Mount Longonot

Afgelopen weekend zijn de mannen op stap geweest en wel naar Mount Longonot, dat is een krater vlakbij Lake Naivasha. John had het allemaal strak georganiseerd de afgelopen weken en volgens goed Keniaans gebruik werd al met de allereerste afspraak (met de taxichauffeur) de hand gelicht. Deze beste meneer vond het niet nodig om op te komen dagen met zijn busje en kan dus vanaf nu naar verdere business vanuit de groep Nederlanders fluiten… Gelukkig staan er bij Junction altijd veel busjes en konden we dus met slechts een uur vertraging alsnog vertrekken. Aangekomen bij de lodge worden we verwelkomd door 2e generatie Engelse Kenianen die uitgebreid de historie van de lodge uit de doeken doen. We blijken een speciale groep te zijn die ze ontvangen, namelijk de laatste, dus ons bezoek heeft voor hen een speciale lading. Deze vriendelijke mensen doen niet onder voor de gemiddelde Keniaan voor wat betreft duidelijke communicatie en de doorlooptijd van het serveren van een eenvoudige doch voedzame lunch en zo lukt het ons om nadat we om stipt half tien allemaal hadden verzameld voor vertrek toch pas om half drie ‘s middags aan de beklimming van Mount Longonot te beginnen. Pole pole…

We vertrekken dus op het warmst van de dag en achteraf blijkt het maar goed dat ik 2,5 liter water had meegenomen. Bijna helemaal op… De beklimming is goed te doen, af en toe wel wat steil, maar er zijn ook voldoende stukken waar je weer even op adem kunt komen. Eenmaal aangekomen op de kraterrand splitst de groep zich. Een deel neemt de korte route naar de top en twee anderen en ik besluiten om helemaal rond de krater te lopen en zo naar de top te gaan. We hebben een erg mooi uitzicht op de Rift Valley richting Narok, Mt Aberdere, Hell’s Gate National Park en natuurlijk Lake Naivasha. We hebben natuurlijk ook erg geluk gehad met het weer. In de zonsondergang klauteren we weer naar beneden en kunnen we in de lodge een welverdiende Tusker aan de mond zetten. Het zou niet bij die ene blijven… Het eten was goed verzorgd, mede doordat Frank snel goede contacten in de keuken had opgebouwd. Toch jammer dat de lodge ermee ophoudt.

Al met al een prima dagtrip vanuit Nairobi of als onderdeel van een rondje Lake Naivasha!

Esther voor het eerst naar school!

Vandaag was het zover: onze grote kleine meid mocht voor het eerst naar school! Esther heeft de afgelopen tijd al af en toe een uurtje in de peuterklas geoefend, maar vandaag was het dan voor het echie. Door haar grote zus werd ze aan het handje mee naar school genomen. Ze zal de komende tijd 2 dagen per week naar school gaan, 1 dag alleen en 1 dag samen met Rivka. We zijn heel benieuwd wat ze er van gaat vinden.

en.. om 11.15 komt er een sms-je binnen van juf Esther (what’s in a name) dat het heel goed gaat met Esther! Joepie! om 12 uur heeft Haiko haar weer opgehaald, ze was doodop en hongerig. Wij zijn supertrots op onze kleine meid! Wat heeft ze het goed gedaan! Sinds ze een half jaar geleden bij ons kwam, is ze nog niet 1x zonder ons en Rivka geweest.. dus dit was een heel grote stap!

Daarnaast zijn we vorige week experimenteel met potjes-training voor Esther begonnen en ..direct resultaat! Nu proberen we dat dus zo’n 2-3 x per dag en dat gaat heel goed: Wat een grote meid is het he! (waar je al niet trots op kunt zijn en uitgebreid op internet over kunt vertellen;-)

Rivka trakteert op school!

Vanochtend mocht Rivka op school trakteren! De juf had een mooie muts gemaakt en Rivka had haar feestjurk weer aan. Eerst is er gezongen en toen mocht Rivka alle kindjes een stukje versierde cake geven. Esther – die morgen pas officieel voor het eerst naar school gaat – had het al naar haar zin met de poppen en werd door Rivka aan het handje meegenomen om alles te laten zien.

