Kupang Every Day Life #4 – Groen! Een Nieuw Begin…

wpid-img_20141207_130901.jpg

En toen was ineens de hele stad weer groen. Niet helemaal ineens natuurlijk, maar wel heel snel. In ietsjes meer dan een week na de eerste serieuze regenbui na zes maanden droogte schieten overal de groene sprieten de grond uit. Het moest even op gang komen, maar nu regent het bijna iedere dag. Heerlijk! Alles was verschrikkelijk stoffig. Langzaam wordt de hele stad schoongespoeld. De felle kleur van vers groen knalt je overal tegemoet.

wpid-img_20141207_131136.jpg

In de stad zijn opeens overal reparatiewerkzaamheden aan afvoerkanalen en rioleringen. Altijd een mooi fenomeen om te zien. Je hebt dus zes maanden de tijd om onderhoud te plegen, maar dat doe je niet. Je wacht tot alles overstroomt en pas dan ga je beginnen. Lekker in de modder en andere viezigheid waar ik de herkomst liever niet van weet aan de slag om de problemen op te lossen. Toen we in Nairobi woonden was het precies zo. Daar had het een jaar niet geregend en de chaos door gebrek aan onderhoud was op sommige plekken niet te overzien. Onderhoud of beter gezegd preventief onderhoud blijft een moeilijk concept.

wpid-img_20141207_130807.jpg

Wij zijn gewoon blij met de regen, omdat dit betekent dat het ook afkoelt (daar waren we heel erg aan toe) en het ziet er allemaal weer een stuk vrolijker en frisser uit. Voor veel mensen in dorpjes niet zo heel ver van Kupang betekent het einde van het hete seizoen echter het einde van een periode van honger en schaarste van water voor alledaags gebruik. Dat is nog eens andere koek. Zelfs nu we daar zo dichtbij wonen is het voor ons ver weg. Je zou zeggen dat het mogelijk moet zijn om een voorraad van zowel eten als water op te bouwen voor zes maanden, maar blijkbaar zijn die gemeenschappen niet daartoe in staat. Gelukkig is het nu weer groen! Een nieuw begin. En dat vlak voor de kerst…

wpid-img_20141207_130950.jpg

Kupang Everyday Life #3 – Vissie doen bij de Pasar Malam?

pasarmalam4

De duisternis valt snel in, maar dat triggert nog maar weinig van de tientallen brommertjes die om ons heen zwermen om hun licht aan te doen. Als ze dat al hebben. Zo goed en zo kwaad als het gaat navigeer ik door de chaos, met af en toe een goede test van onze remmen. Het lijkt wel of iedereen onderweg is, zo druk is het. We zijn op weg naar de pasar malam, de avondmarkt. Iedere avond worden een paar straten in het oude centrum afgezet om te worden overgenomen door tientallen eetstalletjes. De tentjes worden voornamelijk gerund door moslims. Dat valt wel op in het christelijke Kupang, maar vlakbij zee wonen er meer moslims, dus dit zal wel historisch zo zijn gegroeid. Vroeger lag de pasar malam prachtig aan zee, maar het uitzicht is ons ontnomen door een treurige rij winkelpanden die hetzelfde verkopen als iedere andere winkel in Kupang: afgekeurde Chinese rotzooi, instant-alles en beltegoed. Een effectievere manier om een triple-A locatie enorm te degraderen is moeilijk te bedenken.

pasarmalam6
Desondanks komen we er graag en dat komt door de kwaliteit van het eten en drinken. Het is er dan ook altijd druk. De stalletjes verkopen een enorme variëteit aan vis, inktvis, garnalen, krabben en schelpdieren. Verse vis is overal in Kupang goed verkrijgbaar, maar als het gaat over schelpdieren en garnalen dapasarmalam3n wordt het al een stuk lastiger. En dan heb ik het nog niet over hoe lekker het wordt klaargemaakt. Verwacht geen haute cuisine met amuses en liflafjes, maar eenvoudige met aandacht bereidde gerechten. Achter de stalletjes staan stoelen, banken en tafels waar je al het lekkers kan verorberen. Daar hoort natuurlijk wel wat lekkers te drinken bij en daar is aan gedacht. Er zijn ook stalletjes waar je de meest uiteenlopende verse sapjes kan bestellen. In ieder andere tent in Kupang is al gauw de helft van het sapjes-menu habis (uitverkocht). Dat zal je hier niet snel gebeuren.

