Kupang Every Day Life #4 – Groen! Een Nieuw Begin…

wpid-img_20141207_130901.jpg

En toen was ineens de hele stad weer groen. Niet helemaal ineens natuurlijk, maar wel heel snel. In ietsjes meer dan een week na de eerste serieuze regenbui na zes maanden droogte schieten overal de groene sprieten de grond uit. Het moest even op gang komen, maar nu regent het bijna iedere dag. Heerlijk! Alles was verschrikkelijk stoffig. Langzaam wordt de hele stad schoongespoeld. De felle kleur van vers groen knalt je overal tegemoet.

wpid-img_20141207_131136.jpg

In de stad zijn opeens overal reparatiewerkzaamheden aan afvoerkanalen en rioleringen. Altijd een mooi fenomeen om te zien. Je hebt dus zes maanden de tijd om onderhoud te plegen, maar dat doe je niet. Je wacht tot alles overstroomt en pas dan ga je beginnen. Lekker in de modder en andere viezigheid waar ik de herkomst liever niet van weet aan de slag om de problemen op te lossen. Toen we in Nairobi woonden was het precies zo. Daar had het een jaar niet geregend en de chaos door gebrek aan onderhoud was op sommige plekken niet te overzien. Onderhoud of beter gezegd preventief onderhoud blijft een moeilijk concept.

wpid-img_20141207_130807.jpg

Wij zijn gewoon blij met de regen, omdat dit betekent dat het ook afkoelt (daar waren we heel erg aan toe) en het ziet er allemaal weer een stuk vrolijker en frisser uit. Voor veel mensen in dorpjes niet zo heel ver van Kupang betekent het einde van het hete seizoen echter het einde van een periode van honger en schaarste van water voor alledaags gebruik. Dat is nog eens andere koek. Zelfs nu we daar zo dichtbij wonen is het voor ons ver weg. Je zou zeggen dat het mogelijk moet zijn om een voorraad van zowel eten als water op te bouwen voor zes maanden, maar blijkbaar zijn die gemeenschappen niet daartoe in staat. Gelukkig is het nu weer groen! Een nieuw begin. En dat vlak voor de kerst…

wpid-img_20141207_130950.jpg

Bijna 1 Jaar Weg – Kwalitijd!

We zijn alweer bijna 1 jaar weg uit Nederland, de hoogste tijd voor een evaluatie. Een jaar geleden waren we ons huis aan het leegruimen en werden de avonden overheerst door een lange reeks afscheidsetentjes, feestjes en andere gezelligheid. De eindeloze to-do lijstjes zorgden voor stressniveaus’s die misschien niet helemaal gezond waren. Tussendoor las ik ook nog even het boek “Third Culture Kids” over wat we onze kinderen aandeden en las daar doodleuk dat we zo vlak voor vertrek waarschijnlijk in de “paniek-fase” zaten. Oh, was dat het!

Bijna een jaar verder schrijf ik deze blog, lekker hangend in de hangmat in onze tuin. Het jaar is voorbij gevlogen. Een jaar met – afgezien van onze verhuizing zelf – best veel grote veranderingen zeker voor mijzelf. Judith is nu de kostwinner. Dat geeft mij de mogelijkheid biedt om de concepten van de 4-hour work week in de praktijk te brengen en de resterende tijd te experimenteren met van alles en nog wat. Zo geef ik nu een aantal uur per week college aan de economie faculteit van de universiteit waar Judith werkt. Ook schrijf ik veel, danwel voor mijn blogs danwel aan iets wat misschien wel een boek wordt. Ik loop veel hard, wat lang niet altijd meevalt in de hitte hier. Ik doe zeer regelmatig mijn vinyasa yoga en meditatie practice. Inbox Zero is al maanden een feit. Allemaal nieuwe activiteiten en gewoonten waar ik in Nederland niet aan toe kwam om mee te gaan starten. Voor mij is het wel een indicatie dat je best een drastische verandering moet doorvoeren of doormaken om uit je tredmolen te kunnen stappen. Nog lang niet alles gaat helemaal zoals ik het zou willen, maar ik geniet van iedere dag. Ik kan het iedereen aanraden!

Als gezin leven we stukken gezonder dan in Nederland, met name door het versere eten het vele fruit en het gebrek aan verleidingen waaraan we worden blootgesteld. We eten veel minder vlees en alcohol van enige kwaliteit is moeilijk te krijgen. Bovendien is er overal vers sap te koop!

Misschien wel het grootste cadeau van het afgelopen jaar is alle tijd die we als gezin met elkaar doorbrengen. We zijn vaak allemaal thuis en besteden veel aandacht aan of iedereen lekker in zijn vel zit, maar ook aan home schooling. De kids kunnen eindeloos spelen in de tuin of in de buurt. Daarnaast zitten we toevallig (of misschien niet helemaal toevallig) vlakbij allemaal plekken die zonder meer als paradijselijk kunnen worden aangemerkt. Van al die avonturen hebben we voorlopig nog niet genoeg. Hoogtepunt voor mij was wel het snorkelen vlak voor de kust bij Dili (Timor Leste / Oost-Timor) hand in hand met de kids en dan een onderwaterwereld zien waar Nemo jaloers op zou zijn.

Wat ook belangrijk is, is dat de malaria’s en dengue’s van deze wereld ons tot nu toe voorbij zijn gegaan. Snel even afkloppen! Ik denk dat als één of meer van ons daardoor waren getroffen, we nu misschien wel een stuk minder positief zouden zijn.

Natuurlijk is niet alles positief. Allerlei vormen van bureaucratie hebben veel tijd en energie gekost. Het verwerken van een adreswijziging naar een adres in het buitenland is voor menige organisatie in Nederland te moeilijk om in één keer goed te doen. Ook zijn de fouten in de financiële afhandeling van opzeggingen tot nu toe altijd in mijn nadeel geweest. Toch opvallend dat deze nooit in mijn voordeel zijn geweest. In Indonesië hebben we onwaarschijnlijk veel tijd besteed aan het verkrijgen van een werkvisum. Van tijd tot tijd redelijk frusterend.

De laatste weken eist de hitte zijn tol. Het is dik in de dertig graden en het koelt ’s nachts niet al te veel af. Het wordt tijd dat het begint te regenen. Dat is niet alleen beter voor de plantjes maar ook voor ons humeur!

Ondanks deze minpunten denk ik nog niet aan terugkeer naar Nederland. Eerst nog maar eens een tijdje door op het ingeslagen pad en genieten van onze kwalitijd!

Komende week is het weer tijd voor een rondje grote boodschappen. Had ik al gezegd dat Bali voor ons de dichtstbijzijnde plek is om dat te doen? Wat een rotleven hebben we toch!

een laatste familie-kiekje

hier nog even de foto van de Viva- shoot van afgelopen voorjaar.