Hier nog wat kiekjes:

Lamu

Vorige week het laatste uitstapje met Haiko’s ouders gemaakt, naar Lamu en het is een aanrader! Behalve zon, zee en strand is de sfeer er zo anders als in de rest van Kenia: een verademing. We hebben zowaar – na een half jaar – voor het eerst weer eens ‘s avonds buiten gelopen en dat deed iedereen daar. We vonden bijna vreemd… Ze zeggen dat Zanzibar er 30 jaar geleden ook zo uit zag.

Voor de kleintjes was het ook een belevenis: eerst met het vliegtuig en toen meteen weer met de boot, iedere dag even spelen op strand met het zand en het water en dan al die ezels en poezen die overal maar rondliepen.

Lamu is een gezellig stadje met allemaal kleine steegjes (doet een beetje denken aan een Marokkaanse kashba). Autovrij! Wel veel ezels die van alles vervoerden en door de straatjes denderden: een soort matatu’s, maar dan anders. Er wordt veel gevist en we hebben dus ook heerlijk gegeten, ook een plus!

De cultuur is totaal anders dan in Nairobi, vooral door het islamitische geloof: zeer gemoedelijk en de mensen waren echt enorm vriendelijk. Veel burka’s die druk kletsend door de straatjes liepen, de meest moderne mobieltjes onder hun gewaad uit toverend en ook leuk met onze kleintjes aan het spelen waren: hoe anders dan het stigmatiserende beeld dat Wilders in Nederland van deze dames succesvol in ieders hoofd heeft geprent.

Een ander dorpje op het eiland is Shela, het up-market gedeelte, waar ook – heel vervelend – het 18 km lange witte zandstrand met palmbomen begint. De sfeer vonden wij wat minder, maar het strand maakte veel goed. Een andere bezienswaardigheid zijn de Takwa Ruins. Deze vervallen stad ligt op het volgende eilandje waar je met een bootje tussen de mangroves varend naar toe kan. We moesten het laatste stukje door het water waden: een hele belevenis en het was echt de moeite waard. Een aantal gebouwen zijn nog redelijk in tact en dat in combinatie met een paar kolossale baobab-bomen maakte het een heel mooi plaatje.

Vooruitlopend op onze – hopelijk – spoedige terugkeer naar Nederland hebben we nog twee kleine schilderijtjes aangeschaft. Het blijft altijd leuk om op die manier de herinnering aan een paar heerlijke dagen mee te nemen.

Haiko’s ouders zijn weer vertrokken naar Nederland.  Het was heel fijn om ze de afgelopen maand kennis te laten maken met Esther en Kenia. Nu is het weer tijd om naar school te gaan, niet alleen Rivka, maar Esther gaat ook vanaf komende week!

Meer foto’s zijn hier te vinden.

Happy new year, happy new year

En daar zijn we dan: alweer 2010! Wat is 2009 hard gegaan, met wat wachten op Esther en in augustus naar haar toe zijn we nu alweer 5 maanden bij elkaar en ze is in die tijd bijzonder veel gegroeid en veranderd! We kunnen eigenlijk niet wachten om haar aan iedereen in Nederland te laten zien.. maarja.. dat duurt nog even.  In de tussentijd leert ze elke dag wel nieuwe woorden (favoriet is op, uit, alle dieren heten koe) en gaat het goed met de meiden samen.

Samen met Tonny en Evert hebben we kerst gevierd, we hadden een nep-kerstboompje, de kaarsjes mochten allemaal aan, Haiko heeft heerlijk gekookt, Judith mocht haar kerstmuziek aan en Rivka smeerde toastjes en we hadden echte christmas-crackers! (met hoedjes, zie foto).

Na kerst zijn we op Everts verjaardag eerst taartjes gaan eten bij ons bekende taart-adres in Yaya en daarna doorgereden naar de Castle Forest Lodge op Mount Kenya. Wat een mooie plek is dat zeg! Helemaal aan het einde van de wereld, omgeven door bossen en in de verte de top van de berg. We zijn elke dag gaan wandelen door de bossen of naar de watervallen in de buurt. Op de eerste dag zagen we meteen al 17 olifanten bij de lodge! Verder hebben we heerlijk gegeten, haardvuurtjes gestookt en gespeeld in de wei met de honden, geiten en paarden. Rivka ging met haar eigen verrekijker op onderzoek uit..