pasarmalam1

We maken onze keus qua eten en drinken en zoeken een plekje. Met een beetje pech zit je aan een tafeltje waarbij van twee kanten tegelijk een muur van luidsprekers de Indonesische varianten van Nick & Simon in je oor tetteren. Een beginnersfout. Ondertussen weten we waar het wat rustiger toeven is. Al snel zitten we lekker te eten. Het pellen van de gemarineerde garnalen of het openpeuteren van de krabben en schelpen zou een enorme knoeiboel op kunnen leveren, maar gelukkig zijn onze kinderen enorm goed opgevoed. Ahum… Behulpzaam worden kleine bakjes water (zoals in Nederland bij de spareribs) op de iets te smalle tafel neergezet om de vieze vingers schoon mee te maken. Het is altijd weer de vraag hoeveel bakjes water in wiens schoot belanden.

pasarmalam2
Als je er een tijdje zit, dan begin je langzaam door de setting heen te kijken en zie je dat de vrolijke kraampjes in een doodgewoon straatje staan. Wat een afspraak om iedere avond met zijn allen met de etenskraampjes naar die plek te komen al niet voor elkaar kan krijgen. Nu pas zie ik dat achter de stalletjes een prachtig oud pand staat. Enorm vervallen, maar prachtig. Het is een oude ijsfabriek die luistert naar de naam “Minerva”. Dat laatste is dan weer jammer. Hoe komt het aan pasarmalam7die naam vraag je je af. Een prachtige locatie voor misschien mijn eerste restaurant? Dan moet ik wel eerst de corrupte ambtenaar die de illegale bouwvergunning voor de winkeltjes die het uitzicht belemmeren heeft goedgekeurd omkopen om diezelfde winkeltjes weer weg te bulldozeren en er weer een mooie promenade van te maken. Niet helemaal mijn stijl, maar toch… Als Kupang het voor elkaar zou krijgen om een paar van dat soort plekken te creëren, dan zou het zich in één keer op de kaart zetten als stad waar voor meer dan een stop-over voor een nacht. En zo fantaseer ik nog even verder. De kinderen zitten ondertussen drie tafeltjes verderop hun vieze vingers schoon te vegen aan de kleren van die vriendelijk lachende Indonesische familie. Hoogste tijd om naar huis te gaan. We kopen nog snel even wat pakjes zoete rijst in bananenblad (toetje!) en rekenen af bij alle verschillende stalletjes waar we iets hebben gekocht. Met alle smaken nog in onze mond verdwijnen we in de Kupangse nacht.

pasarmalam5

Everyday Life in Kupang #1 – Even buurten bij de Meelisjes

hangmatDiep wegzonken in Gandhi’s autobiografie geniet ik van het moment. Ghandi’s boodschap van geweldloosheid lijkt overgeslagen naar de buurvrouw die opeens is opgehouden met het eindeloze gesnauw tegen haar iets te talrijke kinderen. Voor de verandering zingt ze een lang melodieus lied. Hoewel het warme seizoen voelbaar dichterbij komt, brengt de wind vanmiddag gelukkig wat verkoeling en laat mijn hangmat zachtjes heen en weer schommelen. Onze buurt ontwaakt langzaam uit haar siësta.

huisWe wonen in een buitenwijk van Kupang, vlakbij het vliegveld, op ruim honderd meter boven zeeniveau en daardoor net iets koeler dan in het centrum van de stad. Dicht genoeg bij de universiteit, de school en het centrum van de stad, maar ook ver genoeg van alle drukte en lawaai wat ook Kupang heeft bereikt, net zoals veel andere steden in Indonesië. De rust wordt alleen af en toe kort verstoord door een landend of opstijgend vliegtuig. De straat waar aan wij wonen is geen doorgaande weg en ook onverhard, waardoor al het verkeer langzaam gaat. Ideaal voor de vele buitenspelende kinderen.

