onze buurt ontwaakt langzaam uit haar siësta.

huisWe wonen in een buitenwijk van Kupang, vlakbij het vliegveld, op ruim honderd meter boven zeeniveau en daardoor net iets koeler dan in het centrum van de stad. Dicht genoeg bij de universiteit, de school en het centrum van de stad, maar ook ver genoeg van alle drukte en lawaai wat ook Kupang heeft bereikt, net zoals veel andere steden in Indonesië. De rust wordt alleen af en toe kort verstoord door een landend of opstijgend vliegtuig. De straat waar aan wij wonen is geen doorgaande weg en ook onverhard, waardoor al het verkeer langzaam gaat. Ideaal voor de vele buitenspelende kinderen.

wijkNog niet de hele wijk is volgebouwd, maar daar wordt hard aan gewerkt. Geheel zonder planning, waardoor de wijk bijna net zo onlogisch is als Almere. Er zijn ook geen straatnamen of huisnummers. Iedereen zoekt zich dus een ongeluk. Niet alle huizen zijn aangesloten op het waternet, waardoor de waterauto’s met Air Bersih (vergelijkbaar met de Clean Water’s uit Nairobi) af en aan rijden. Er is veel groen. Ieder huis is omringd met fruitbomen, vooral papaya, banaan, mango en jackfruit. De vrijheid en ruimte die we hier hebben (en waar de kinderen in kunnen spelen) zou in Nederland moeilijk te realiseren zijn.

buurmeisjesHet eerste speelvriendinnetje meldt zich bij het hek op zoek naar kameraadjes om mee op avontuur te gaan. De groep vriendinnen verzint met elkaar het ene verhaal na het andere. Er worden huizen gebouwd, in bomen geklommen, geschommeld, verstoppertje gespeeld en ga zo maar door. Er valt zoveel leuks te beleven voor de kids dat we nog geen internet- of tablet quotum in hebben hoeven stellen. Niet alles gaat van een leien dakje: toen er een paar keer geld van de kinderen en van onze tuinman was verdwenen hebben we ingesteld dat de buurtkinderen niet meer in huis mochten. Dat werd onze kinderen zeer kwalijk genomen en ze werden een tijdje geboycot. De buurtkinderen waren namelijk bang dat wij het aan hun ouders zouden vertellen en dat zij dan zouden worden geslagen. Huiselijk geweld komt zeer veel voor in Indonesië, dus de gedachtengang van de kinderen was helaas zeker niet onlogisch. En dan wonen wij nog in een sjieke buurt waar veel behoorlijk goed geschoolde mensen wonen, maar wat er binnenskamers gebeurt is blijkbaar een stuk minder sjiek en zeker niet geweldloos.

klimmengroenteman

Toet, toet, tooooeet! De groentebrommer komt eraan. Inspelend op het gebruik om totaal niet vooruit te denken of te plannen maakt een klein legertje verkopers op brommers volgeladen met alle basisbehoeftes drie keer per dag een ronde door de buurt om in de benodigde versproducten te voorzien. Ze doen goede zaken. Voor ongeveer 20.000 roepia (± EUR 1,30) kopen we genoeg groente om een hele dag met zijn allen van te eten. Een groot contrast met het prijsniveau van de enige plaatselijke supermarkt, die nog geniet van zijn monopolie positie. Voor de broodnodige pasta, melk, kruiden, hondenvoer, wc-papier en andere rare, uitheemse gewoontes betalen we meer dan de hoofdprijs. De toevoer van dergelijke producten is ook erg grillig. Alles moet worden aangevoerd per containerschip vanuit Surabaya en als het erg waait – wat nogal eens gebeurt – dan is er een tijdje geen bevoorrading. Veel producten kopen we dus als ze er zijn en niet alleen als we ze echt nodig hebben. Aan het einde van middag koelt het langzaam wat af.

wijk2Merlin, onze hond, meldt zich voor zijn dagelijkse rondje door de buurt. Het concept „hond uitlaten” is hier onbekend en men lacht zich dan ook een ongeluk om die gekke Hollanders die elke middag met hun hond gaan lopen. De mensen hier hebben veel honden, maar die ziet men als waakhond en voor consumptie, zeker niet als huisdier. Bule (spreek uit Boele), een van onze buurhonden op wiens thuissituatie en levensverwachting je geenszins jaloers hoeft te zijn, heeft het uitlaten ontdekt en loopt tegenwoordig gezellig mee. Voor ons is het rondje door de buurt een ontspannen afsluiting van de dag. We zien veel van de dagelijkse routine van de locals. Rond deze tijd zitten de meeste mensen relaxed voor hun huis met elkaar te keuvelen. Wel rinkelen er onophoudelijk telefoons en worden er berichtjes gestuurd. Werk en privé zijn hier veel minder gescheiden dan in Nederland. De mensen zijn dan rond deze tijd wel al thuis, maar er is altijd wel weer iets wat nog geregeld moet worden. Danwel voor het werk, danwel om gewoon je leven te regelen. Dat laatste kost hier verschrikkelijk veel tijd, en dat gaat ook in de avond door. Al met al maakt men hier dus lange dagen, maar brengt ook veel tijd door met zijn familie. Helemaal zo gek nog niet in vergelijking met Nederland. Vandaag willen de kinderen Merlin uitlaten, samen met hun vriendinnen. Ik dompel mezelf nog even lekker onder in mijn boek.