De eerste dagen met Timothy in de Nederlandse lente

Wat is het heerlijk om weer thuis, met zijn vijven en in Nederland te zijn! Wat boften we met het heerlijke lenteweer!

Donderdagochtendvroeg zijn we geland op Schiphol. Daar stonden de Wolfjes al als eerste klaar- en konden we door het glas Timothy laten zien. En nog wat later kwamen daar papa en Rivka en opa en oma’s bij. Alles ging heel snel en voor we het wisten liepen we naar buiten; al die blije gezichten, spandoek en ballonnen! Wow! Heerlijk om iedereen weer even te knuffelen.

We zijn lekker snel naar huis gegaan om daar koffie en taart te doen en met Merlin te knuffelen.  Toen we uit de auto stapten, liepen Rivka en Esther met Timothy in hun midden hand in hand naar ons huis toe. Wat een mooi gezicht!

Om negen uur was het huis weer leeg en konden wij rustig aan het huis verkennen. Timothy begon meteen met spelen. Dan realiseer je je pas hoeveel speelgoed en speelplekken je in en rond het huis hebt. Wat een luxe! 3 kinderen maken natuurlijk wel drie keer zoveel troep, eten meer, meer wassen draaien, meer afwas en er zijn meer boodschappen nodig. Maar daarbuiten merk je weinig verschil.

De eerste dagen was alles feest. Het huis is versierd, er staan overal bloemen, telefoontjes en kaarten stromen binnen. En we genieten van alle kleine dingen: Wandelen in het park met Merlin, Timothy in de buggy, Timothy met zijn zussen in de bakfiets, wandelen naar de buurtwinkeltjes,het Nederlandse eten, de kadootjes, buiten spelen in de zon, het eerste bezoek wat langskwam, het eerste feestje waar we heen gingen. Timothy past zich moeiteloos aan, slaapt goed, eet goed en is zijn nieuwe omgeving aan het verkennen. ‘sOchtends vroeg komt hij hand in hand met Esther, met wie hij op de kamer slaapt, naar onze kamer toe gelopen. De afgelopen dagen zijn we met zijn allen thuis geweest omdat Rivka al ruim een week ziek is. Deze week beginnen Rivka en Esther weer op school cq peuterspeelzaal. Ze zijn blij om weer terug te zijn bij hun klasgenootjes.

We zijn ook weer begonnen met het vervolg van de procedure. Timothy is ingeschreven bij de gemeente, aangemeld bij de IND, bij de huisarts, tandarts etc. Allemaal verplichte stappen die ook het nodige werk kosten. Het is wel weer even aanpassen om van het lome Afrikaanse ritme naar het snelle en meerdere-dingen-tegelijk- ritme van Nederland te schakelen. Daarom proberen we het de komende weken (voor zover mogelijk) zo rustig mogelijk te houden voor Timothy. Binnenkort zal het aankomstkaartje bij jullie in de bus landen. Daar gaan we deze week mee aan de slag.

Advertisements

Aankomst Timothy aanstaande donderdag!

Timothy, Judith & Esther zullen donderdagochtend vroeg op Schiphol aankomen met de KL577 uit Abuja/Kano. Wij geloven het pas echt als ze naar buiten lopen, maar ze zijn wel al ingecheckt, dus het lijkt echt te gaan gebeuren. Alle stempels zijn gezet, alle documenten goed opgeborgen: de hoogste tijd om naar huis te komen! Het is een beetje onwerkelijk dat het nu echt gaat gebeuren. Nu komt ook alle ontlading er uit van de afgelopen maanden: We hebben een fantastische zoon gekregen, maar er was ook behoorlijk wat gedoe, tegenslag en werk aan de winkel. Het was zeker geen gemakkelijke procedure. Maar nu kunnen we gaan ontspannen en eindelijk op onszelf zijn. Er komt een einde aan het Nigeria avontuur, maar de ontdekkingsreis met Timothy gaat natuurlijk gewoon verder.

