Wat een pech: Rivka sleutelbeen gebroken…

Vanmorgen vroeg viel Rivka met een harde plof uit bed en zette het op een krijsen… Eigenlijk leek meteen al dat er iets niet helemaal goed was, want ze reageerde anders als anders. Dus op naar de dokter in het kinderziekenhuis (gelukkig konden we Esther naar school brengen) en het idee wat we al hadden, werd bevestigd door de röntgenfoto: sleutelbeen gebroken. Je hoefde geen medicijnen te hebben gestudeerd om het te zien: overduidelijk. Vervolgens moesten we nog naar een ander ziekenhuis om een dokter te laten bepalen wat er mee moest gebeuren. Vooralsnog moet ze een dag of tien in een mitella lopen en heeft ze pijnstillers.

Het lijkt er op dat Rivka er een gewoonte van begint te maken iets te breken vlak voordat we een lange vliegreis gaan maken. Ze brak haar arm vlak voordat we Kenia gingen… Wij mikken er nu op om op 1 maart terug naar Nederland te komen.

Mount Longonot

Afgelopen weekend zijn de mannen op stap geweest en wel naar Mount Longonot, dat is een krater vlakbij Lake Naivasha. John had het allemaal strak georganiseerd de afgelopen weken en volgens goed Keniaans gebruik werd al met de allereerste afspraak (met de taxichauffeur) de hand gelicht. Deze beste meneer vond het niet nodig om op te komen dagen met zijn busje en kan dus vanaf nu naar verdere business vanuit de groep Nederlanders fluiten… Gelukkig staan er bij Junction altijd veel busjes en konden we dus met slechts een uur vertraging alsnog vertrekken. Aangekomen bij de lodge worden we verwelkomd door 2e generatie Engelse Kenianen die uitgebreid de historie van de lodge uit de doeken doen. We blijken een speciale groep te zijn die ze ontvangen, namelijk de laatste, dus ons bezoek heeft voor hen een speciale lading. Deze vriendelijke mensen doen niet onder voor de gemiddelde Keniaan voor wat betreft duidelijke communicatie en de doorlooptijd van het serveren van een eenvoudige doch voedzame lunch en zo lukt het ons om nadat we om stipt half tien allemaal hadden verzameld voor vertrek toch pas om half drie ‘s middags aan de beklimming van Mount Longonot te beginnen. Pole pole…

We vertrekken dus op het warmst van de dag en achteraf blijkt het maar goed dat ik 2,5 liter water had meegenomen. Bijna helemaal op… De beklimming is goed te doen, af en toe wel wat steil, maar er zijn ook voldoende stukken waar je weer even op adem kunt komen. Eenmaal aangekomen op de kraterrand splitst de groep zich. Een deel neemt de korte route naar de top en twee anderen en ik besluiten om helemaal rond de krater te lopen en zo naar de top te gaan. We hebben een erg mooi uitzicht op de Rift Valley richting Narok, Mt Aberdere, Hell’s Gate National Park en natuurlijk Lake Naivasha. We hebben natuurlijk ook erg geluk gehad met het weer. In de zonsondergang klauteren we weer naar beneden en kunnen we in de lodge een welverdiende Tusker aan de mond zetten. Het zou niet bij die ene blijven… Het eten was goed verzorgd, mede doordat Frank snel goede contacten in de keuken had opgebouwd. Toch jammer dat de lodge ermee ophoudt.

Al met al een prima dagtrip vanuit Nairobi of als onderdeel van een rondje Lake Naivasha!

De eerste post voor Rivka!

Iedere blog-lezer zat natuurlijk met smart te wachten op de melding over de verjaardagskaarten voor Rivka?! Maar zoals veel dingen in Kenia pole-pole (rustig aan) gaan, zo ook de Keniaanse post. Vorige week kregen we bericht dat we een pakketje op mochten komen halen, dat waarschijnlijk nog een sinterklaaspakketje is van Alice/Martijn. Op Rivka’s verjaardag hadden we echter nog maar 2 kaarten (tante Corry natuurlijk als trouwe leverancier- met een mooi kadoboek en een winterse verjaardagskaart van Mijke), maar vandaag-woensdag de 20e kwamen er al 11 binnen! Canada zat er bij, mooie slingers van Jannegien, stickertjes, snoepjes, geweldige muziekkaarten van Elsewine en co en Antoinette (we hopen dat de batterijen snel op zijn..).

We hangen ze nu allemaal op aan een mooie slinger in Rivka’s en Esthers kamer. De meiden zijn er errug blij mee en hebben genoten van het ophalen, uitpakken en bekijken!! (zal binnenkort wel een foto erbij plakken van het resultaat, dan kan iedereen zijn kaart opzoeken)

vraagje Marjolein: betekent op “op 16 januari openen”, 16 januari 2011? (sorry, dat moest ik even vragen;-)

Vandaag kregen we bovendien verrassend nieuws: onze advocaat verwacht dat we toch op 5 februari aan de beurt zijn voor onze tweede en laatste rechtzaak! Of dit doorgaat, horen we pas in de week zelf- maar het stemt ons weer hoopvol dat we rond 1 maart terug kunnen vliegen! Duimen jullie mee?

Esther voor het eerst naar school!

