Fotoverslag Munduk & Lovina | Bali

IMG_20131227_205432Bali sunset

Ondertussen zijn we alweer terug in Yogyakarta voor het vervolg op onze taallessen (nog 4 weken te gaan). Hier nog even wat foto’s van onze kerstvakantie op Bali (Munduk in de bergen & Lovina Beach).

RijstveldenTerrassen met rijstvelden

Waterval  Zo moeder, zo dochter  Waterval 2

De onvermijdelijke watervallen

Waterval 3

Roze libelle

Een roze libelle. Esther & Rivka helemaal enthousiast…

Grote boom    Tempel in het bos

Best grote bomen in het oerwoud en dan ineens is er zo’n heel mooi tempeltje.

Kratermeer

Doorkijkje naar het kratermeer

IMG_20131231_182317

Overpeinzingen op oudjaarsdag, al kijkend naar de hoge golven (en zoekend naar de dolfijnen)

Krab

Krab

Lovina sunset

Bali Lovina sunset

Fotoverslag Ubud | Bali

Rijstvelden

Wandelen in de rijstvelden rondom Ubud

Monkey Forest 2

Monkey Forest

Monkey Forest 3

Monkey Forest

Monkey Forest 1

Monkey Forest

Processie

Religieuze gebruiken zijn compleet verweven met everyday life

Offer

Ook goden houden van koffie (kopi) en hebben af en een neuswarmertje nodig

Waterpret 1

Zwemmen!

Waterpret 2

Nog meer zwemmen!

Waterpret 4

Ik trek 2x per dag een schoon shirt aan, maar deze meneer beweert gewoon dat hij koud heeft…

Rivka

Rivka met bloemetjes!

Ubud bridge

Ubud bridge

Bloemen in de tuin

Bloemetjes in de tuin

Bloemen in de tuin 2

Bloemetjes in de tuin

Kikker

Kolossale kikker die onze veranda vliegenvrij houdt (waarvoor dank!)

Zilverreiger

Zilverreiger op jacht naar van die mooie kikkers in de rijstvelden

Het einde in zicht – terug naar Lagos – deels naar huis

Deze week is snel voorbij gegaan vanwege alle uitstapjes, de terugreis naar Lagos en het opsplitsen van de familie. Oshogbo is een gemoedelijk stadje, waar toevallig in het bos nog oude (en gerestaureerde) Yoruba beelden van de goden staan. Waanzinnig mooi, zoals je in de vorige post kunt zien. We zijn nu, meer landinwaarts, een nog grote bezienswaardigheid dan in het vorige stadje. Bij het hotel zit een klein zwembadje waar we elke middag even een plons maken. Als de drie kinderen dan op de rand van het zwembad tegelijkertijd erin springen, hebben we een groot publiek (schoonmakers, obers, metselaars, hotelgasten etc).

Naast het uitstapje van het bos hebben we onze Nigeriaanse vriend Philip ontmoet, die we nog uit Kenia kennen en zijn we ook een dag naar een waterval geweest. De weg erheen is net zo leuk als de bestemming. De omgeving is erg heuvelachtig en groen- heel anders dan het droge Kenia dat wij gewend waren van Afrika. Het is lekker om weer eens in de natuur te lopen naar de waterval. Wat wel jammer is dat het concept vuilnisbak in dit land nog niet is doorgekomen en het met name bij de waterval een grote rotzooi is. Esther was met afstand de stoerste en ging lekker douchen onder de waterval!

Onderweg zie je ook minder leuke dingen: een ernstig ongeluk met busjes en trucks, met de verbrande mensen nog in de auto… Gelukkig zagen de kinderen het niet goed en zijn we maar gauw doorgereden.