We zijn zeer benieuwd hoeveel van de honderden volgers van deze blog we donderdag om 5:55 op Schiphol kunnen begroeten 🙂 We willen jullie allemaal bedanken voor jullie meelezen, meeleven en leuke reacties! Het heeft ons erg goed gedaan in de periode dat we weg waren en we vonden het ook leuk om te schrijven. Waarschijnlijk zullen er in Nederland nog een paar updates komen, maar dan houdt het weer op. Er moet weer gewerkt, gestudeerd, gesport en aan sociaal leven gedaan worden. Onze ervaring met de blog van Esther leert dat we in Nederland weinig meer schrijven (helaas voor jullie).

Tot in Nederland!

Visumaanvraag gelukt

Inmiddels zijn we op de Nederlandse ambassade geweest. De aanvraag voor de legalisatie van de papieren en het visum ging voorspoedig.  Het verhaal kreeg nog wel een klein staartje toen we een paar uur later gebeld werden dat de pasfoto’s van de kinderen te oud waren. Dus gingen we weer de drukke avondspits in om pasfoto’s te maken en ze bij een (dichte) ambassade af te geven. Missie geslaagd in twee uur tijd en voor sluitingstijd van de ambassade.

Morgenmiddag kunnen we, als er geen verdere gebreken zijn, het visum ophalen! Diezelfde middag gaan we een ticket boeken voor Timothy en onze terugvlucht wijzigen naar woensdagavond. Ik hoorde dat er voldoende plaatsen beschikbaar zijn, dus dat moet geen probleem zijn. We komen dan donderdagochtend vroeg (6 uur) aan op Schiphol!

Wij tellen de nachtjes af hier! Tot ziens in Nederland!

Adios Lagos, Hello Abuja!

het eerste officiële familieportret, 6 weken terug

En zo zit je ineens in Abuja!

Daar heeft heel wat voor moeten gebeuren en het was lang niet zeker dat we hier dit weekend heen zouden kunnen vliegen; maar het is gelukt! Op dinsdag zaten we de hele dag bij 35 graden op de aanvraag voor het paspoort te wachten. Nu hadden we daar al gruwelverhalen over gehoord: lang wachten, vervelende vragen, machtspelletjes etc. En dat werd het ook. We zaten tegen 9 uur klaar met een aantal families en om 10.30 werd de auto van de betreffende ambtenaar gespot. Rond 12 uur waren we aan de beurt. Dat was al heel wat omdat deze madam wel eens families een hele dag ‘vergeten’ was. Dus opgetogen appte ik Haiko dat we naar binnen gingen. Het begon meteen al met een verkapte omkooppoging: of we de ‘verplichte babyvoeding of chocolademelk’ van haar wilden kopen (het bleek dat als je niets kocht, er ook geen handtekening kwam) a raison van 30 euro. Ik weigerde beleefd met een aantal smoezen over vitamines en goede voeding voor Timothy. Na een aantal impertinente vragen, waarop ik nauwelijks kon antwoorden, stormde ze haar kantoor uit..

Om twee uur weg te blijven… Er schoot van alles door mijn hoofd: zit ik hier nog weken met mijn kinderen??? Had ik toch iets moeten kopen? Gelukkig mochten we drie uur later voor de tweede keer op: en dit keer was ze in een beter humeur. Ik kon haar vragen beantwoorden- Wow- wat een opluchting. ik belde spontaan Haiko, die vanaf de zijlijn coachte en meeleefde, en gilde: HALLEUJA! Hij begreep het meteen;-) Daarna volgde de technische details: een paar uur wachten voor de foto en de echte aanvraag. Rond vijven togen we huiswaarts om met een grote Starbier en pizza het resultaat en vooral het uithoudingsvermogen van Ti en Es te vieren.

De rest van de dagen stond in het teken van afscheid nemen en wat laatste verplichtingen; een afscheidsbezoek aan het ministerie (4 uur onderweg om 5 minuten een hoge pief te spreken), de gelegaliseerde documenten, het felbegeerde paspoort, een vlucht en hotel boeken voor Abuja en dag zeggen bij de stichting die de adoptie geregeld heeft. Al met nog behoorlijk wat volle dagen, met flink wat stress, hoge temperaturen en heen-en-weer gerace met twee peuters. (om niet te spreken over de honderden berichtjes met Haiko). Deze adoptie werd mede mogelijk gemaakt door Whatsapp!