Vandaag was het zover: onze grote kleine meid mocht voor het eerst naar school! Esther heeft de afgelopen tijd al af en toe een uurtje in de peuterklas geoefend, maar vandaag was het dan voor het echie. Door haar grote zus werd ze aan het handje mee naar school genomen. Ze zal de komende tijd 2 dagen per week naar school gaan, 1 dag alleen en 1 dag samen met Rivka. We zijn heel benieuwd wat ze er van gaat vinden.

en.. om 11.15 komt er een sms-je binnen van juf Esther (what’s in a name) dat het heel goed gaat met Esther! Joepie! om 12 uur heeft Haiko haar weer opgehaald, ze was doodop en hongerig. Wij zijn supertrots op onze kleine meid! Wat heeft ze het goed gedaan! Sinds ze een half jaar geleden bij ons kwam, is ze nog niet 1x zonder ons en Rivka geweest.. dus dit was een heel grote stap!

Daarnaast zijn we vorige week experimenteel met potjes-training voor Esther begonnen en ..direct resultaat! Nu proberen we dat dus zo’n 2-3 x per dag en dat gaat heel goed: Wat een grote meid is het he! (waar je al niet trots op kunt zijn en uitgebreid op internet over kunt vertellen;-)

Rivka trakteert op school!

Vanochtend mocht Rivka op school trakteren! De juf had een mooie muts gemaakt en Rivka had haar feestjurk weer aan. Eerst is er gezongen en toen mocht Rivka alle kindjes een stukje versierde cake geven. Esther – die morgen pas officieel voor het eerst naar school gaat – had het al naar haar zin met de poppen en werd door Rivka aan het handje meegenomen om alles te laten zien.

Hier nog wat kiekjes:

Opa vertelt over Kenia (2)

Wat hebben we veel beleefd de afgelopen dagen. In het vliegtuig, in de bus, in de matatu, dat is een piepklein busje en daar zitten ze met z’n 15-en opgepropt in met keihard muziek, is het gek dat Esther en ik het soms op een gillen zetten zodat dat opa en oma horendol worden? Nee, toch. Ik begrijp best dat ze nu weer gauw terug gaan naar Leiden, daar is het gewoon stil.

En ze hebben hele mooie foto’s gemaakt. Van een luipaard. Dat is een soort hele luie leeuw, die in een boom ligt te slapen.

En ik ben ook nog 3 jaar geworden, allemaal cadeautjes gekregen en uit
de hele wereld belden ze op. Tante Ditta was de eerste, maar die belde dan ook een dag te vroeg. En pappa heeft heel lang in de keuken staan te bakken. Alle kinderen en hun pappa’s en mamma’s hebben van de lekkere cakejes gegeten en toen ze weg gingen kregen ook nog rozijntjes. Ik heb zo veel speelgoed gekregen dat ik niet eens met alles tegelijk mocht spelen van mamma en toen moest nog slapen ook. Begrijp je dat nou? Ik lig nu gewoon een beetje te zingen en rappen in mijn bed. En dan denken ze zeker dat ik lig te slapen. Nou mooi niet!

En we hebben in de zee gespeeld. Met een heel klein bootje hebben we gevaren en de golven sloegen zo de boot in. Opa moest zijn horloge af doen want dat kan er niet tegen.

O, ja, en ik heb een hele mooie feestjurk gekregen voor mijn verjaarsfeest. Moet pappa maar even de blog zetten dan kunnen jullie ‘m ook zien. Op dat eiland waren hele smalle straatjes en daar liepen allemaal ezeltjes want de auto’s zijn veel te breed voor die straatjes. De ezeltjes hebben geen luier aan dus overal lag poep. In ons straatje was een huis en daar moest je heel hard langs lopen, want als ze douchen of de wc doortrekken dan regende het gewoon op straat. Vies he!  We hebben heel lekkere vis gegeten. Een heleboel vrouwen lopen daar helemaal in het zwart met een klein spleetje bij hun ogen. Zie je Leiden ook wel eens, maar zij maakten vaak dolle pret met elkaar. In Leiden zie je ze nooit lachen, maar in Lamu kon je ze soms toch wel zien want door de wind woeien de doeken wel eens een beetje weg en dan kon je hun gezicht zin of dat ze onder die saaie zwarte doeken hele mooie kleren droegen. Ik snap niet dat je dan zo’n zwarte lap voor je gezicht gaat dragen. Dat moeten van hun geloof. Nou als ik zo’n geloof zou hebben, dan zou ik meteen een eigen kerk met hele mooie kleren maken. O, ja, en Esther heeft al een paar keer op het potje geplast en gepoept en ook nog op het strand, Heeft oma gauw onder zand verstopt. We hebben de dikste boom gezien die er bestaat, een Baobab-boom, hij was wel 400 jaar oud. Zo oud zij we nog niet eens bij elkaar en zo dik gelukkig ook niet. Dat was het dan weer zo’n beetje, tot ik weer in Leiden ben, daar kan opa mijn gedachten weer lezen maar door de computer kan hij niet heen kijken. Bovendien moet opa maar eens een nieuwe computer kopen want als we net lekker aan het skypen zijn dan stopt-ie opeens weer en moet opa weer opnieuw beginnen. Oma boerderij d’r computer doet het veel beter. We konden meteen iedereen zien, alleen Robijn was er af gevallen wabt ze hadden de camera helemaal verkeerd neergezet. Maar overmorgen wordt Robijn ook drie jaar en kunnen we allemaal Happy birthday zingen.

Kusjes allemaal en bedankt voor alle cadeautjes en kaarten en we hopen dat we gauw terug zijn in Leiden, moet het niet zo’n sneeuwtroep zijn en de trein moet ook weer rijden.

RIVKA

Hoera! Rivka 3!

Hoera! Het hing al een tijdje in de lucht, maar vandaag – na weken lang aftellen – was het dan eindelijk zo ver: Rivka is 3 geworden!!!

Vanmorgen mocht ze dan eindelijk haar nieuwe jurk aan en de feestmuts op. En… er waren al heel veel cadeautjes en dan moet het feestje nog gaan beginnen…