Oud en nieuw hebben we met een groep net buiten Nairobi gevierd. Vroeg in de avond voor de kleintjes, met een kindersafari, sterretjes en kinderchampagne. Daarna voor de volwassen een nachtsafari en uiteindelijk met champagne, een oliebol bij het kampvuur afgeteld! Het sms-jes versturen ging makkelijk, want we hadden 2 uur eerder oud&nieuw dan Nederland. Wij gingen tot de kleine uurtjes door, de kinderen lagen toch op bed.. De volgende ochtend ietwat katerig opstaan om half zeven.. De kinderen hadden natuurlijk nergens last van..

Thuis in Nairobi ging de wasmachine weer 2x aan en kwam alweer het volgende tripje eraan: Haiko is met Tonny&Evert en Rivka gaan kamperen in Naivasha. Ik, Judith, ben even 3 dagen thuis gebleven met Esther om bij te komen van alle tripjes voor wat rust-regelmaat-ritme ed.

Tenslotte willen we alle trouwe lezers van onze blog  bedanken voor al jullie steun, lieve woorden en meeleven. We wensen jullie een bijzonder, inspirerend, gelukkig, gezond en mooi 2010 toe en hopen jullie weer snel in het nieuwe jaar te kunnen begroeten.

Nog een verzoekje: het lijkt ons leuk voor Rivka om over 2 weken een stapel kaarten voor haar verjaardag te krijgen, zouden jullie een kaartje kunnen sturen?

Rivka Meelis, Netherlands School Society

P.O. Box 14997 00800

Nairobi, Kenya

Tour Kisumu en Omgeving

Afgelopen donderdagavond laat zijn Haiko’s ouders aangekomen in Kenia en dus konden zij vrijdagochtend voor het eerst hun nieuwe kleindochter Esther zien! Veel tijd om bij te komen van de reis hadden ze niet, want meteen vrijdagavond al namen we met zijn allen de nachttrein naar Kisumu. De trein vertrok precies op tijd en in de avondschemering reden we  – dwars door de sloppenwijk Kibera, heel bijzonder – Nairobi uit.

In een slakkengangetje zijn we via Naivasha, Nakuru en tig andere plaatsjes richting Kisumu gesukkeld. We hadden twee slaapcabines en er werd zowaar een diner geserveerd.  ‘s Ochtends tegen elven kwamen we aan in Kisumu, slechts een uur of drie te laat. Eerst maar eens even bijkomen in het hotel, want zoveel hadden we nu ook weer niet geslapen. ‘s Middags zijn we nog een theeplantage in Kericho gaan bekijken en verder hebben we het maar rustig aan gedaan.

Zondag zijn we naar Ndere Island National Park in Lake Victoria gegaan. Eerst per boot 1,5 uur varen, even kaartjes kopen en vervolgens een rondje gelopen op het eiland. Helaas geen krokodillen gezien, maar wel heel veel soorten reigers, ijsvogels en bovenal: een prachtig uitzicht. Het National Park krijgt maar heel weinig bezoekers, omdat je hier niet de big five op een presenteerblaadje krijgt aangereikt. Wij vonden het echter heerlijk om gewoon vrij rond te kunnen lopen en te genieten van het uitzicht. De combinatie van felle zon en water deed zijn werk (en gelukkig hadden we de factor 50 bij ons…): allemaal een goede kleur! Weer terug aan vaste wal liet iemand ons nog zien dat het waterniveau van het meer in 6 maanden een meter was gezakt. Verder was er weinig vis, omdat de waterhyacinth ervoor zorgt dat er bijna geen zuurstof meer in het meer zit. Zo wordt je op zo’n prachtige dag toch nog met je neus op de gevolgen van slecht bestuur gedrukt.