We kregen nog een aantal foto’s overhandigd, wat documenten en verslagen over Timothy’s achtergrond en eerste jaren en natuurlijk de documenten om het land mee uit te komen!! Bij het controleren van alle documenten ontdekten we nog iets heel bijzonders. Wij hadden aan het begin van deze procedure de naam Ngozi (blessing, zegen) toegevoegd als extra doopnaam, naast zijn familienaam Duru. Tijdens het doorlezen van het afstandsdocument, lees ik ineens dat Timothy’s moeder Ngozi heet! Bizar & heel mooi! Het heeft zo moeten zijn! Nu is zijn moeders naam dus compleet, net zoals bij Esthers naam, in zijn naam opgenomen! Wat een wonderlijke samenkomst!

Verder hebben we nog een bezoekje gebracht aan het National Museum, hier poseren Ti en Es bij een monoliet. Ook hier Nigeriaanse toestanden: speciaal voor de blanke madam wordt de generator aangezet en je mag absoluut geen foto’s maken, maar als je het vraagt, toch wel;-)

En vanmorgen was het dan echt zover: Dag Lagos, dag drukte, dag verplichtingen, dag geboortestad van Timothy. Ik had geen last van gemengde gevoelens, meer een groot gevoel van opluchting. Op naar Abuja: weer een stap dichterbij. Het vliegen was een ware belevenis voor Timothy. Het begon al op het (domestic) vliegveld. Daar konden we na het inchecken gewoon buiten naast de landingsbaan naar de vliegtuigen kijken! Eenmaal in het vliegtuig gilde en kraaide hij het uit van pret, dat is nog eens wat anders dan autorijden!

Er zijn in de afgelopen weken zoveel eerste keren voor hem geweest en telkens weer zie je zijn gezicht oplichten en stralen: wat mooi om hem zo mee te maken! We zijn ook zo benieuwd hoe hij het volgende week in Nederland zal vinden. We weten alleen nog niet precies welke dag we aan zullen komen. Dat hangt af van de snelheid van het visum, de vluchten (ma-wo-vrijdagnacht) en de 4 families die naar huis willen (om 4 adoptiegezinnen op 1 vlucht te zetten, geeft teveel impact zeiden de mensen in Lagos). Maandag weten we meer.

Maar het is vrijwel zeker dat we aankomende week naar huis teruggaan. Dan pas realiseer je je dat wij dit fantastische mooie, lieve en stoere ventje al (pas) 8 weken kennen en in ons midden hebben en dat hij niet meer weg te denken is uit ons gezin. Maar onze dierbaren in Nederland kennen hem nog helemaal niet – behalve uit verhalen – en die zijn, zo hoor ik van Haiko razend benieuwd! Het wordt dus hoog tijd om dit heerlijke kereltje mee naar Nederland te nemen, hem rond te laten lopen in ons huis, Merlin te aaien, te spelen en knuffelen met zijn grote neven & nichten, hem aan jullie voor te stellen, met Riv & Es in de bakfiets, mee met de grote trotse zussen naar school en peuterspeelzaal, mee naar de markt, de buurtwinkeltjes etc etc etc.

De laatste dingen en laatste dagen Lagos

Het blijft tot het einde toe spannend hoe lang wij, Juut-Esther-Timothy, nog in Lagos moeten blijven. De verwachting voor het paspoort, het ophalen ervan en het vertrek naar Abuja wordt telkens bijgesteld. Afgelopen vrijdag zijn we als gezin nog met zijn allen naar de Lekki-markt geweest voor wat souvenirs; oa mooie jurken voor de meiden. Rivka had die jurk vandaag aan naar school. Iedereen vond ‘m erg mooi!Ook hebben we een laatste bezoek aan Timothy’s tehuis gemaakt. Sinds vrijdagmiddag zijn we nog maar met zijn drieën. Haiko en Rivka zijn vrijdagnacht met een directe vlucht vanuit Lagos (maar 6,5 uur vliegen) naar Nederland gevlogen. Rivka genoot van alle snoeperijen, o.a. de kaas, in de business lounge van de KLM. Ook heeft ze even aan het personeel uitgelegd hoe al die iMac’s eigenlijk werken. Op Schiphol aangekomen, stonden opa en oma Meelis, de Wolfjes en oma Boerderij al klaar. Rivka moest heel even wennen, maar speelde al gauw- alsof ze nooit was weggeweest- met iedereen. Inmiddels hebben ze alweer flink wat bruine boterhammen op, wordt er weer veel met Merlin geknuffeld en gewandeld en is Rivka voor het eerst naar school geweest- groot feest! Ook heeft Rivka weer voor het eerst gespeeld bij een van haar grote vriendinnnen. Ze kon bijna geen afscheid nemen tegen etenstijd, want ze moesten nog zo veel spelen inhalen…