Buiten Lagos heerst er een groot brandstof tekort. Hierdoor is maar 1 op de 20 tankstations open, en waar er nog benzine is, staan grote rijen. Brandstof wordt gerantsoeneerd en brommerchauffeurs vechten om een plekje. Onze eigen chauffeur moest op de dag van ons vertrek van 5.30 tot 9.00 wachten tot hij aan de beurt was voor een volle tank benzine.. De reden voor het tekort is dat de aanvoer van olie uit het buitenland niet lekker loopt. Nigeria is het op vijf na grootste olieproducerende land ter wereld en zit zo vast in de wurgcontracten met de Shells van deze wereld (gesloten door de corrupte politici) dat het olie voor eigen gebruik in moet voeren. En dat vinden 160 miljoen Nigerianen dan weer okay. Ze bestormen in ieder geval niet de regering.

We hebben nog wat galerietjes bezocht en wat lokale kunst gekocht. De kinderen vonden het maar niets en gingen liever buiten schommelen. Het leukst was het bezoek aan het huis annex galerie van Jimoh Buriamoh die heel veel werken door zijn hele huis had hangen. Hij was er zelf ook en liet ons alles zien. Zijn werk gaat de hele wereld over en hangt ook in de bekendere musea. Als je zijn werk vergelijkt met wat we verder hebben gezien, dan is dat toch het verschil tussen de Champions League en zaterdag hoofdklasse: zichtbaar. Zijn website is hier te vinden. Daar zullen we het mee moeten doen, zijn werk was een paar categorieën boven ons budget.

Esther heeft ook nog nieuwe extensions in haar haar gekregen. We hebben dus weer een heel nieuw meisje. Het kostte wel 3 uur stilzitten bij de kapster… Dat duurde Haiko in elk geval te lang en hij ging nog even een rondje over de plaatselijke markt. Mocht iemand nog op zoek zijn naar afgehakte kattenhoofden of geplette egels: ga naar de markt in Oshogbo: ruime keus in alle kleuren en maten. Rare jongens, die Nigerianen…

Sinds woensdagmiddag zijn we weer terug in Lagos in een super sjiek boutique hotel. Het is maar voor 2 nachten, want het is natuurlijk giga-duur in Lagos. Het zijn de laatste dagen met ons complete gezin: We hebben de knoop doorgehakt dat Haiko teruggaat en Rivka meeneemt. Zij komen dus as zaterdagochtend vroeg op Schiphol aan. Na 7 weken moet er weer geld verdiend worden en Rivka mist haar klas en de regelmaat van school. Judith verkast naar een goedkoper hotelletje in Lagos met Es en Timothy. We zijn benieuwd hoe Timothy op de gezinsuitdunning zal reageren, ook al is het maar van korte duur. Ter voorbereiding van Timothy’s vertrek naar Nederland zijn we al wel met hem filmpjes aan het kijken van ons huis en onze huisdieren. Hij is, typisch Nigeriaans, heel bang voor dieren, dus daar maken we al grapjes over. Zo schrok hij zich dood in het huis van Jimoh Buraimoh toen daar in het donker een porseleinen beeld van een groot luipaard lag.

De verwachting is dat we begin volgende week het paspoort kunnen aan laten maken en eind van die week in Abuja zitten voor het visum (en dan zsm naar HUIS!). Maar eerst zien en dan geloven, haha- er is niets vanzelfsprekend in Nigeria! Daarom genieten we nu het nog kan van de gezamenlijke gezinsmomenten, plonzen we voor het laatst in het zwembad en gaan we lekker uit eten. De laatste week Lagos is aangebroken, het einde is in zicht!

Fotoverslag Oshogbo

Vandaag hebben we het “sacred forest”, het heilige bos, bezocht in Oshogbo. Het is een Unesco World Heritage Site. In het bos staan allemaal beelden op een heilige plek van de oude Yoruba-goden in een soort tempel structuur. Een hele mooie combinatie van bos, cultuur en overvliegende apen. Hieronder een fotoverslag.

De ingang van de tempel:

Muursculpturen:

Kind bij vader:

Strijder die de wacht houdt:

Hang- en wiebelbrug over de rivier:

Nieuwsgierige aap:

Beelden langs de kant met de weg. Vooral de jongen met de trommel was mooi:

Huis van Susanne Wenger (kunstenares die betrokken was bij de restauratie van de beelden):

Van binnen:

Mooie deuren:

Veel beelden en trommels:

Moskee en straatbeeld Oshogbo:

Winkeltje op de hoek van de straat zoals er zoveel zijn:

De winkel van Sinkel:

Ya think I’m cool?