Maandagochtend eerst een rondje Kisumu gedaan. In vergelijking met Nairobi een gemoedelijk klein stadje. Het is bijna niet voor te stellen dat hier het geweld na de verkiezingen 2 jaar geleden op zijn hoogst was. Met de foto’s hiervan die we laatst in het Go Down Centre hebben gezien nog vers in het geheugen kijk je toch anders naar zo’n stadje.

Daarna door naar Kakamega Forest: het laatste stuk primair oerwoud in Kenia. Een echt oerbos dus! Hier hebben we twee dagen gelopen en ons verwonderd over de enorme bomen, de vele vlinders, de verschillende soorten apen (black and white colobus, red-tailed monkey, baboons), de neushoornvogels en wat al niet meer.  We kwamen ook nog twee gezellige slangen tegen: de forest cobra en jameson’s mamba, maar gelukkig gingen zij net verstoppertje spelen… Ook de geluiden in het bos waren heel indrukwekkend: heel veel vogels die we wel hoorden, maar niet zagen, kikkers langs de rivier, geritsel van beesten die wegrenden, etcetera. Rivka heeft heel erg goed gelopen, er was voor haar ook zo veel te zien. Het was wel fijn dat dat goed ging, want we moesten natuurlijk ook Esther nog dragen: zware tijden voor de ruggen van pappa en mamma… Hier nog een mooi kiekje van onze grote kleine meid:

Vervolgens weer terug via Kisumu waar we een ware soap-serie in de Nyanza-club hebben beleefd: wat een waardeloos gerunde tent is dat! Hoewel de sfeer heel gezellig is, hebben ze werkelijk niets van het runnen van een hotel annex restaurant begrepen. Met name het begrip klantgerichtheid is ze volkomen vreemd. Dit hadden we nog niet eerder in Kenia meegemaakt. Gelukkig was het maar voor 1 nachtje en zijn we de volgende ochtend vroeg teruggevlogen naar Nairobi. We vieren de kerstdagen thuis in Nairobi en gaan daarna door naar Mt. Kenya.

Meer foto’s zijn hier te vinden.

Varia uit Nairobi

De afgelopen week/ weken zijn vrij druk geweest met allerlei regeldingen. Judith moest haar laatste papers, presentaties afmaken en had tentamenweek (4 tentamens in 2 dagen, daar word je vrolijk van..). Gelukkig stond ik voor 2 vakken een 10- gemiddeld… Het Keniaanse master-systeem is daarin toch echt heel anders dan het Nederlandse. Maar na de laatste stress zijn ook deze 4 maanden van studie, college volgen, avonden van huiswerk, groepsopdrachten,  papers en tentamens KLAAR! De resultaten zullen pas in januari bekend worden. Ik vond het heel waardevol om hier in Nairobi vakken te volgen. De counseling kennis die ik heb opgedaan heb ik direct toegepast op het Kibagare Good News Centre, waar ik de studenten coach en begeleid. De leiderschapstraining en psychologische inhoud gaven veel inzicht in mijn eigen jeugd, karakter en competenties (en zwaktes natuurlijk). En bovendien was het super om mijn klasgenoten uit Kenia en andere Afrikaanse landen te leren kennen. Zo heb ik nu een leuk groepje meiden met wie ik regelmatig afspreek, ze zijn allemaal werkzaam in kerk/ of met predikantsopleiding bezig. Het zijn echt hilarische meiden die vol in het leven staan en dat matcht goed!

Afgelopen weekend vierden we niet alleen de vakantie, maar natuurlijk dachten we ook aan Juuts ouders 40!-jarig huwelijk en de doop van kleine nicht Kate.. Jammer dat we niet even langs konden komen.. Direct daaraan gekoppeld is het feit dat het heel slecht gaat met onze hond Bodan.. We weten niet of hij deze week haalt en of hij er nog wel is als we terugkomen.. Dat maakt wonen/verblijven in het buitenland het lastigste: Je neemt afscheid in de hoop elkaar weer te zien, maar zeker weten doe je dat niet..