In Lagos gaat het leven ook door, al is het een stuk rustiger geworden in dit eenoudergezin. Esther ontpopt zich als grote helpende zus en Timothy laat niet heel veel merken van de veranderingen. We zijn met zijn drieën verkast naar een kleiner, maar huiselijker hotel op het zelfde eiland Ikoyi. Esther mag met mama in het grote bed slapen en Timothy in zijn vertrouwde campingbed, inmiddels 5 verschillende slaapgelegenheden verder. Het afscheid was wel even moeilijk (voor moeders vooral). Rivka zei nuchter: maar we kunnen toch elke ochtend en avond berichtjes sturen, waarom huil je dan? Ehmm sja- tegen zoveel logica kan ik niet op. We skypen elke dag en tussendoor whatsapp-en we heel wat af.

Jammer genoeg voor mij, zit ik in het vroeg-wakker-team en Haiko in het uitslaapteam.. Esther en Timothy houden wedstrijden wie er het eerste wakker wordt.. Gelukkig hebben ze veel lol met elkaar, al kunnen ze ook nog wel heel fysiek met elkaar zijn- slaan, duwen en piepen als ze het niet willen. De dagen verlopen in dezelfde makkelijke routine van de afgelopen weken- alleen is het verschil dat als ik erop uit ga, de kinderen mee moeten. Dus elk klein uitstapje wordt een onderneming: naar het kantoor van de stichting, naar de supermarkt, zwemmen, de buurt verkennen etc. Timothy maakt er een feestje van door van elk stoepje (ene-tweeje) te springen en vrolijk te zwaaien naar iedereen. Esther doet vrolijk mee en houdt als grote zus ook zijn handje vast. Tussendoor rusten we even uit, maken een praatje (want ja, iedereen wil een praatje maken met die oyibo) en eten wat. Dan lopen we weer verder.

Ik heb Esthers haar opnieuw uitgehaald en een nieuw kapsel gemaakt. Verder zijn we nog een dagje gaan zwemmen in een naburig sjiek hotel dat aan de rivier/rand van het eiland ligt. Dat was eigenlijk niet gebruikelijk, zei de manager, maar hij stelde zelf wat dash (een bedragje) voor zodat het wel kon. “Welcome to Nigeria!” In de huiskamer van het hotel zijn veel mensen om een praatje mee te maken en ook de mensen die er werken zijn heel aardig en behulpzaam. Er zitten voornamelijk Nigeriaanse en Afrikaanse gasten, een enkele westerling. De meeste logeren hier voor zaken, maar ik sprak ook twee Kameroens/Franse zangeressen- uitbundig gekleed- die hier een aantal dagen optreden. Esther is helemaal idolaat van hen- da’s toch wel wat anders dan K3 live!

Intussen wachten we natuurlijk op bericht van het paspoort: de verwachting is dat we morgen of overmorgen het paspoort kunnen aanvragen en dat het eind van de week klaar is, we naar Abuja kunnen vliegen. Abuja schijnt heel anders te zijn dan Lagos- meer Europees/modern dan Afrikaans/chaotisch zoals Lagos. Een overgang naar het goed-georganiseerde leven van Nederland en niet meer overal ‘eyes and ears that are watching you all the time’.

update 20.30: net gebeld dat ik morgen om 9 uur klaar moet staan- voor de paspoortaanvraag! Joepie!!!!!!!!!!!!!!!!