wijkNog niet de hele wijk is volgebouwd, maar daar wordt hard aan gewerkt. Geheel zonder planning, waardoor de wijk bijna net zo onlogisch is als Almere. Er zijn ook geen straatnamen of huisnummers. Iedereen zoekt zich dus een ongeluk. Niet alle huizen zijn aangesloten op het waternet, waardoor de waterauto’s met Air Bersih (vergelijkbaar met de Clean Water’s uit Nairobi) af en aan rijden. Er is veel groen. Ieder huis is omringd met fruitbomen, vooral papaya, banaan, mango en jackfruit. De vrijheid en ruimte die we hier hebben (en waar de kinderen in kunnen spelen) zou in Nederland moeilijk te realiseren zijn.

buurmeisjesHet eerste speelvriendinnetje meldt zich bij het hek op zoek naar kameraadjes om mee op avontuur te gaan. De groep vriendinnen verzint met elkaar het ene verhaal na het andere. Er worden huizen gebouwd, in bomen geklommen, geschommeld, verstoppertje gespeeld en ga zo maar door. Er valt zoveel leuks te beleven voor de kids dat we nog geen internet- of tablet quotum in hebben hoeven stellen. Niet alles gaat van een leien dakje: toen er een paar keer geld van de kinderen en van onze tuinman was verdwenen hebben we ingesteld dat de buurtkinderen niet meer in huis mochten. Dat werd onze kinderen zeer kwalijk genomen en ze werden een tijdje geboycot. De buurtkinderen waren namelijk bang dat wij het aan hun ouders zouden vertellen en dat zij dan zouden worden geslagen. Huiselijk geweld komt zeer veel voor in Indonesië, dus de gedachtengang van de kinderen was helaas zeker niet onlogisch. En dan wonen wij nog in een sjieke buurt waar veel behoorlijk goed geschoolde mensen wonen, maar wat er binnenskamers gebeurt is blijkbaar een stuk minder sjiek en zeker niet geweldloos.

klimmengroenteman

Toet, toet, tooooeet! De groentebrommer komt eraan. Inspelend op het gebruik om totaal niet vooruit te denken of te plannen maakt een klein legertje verkopers op brommers volgeladen met alle basisbehoeftes drie keer per dag een ronde door de buurt om in de benodigde versproducten te voorzien. Ze doen goede zaken. Voor ongeveer 20.000 roepia (± EUR 1,30) kopen we genoeg groente om een hele dag met zijn allen van te eten. Een groot contrast met het prijsniveau van de enige plaatselijke supermarkt, die nog geniet van zijn monopolie positie. Voor de broodnodige pasta, melk, kruiden, hondenvoer, wc-papier en andere rare, uitheemse gewoontes betalen we meer dan de hoofdprijs. De toevoer van dergelijke producten is ook erg grillig. Alles moet worden aangevoerd per containerschip vanuit Surabaya en als het erg waait – wat nogal eens gebeurt – dan is er een tijdje geen bevoorrading. Veel producten kopen we dus als ze er zijn en niet alleen als we ze echt nodig hebben. Aan het einde van middag koelt het langzaam wat af.

wijk2Merlin, onze hond, meldt zich voor zijn dagelijkse rondje door de buurt. Het concept „hond uitlaten” is hier onbekend en men lacht zich dan ook een ongeluk om die gekke Hollanders die elke middag met hun hond gaan lopen. De mensen hier hebben veel honden, maar die ziet men als waakhond en voor consumptie, zeker niet als huisdier. Bule (spreek uit Boele), een van onze buurhonden op wiens thuissituatie en levensverwachting je geenszins jaloers hoeft te zijn, heeft het uitlaten ontdekt en loopt tegenwoordig gezellig mee. Voor ons is het rondje door de buurt een ontspannen afsluiting van de dag. We zien veel van de dagelijkse routine van de locals. Rond deze tijd zitten de meeste mensen relaxed voor hun huis met elkaar te keuvelen. Wel rinkelen er onophoudelijk telefoons en worden er berichtjes gestuurd. Werk en privé zijn hier veel minder gescheiden dan in Nederland. De mensen zijn dan rond deze tijd wel al thuis, maar er is altijd wel weer iets wat nog geregeld moet worden. Danwel voor het werk, danwel om gewoon je leven te regelen. Dat laatste kost hier verschrikkelijk veel tijd, en dat gaat ook in de avond door. Al met al maakt men hier dus lange dagen, maar brengt ook veel tijd door met zijn familie. Helemaal zo gek nog niet in vergelijking met Nederland. Vandaag willen de kinderen Merlin uitlaten, samen met hun vriendinnen. Ik dompel mezelf nog even lekker onder in mijn boek.