Afgelopen weekend hadden we in ieder geval voldoende te vieren: Haik en ik zijn vrijdagavond naar het concert van Omar Sosa geweest, een Cubaan die al improviserend met Afrikaanse artiesten geweldige muziek maakt. Judith had etentjes met studiemeiden, adoptiemeiden (typerend verschil:  het Keniaanse etentje begon een uur te laat) en verder bezochten we een Keniaanse musical, ‘Mo Faya’ genaamd, over een sloppenwijk in Nairobi. Haiko ging erheen met 21 studenten van het Kibagare Good News Centre. Die waren helemaal lyrisch, herkenden veel van hun eigen sloppenwijk, en mochten bovendien met Eric Wainaina (de  hoofdpersoon/singer/songwriter annex Keniaanse super-beroemdheid) op de foto. Hun dag/week/kerst kon niet meer kapot!

Met de meiden gaat het verder prima (zie foto boven) – Esther kan niet wachten tot ze in januari ook naar peuterschool mag.  Als we Rivka wegbrengen naar school gaan we nu elke ochtend lopend met zijn allen naar school. Onderweg wijst Esther dan alle vogels aan- dat zal opa Evert deugd doen! Rivka heeft haar eerste optreden in de kerstoptreden van school achter de rug. Ze was een schaapje..Er moest nog wat overtuigingskracht aan te pas komen, maar ze heeft tenminste de helft van de voorstelling goed haar best gedaan om te blijven zitten!

En dan natuurlijk de reden dat we hier zijn/nog zijn: de rechtbankprocedure. De afgelopen week hoorden we elke dag andere berichten. Er miste namelijk nog wat documenten, die eerst bij de politie geregeld moesten worden. Daarna kunnen pas de laatste rapporten van de Keniaanse kinderbescherming afgemaakt worden.  Positief is in ieder geval dat de documenten nu ECHT goed/gereed zijn. Al met al heeft dit er wel toe geleid dat ons proces over het kerstreces van ca 7! weken van de rechter heen wordt getild. Klein beetje balen is dat natuurlijk wel, maar niets aan te doen. We plannen gewoon weer januari en februari vol met leuke dingen zoals vrijwilligerswerk, Keniaanse afspraakjes/ bezoek ed. Zo komen Haiks ouders as donderdag voor 4 weken en gaan we met hen kerst, oud&nieuw vieren en verschillende trips maken (Mount Kenya, Kisumu, Kakamega Forest, Nakuru/Naivasha en uitsmijter Lamu). Voor de planning/doorlooptijd maakt het kerstreces niet eens zoveel verschil.  Als we  op 5 februari (de eerst mogelijke optie) aan de beurt zijn, kunnen we rond 20/26 februari naar huis.

Geïnteresseerden voor ons (Keniaanse) huis/meubels per 1 maart kunnen zich dus bij ons melden!

Sinterklaas ook in Nairobi!

We hadden er al een klein beetje op gehoopt, maar gelukkig heeft de Sint vanmorgen de tijd gevonden om even snel naar Nairobi te komen. Toen ik vanmorgen vroeg samen met Rivka bij de Java Coffee House een bakkie ging doen, zagen we het paard van Sinterklaas al bij ons in de straat staan. Sinterklaas was nergens te bekennen, maar toen wisten we wel al dat hij in de buurt moest zijn. Het adrenaline niveau bij Rivka steeg tot ongekende hoogten en veranderde haar in een stuiterbal. Ondertussen was private investigator Esther op onderzoek uitgegaan en had niet ver van ons huis een pietenpak gelokaliseerd en geconfisqueerd. Weer een belangrijke aanwijzing dat Sint en de Pieten niet ver weg konden zijn. Misschien hadden ze wel bij ons op de compound geslapen? Uiteindelijk is het paparazzi Juut op slinkse wijze gelukt om een staatsieportret te maken van Sint en zijn Pieten.

Op de Nederlandse School aangekomen werden de Sint en zijn gevolg natuurlijk toegezongen door de gehele Nederlandse gemeenschap. Hierna was het tijd voor de kinderen om een voor een bij Sinterklaas langs te gaan en een cadeautje in ontvangst te nemen. Dat vond Rivka best spannend!

Wel een beetje eng, maar wat een mooi cadeau! Allemaal stickers om overal en nergens op te plakken! Hoe wist de Sint nu dat Rivka dat zo graag wilde hebben?