Het einde in zicht – terug naar Lagos – deels naar huis

Deze week is snel voorbij gegaan vanwege alle uitstapjes, de terugreis naar Lagos en het opsplitsen van de familie. Oshogbo is een gemoedelijk stadje, waar toevallig in het bos nog oude (en gerestaureerde) Yoruba beelden van de goden staan. Waanzinnig mooi, zoals je in de vorige post kunt zien. We zijn nu, meer landinwaarts, een nog grote bezienswaardigheid dan in het vorige stadje. Bij het hotel zit een klein zwembadje waar we elke middag even een plons maken. Als de drie kinderen dan op de rand van het zwembad tegelijkertijd erin springen, hebben we een groot publiek (schoonmakers, obers, metselaars, hotelgasten etc).

Naast het uitstapje van het bos hebben we onze Nigeriaanse vriend Philip ontmoet, die we nog uit Kenia kennen en zijn we ook een dag naar een waterval geweest. De weg erheen is net zo leuk als de bestemming. De omgeving is erg heuvelachtig en groen- heel anders dan het droge Kenia dat wij gewend waren van Afrika. Het is lekker om weer eens in de natuur te lopen naar de waterval. Wat wel jammer is dat het concept vuilnisbak in dit land nog niet is doorgekomen en het met name bij de waterval een grote rotzooi is. Esther was met afstand de stoerste en ging lekker douchen onder de waterval!

Onderweg zie je ook minder leuke dingen: een ernstig ongeluk met busjes en trucks, met de verbrande mensen nog in de auto… Gelukkig zagen de kinderen het niet goed en zijn we maar gauw doorgereden.

Buiten Lagos heerst er een groot brandstof tekort. Hierdoor is maar 1 op de 20 tankstations open, en waar er nog benzine is, staan grote rijen. Brandstof wordt gerantsoeneerd en brommerchauffeurs vechten om een plekje. Onze eigen chauffeur moest op de dag van ons vertrek van 5.30 tot 9.00 wachten tot hij aan de beurt was voor een volle tank benzine.. De reden voor het tekort is dat de aanvoer van olie uit het buitenland niet lekker loopt. Nigeria is het op vijf na grootste olieproducerende land ter wereld en zit zo vast in de wurgcontracten met de Shells van deze wereld (gesloten door de corrupte politici) dat het olie voor eigen gebruik in moet voeren. En dat vinden 160 miljoen Nigerianen dan weer okay. Ze bestormen in ieder geval niet de regering.

We hebben nog wat galerietjes bezocht en wat lokale kunst gekocht. De kinderen vonden het maar niets en gingen liever buiten schommelen. Het leukst was het bezoek aan het huis annex galerie van Jimoh Buriamoh die heel veel werken door zijn hele huis had hangen. Hij was er zelf ook en liet ons alles zien. Zijn werk gaat de hele wereld over en hangt ook in de bekendere musea. Als je zijn werk vergelijkt met wat we verder hebben gezien, dan is dat toch het verschil tussen de Champions League en zaterdag hoofdklasse: zichtbaar. Zijn website is hier te vinden. Daar zullen we het mee moeten doen, zijn werk was een paar categorieën boven ons budget.

Esther heeft ook nog nieuwe extensions in haar haar gekregen. We hebben dus weer een heel nieuw meisje. Het kostte wel 3 uur stilzitten bij de kapster… Dat duurde Haiko in elk geval te lang en hij ging nog even een rondje over de plaatselijke markt. Mocht iemand nog op zoek zijn naar afgehakte kattenhoofden of geplette egels: ga naar de markt in Oshogbo: ruime keus in alle kleuren en maten. Rare jongens, die Nigerianen…

Sinds woensdagmiddag zijn we weer terug in Lagos in een super sjiek boutique hotel. Het is maar voor 2 nachten, want het is natuurlijk giga-duur in Lagos. Het zijn de laatste dagen met ons complete gezin: We hebben de knoop doorgehakt dat Haiko teruggaat en Rivka meeneemt. Zij komen dus as zaterdagochtend vroeg op Schiphol aan. Na 7 weken moet er weer geld verdiend worden en Rivka mist haar klas en de regelmaat van school. Judith verkast naar een goedkoper hotelletje in Lagos met Es en Timothy. We zijn benieuwd hoe Timothy op de gezinsuitdunning zal reageren, ook al is het maar van korte duur. Ter voorbereiding van Timothy’s vertrek naar Nederland zijn we al wel met hem filmpjes aan het kijken van ons huis en onze huisdieren. Hij is, typisch Nigeriaans, heel bang voor dieren, dus daar maken we al grapjes over. Zo schrok hij zich dood in het huis van Jimoh Buraimoh toen daar in het donker een porseleinen beeld van een groot luipaard lag.