Dat moet deze vriend toch gedacht hebben. Wat een baas!

Toen zagen we er nog eentje. Was het misschien toch nog carnaval?

En dat zomaar aan de zwembadrand…

Vier dagen Ijebu-Ode: Da’s nog eens wat anders dan Lagos…

Ijebu-Ode is een slaperig stadje, met een grote markt en wat oude koloniale gebouwen. We verblijven hier omdat een van tehuizen van de Nigeriaanse stichting hier staat. Zij kunnen ons dan helpen met allerlei dingen en viceversa spelen wij met de kinderen/ helpen wij dit lokale tehuis met special-need kinderen. Aan een van de uitwegen van het stadje logeren wij in een eenvoudig maar prima hotel, als een van de weinige gasten. Het is even wennen om weer wat meer tijd in je hotelkamer te verblijven, dan in het huis waar we hiervoor zaten. We hebben onze 16 m2 ingericht met voorraadkast, keuken (onmisbaar met de waterkoker voor het golden morn ontbijt en de indo-noedel lunch), badkamer en slaapkamer: Rivka op de matjes op de grond, Esther op 2 comfortabele aan elkaar geschoven zitstoelen als bed, Timothy in zijn eigen kampeerbed en wij in het grote bed. We doen hier ook elke dag de was, dus die hangt keurig in de badkamer te drogen. Multifunctioneel!

Inmiddels zijn we goed gesettled en gewend. Het is heerlijk om na vier weken uit zo’n grote stad als Lagos (ca. 20 miljoen inwoners) weg te zijn. We gaan vaak naar de lokale markt- waarbij het de vraag is wie of wat de bezienswaardigheid is; wij of de markt. Iedereen is heel hulpvaardig en wijst ons de weg naar alles wat we nodig hebben. Zoals een rits en een naaister om een reparatie uit te voeren, een zeepbakje, veel fruit, bruin brood en nog veel meer. Bij de naaister hielden we even pauze en kletsen met de buurmeisjes van het stalletje aan de overkant. Na een half uurtje tornen en naaien op de Singer (hadden mijn oma en mijn moeder er ook niet een?) vertrokken we, 1 euro lichter. Vandaag liepen we ook over de lokale voodoo-afdeling met ratten op een stokje, grote gedroogde roofvogels en nog meer kruiden en snuisterijen. Met als toetje 15 cm grote (zoetwater?) slakken en kleine schildpadjes. Apart, zullen we maar zeggen…

Verder hebben we al een paar keer een middag gezwommen en gezond in het zwembad van een naburig hotel, de ene middag als enige gasten (met wat hordes libellen, overscherende zwaluwen, langslopende salamanders en grote roofvogels). De andere middag zat er een groep Nigeriaanse jongeren- die bijna allemaal niet (goed) konden zwemmen, flirtend, paraderend en drinkend. Ook een mooi inkijkje in het Nigeriaanse leven. De kinderen vinden het water heerlijk- en het is ook een afleiding en doorbreking van de sleur. Langzaamaan zitten we alweer bijna vijf weken in Nigeria, waarbij de meeste dagen hetzelfde eruit gaan zien.

Gelukkig kunnen we op het plein van het hotel lekker voetballen, rennen en uitrazen. Er is ook een bar waar we elke avond eten en een heerlijk grote fles star-bier drinken. Haiko is weer begonnen met hardlopen, verder verkennen we de omgeving- vooral per tuktuk- en waarschijnlijk gaan we de komende dagen ook nog wel wat tripjes maken en in afwachting van de paspoortfoto weer naar Lagos.