Hierna is er nog uitgebreid gesprongen op het springkussen en het hoogtepunt waren natuurlijk de kroketten! Als ware hooligans stortte de Nederlandse gemeenschap zich op de beperkte voorraad kroketten. Er hoefde nog net geen orde-commissie aan te pas te komen, maar het scheelde niet veel…

Nu lekker taai-taai bakken en hopelijk komt Sinterklaas vanavond ook nog bij ons thuis langs.

Janna weer vertrokken

Vanmorgen vroeg is Janna weer vertrokken naar Nederland. Judith heeft haar naar het vliegveld gebracht. Ze mocht zelfs mee helpen inchecken en dat is allemaal soepel gegaan. Gistermiddag hebben we het tehuis waar Esther vandaan komt nog even bezocht en vervolgens ‘s avonds gezellig met z’n allen bij de Japanner gegeten. Daarna heeft Janna de kindertjes gedag gezegd, want vanmorgen om kwart voor zes zat ze al in de taxi.

Janna: heel erg bedankt voor je bezoek! Het is voor ons heel fijn om te laten zien hoe we hier leven. Het was ook heel leuk dat Esther voor het eerst haar oma kon zien en Rivka vond het ook fantastisch.

Nu weer over tot de orde van de dag. Wat o wat zou er in Rivka’s schoen zitten die ze op school heeft gezet… Zou Sinterklaas de school hebben weten te vinden? Spannend!

Lake Nakuru & Lake Elementeita

Dit weekend zijn we met Janna naar Lake Nakuru geweest. Vrijdagochtend zijn we vertrokken met onze vaste huurauto. Allereerst maakte Janna kennis met de hoffelijkheid in het verkeer… Ik kan ook niet echt wennen aan de levensmoede rijstijl van de gemiddelde matatu-driver, maar voor Janna moet het een grote schok zijn geweest.

We logeerden bij Pinklakeman’s Eco-lodge aan Lake Elementeita: een aanrader. Een kleine lodge met prachtig uitzicht op het meer en je kan er ook gewoon heenlopen. Duizenden en duizenden flamingo’s staan klaar om gefotografeerd te worden. Wat ook zeer bijzonder was, was het bezoek ‘s avonds laat van Janna en Judith aan de hotsprings (warm water dat in dit vulkanisch gebied aan de oppervlakte komt) vlakbij de lodge. Daar lagen de dames te bubbelen onder de sterrenhemel en in de maneschijn!

Op zaterdag hebben we een bezoek gebracht aan Lake Nakuru National Park. Omdat we niet a la minute het bonnetje van de aanvraag van onze aliens-pas konden overhandigen, mochten we niet als residents naar binnen. De vindingrijkheid en willekeur van Keniaanse ambtenaren tav allerhande regels blijft me verbazen. Maar gelukkig kwamen we daar niet om ons te ergeren aan de nukken der bureaucratie maar om te genieten van de neushoorns, leeuwen, buffalo’s, giraffen, zebra’s, hyena’s, baboons, apen, allerlei herten en heel groot schildpad! Iedere keer in zo’n park word ik weer overdonderd door de hoeveelheid beesten die je zomaar tegenkomt. Wat ik ook erg plezierig vond, was dat we zelf hebben gereden en dat je dus helemaal je eigen plan kan trekken. Het uitzicht over het hele gebied was ook geweldig.

Op zondagochtend hebben we nog met zijn allen een bezoek gebracht aan de hotsprings. Lekker liggen in het hete water, insmeren met modder en om je heen allemaal flamingo’s, ooievaars en lepelaars. Ik ben absoluut een liefhebber van de sauna’s in Nederland, maar hier kunnen ze nog even niet aan tippen… Vervolgens zijn we teruggereden via Lake Naivasha, waar we nog even een boottochtje hebben gemaakt naar de nijlpaarden en de onvermijdelijke visarenden die wachten tot ze worden gevoerd. Het prachtige weer en natuurlijk de langsvliegende ijsvogels maakten het compleet. Heerlijk dagje!

Meer foto’s zijn hier te vinden.