Wat problemen met Esther’s haar en het gebrek aan de juiste shampoo in Ijebu-Ode hebben geresulteerd in het feit dat Esthers haar eraf is- we hebben vanmiddag alles afgeknipt en geschoren. Ieder nadeel hep zijn voordeel: lekker praktisch met zwemmen en nu kunnen er weer nieuwe kapsels uitgeprobeerd worden. Dit akkefietje heeft de afgelopen dagen wel behoorlijk wat gedoe opgeleverd. Gelukkig worden we hier goed geholpen door de matron van het tehuis die zich wel – het lijkt wel als enige – laat leiden door feiten en er naar handelt.

Lagos vanaf het water, een confrontatie tussen arm en rijk

Vandaag zijn we lekker het water op geweest met alle vier de adoptie-families die momenteel in Lagos verblijven en nog een verdwaalde Zweed. In twee speedboten van twijfelachtige kwaliteit vertrokken we op volle snelheid door de haven van Lagos. De zwembandjes die we toch maar hadden meegenomen kwamen goed van pas voor onze gemoedsrust… Gezien de naam van onze boot had de eigenaar er wel alle vertrouwen in.

Vanuit de zeehaven gingen we de lagoon binnen. Leuk om nu eens onder de grote bruggen door te varen waar we dagelijks overheen rijden. Vanaf het water is het altijd een heel ander gezicht. Wat ik al hoopte gebeurde ook daadwerkelijk, we voeren richting het floating village wat je vanaf de Mainland Bridge ziet liggen.

Het is een op palen gebouwd dorp in de lagoon. Het water is vrij ondiep, ongekend smerig en doet dienst als weg, toilet en zwembad. Iedereen gaat per boot van plek naar plek. Op het tijdstip dat wij er waren, waren er veel kerkdiensten aan de gang (in kerken op palen) en daar lagen dan dus heel veel bootjes voor de deur. De huisjes waren behoorlijk armoedig.

Er waren enorm veel kinderen. Al met al zag het er niet best uit. Als ik het vergelijk met de vergelijkbare dorpen die we vorige zomer op het Tonle Sap meer in Cambodia hebben gezien was dit veel armoediger, terwijl Lagos natuurlijk veel meer mogelijkheden biedt dan dat gebied in Cambodia.

We werden continu vrolijk toegeroepen door hordes kindjes. Het leek erop dat de kinderen door hun ouders overdag op hun platform worden achtergelaten terwijl pappa en mamma aan het werk zijn. Ook op deze zondag zag ik vele malen meer kinderen dan volwassenen.

Naast allerhande winkeltjes zoals de groenteboer, de telefoonoplaadwinkel en tig winkel van sinkels was er ook veel nijverheid te vinden zoals bijvoorbeeld deze drijvende werf.Onderweg nog vrij veel vogels gezien: grote en kleine zilverreigers, aalscholvers, sterntjes, meeuwen en gelukkig ook mijn favoriet: de ijsvogel, die wel goed op moest letten dat ie tussen het vuil door naar de vissen dook.

We kwamen ook nog een school “vliegende” visjes tegen. Dat vonden de kids natuurlijk prachtig. Timothy genoot van zijn allereerste boottochtje ooit. Hij zat lekker op schoot bij mamma en keek zijn ogen uit.

De tocht vervolgde zich langs de sjieke buurten van Lagos die, zo van het water gezien, om niets verlegen zitten (super speedbootje hier, heli-portje daar). Wat een contrast met wat we zojuist in het floating village hebben gezien. Hier wonen ook de expats die in de olie-industrie werken. Ik kan me niet voorstellen dat de mensen die in die business werken niet iedere avond met een slecht gevoel naar bed gaan, omdat ze die dag weer niets gedaan hebben om het verschil in rijkdom te beperken. Ergens is het wel terecht dat ze zich een beetje onveilig voelen in deze stad. Ik kan iedereen die nog wat extra motivatie zoekt om een paar dagen niet te tanken, dit tochtje van harte aanbevelen.

We hebben een heerlijk dagje op het water gehad, maar die confrontatie tussen arm en rijk die vanaf het water nog eens extra duidelijk was, zet je wel aan het denken.