De verwachting is dat we begin volgende week het paspoort kunnen aan laten maken en eind van die week in Abuja zitten voor het visum (en dan zsm naar HUIS!). Maar eerst zien en dan geloven, haha- er is niets vanzelfsprekend in Nigeria! Daarom genieten we nu het nog kan van de gezamenlijke gezinsmomenten, plonzen we voor het laatst in het zwembad en gaan we lekker uit eten. De laatste week Lagos is aangebroken, het einde is in zicht!

6 weken in Nigeria! Op naar Oshogbo

Na 2 weken Ijebu-Ode is het tijd voor wat anders. We vertrekken morgen naar Oshogbo, waar een national (sacred) forest en kunstgalerieën de bezienswaardigheden zijn. Vandaag zijn we precies 6 weken in Nigeria; we zijn dus ruim over de helft- maar hoe lang het nog duurt? Geen idee. We hebben regelmatig contact met de organisatie over hoe het gaat en wat de verwachting is voor de procedure. Omdat alles nog even op zich laat wachten, mogen we verder reizen naar Oshogbo. Daar staan in het bos allemaal beeldhouwwerken van de Yorubo goden, herstelde en nieuw gemaakte. De organisatie denkt of hoopt dat we volgende week Timothy’s paspoort kunnen laten maken. Maar of alle papieren al compleet zijn, weten we niet. Het paspoort kunnen we na een aantal dagen of een week ophalen en daarna kunnen we voor de laatste procedure-stap naar Abuja voor het Nederlandse visum van Timothy. Dus vermoedelijk duurt het vanaf nu nog minimaal 2 weken, maar misschien nog wel 3-4 weken voordat Timothy zijn eerste stap op Nederlandse grond zet. Mogelijk gaat Haiko met één of beide meiden al wat eerder terug, maar dat kunnen we tot het laatste moment besluiten. Als de paspoortaanvraag gelukt is, willen we nog één laatste binnenlandse reis maken: op bezoek bij Nigeriaanse studievrienden uit Judith haar studietijd in Kenia. Het zal leuk zijn om eens bij een echt Nigeriaans gezin te verblijven in plaats van hotels en ons zo onder te dompelen in hun Nigeriaanse gezinsleven.

Zojuist ontvingen we van Timothy’s tehuis een van de eerste baby foto’s, die willen we jullie niet onthouden!

De afgelopen weken zijn goed geweest voor de gezinsvorming en hechting. Rivka, Esther en Timothy hebben een hechte band gekregen en laten het normale broer-zus- gedrag zien. Timothy kan soms een ondeugend klein broertje zijn voor hen en vice versa zijn Riv en Es regelmatig van die grote betuttelende zussen. Riv en Es vervallen ook weer in hun gebruikelijke fantasie-spelletjes, waar Timothy niet aan mee mag doen. Maar tussendoor wordt er ruimschoots samen gespeeld, gedanst, gezwommen, gevoetbald en gestoeid.

Maar we noemen deze periode ook wel een ‘snelkookpan’; We hebben niet zoveel afleiding en we zijn op ons zelf aangewezen en op de hotelkamer kom je elkaar natuurlijk ook continu tegen. Het is ook niet niks om met twee Nederlandse kinderen zo lang uit het normale school/leefpatroon te zijn, pittig te eten, temperaturen boven de 30 graden, en niet de gebruikelijke opa’s/oma’s en vriendjes om hen heen. Timothy past zich goed aan aan ons leefpatroon, zolang hij maar voldoende eten krijgt- hoor je hem niet. De woorden ‘ik oo(k)’ en ‘eten’ heeft hij als eerste van de meiden opgepikt.

Al lopend door Ijebu-Ode mijmeren we wel eens of we hier zouden kunnen leven. In Lagos was het nadeel het verkeer en het leven op een expat-eiland, maar hier in Ijebu-Ode is het leven toch weer te kalm. Ook merk je de nadelen van het Nigeriaanse dieet: er zijn welgeteld 4 groenten te vinden op de markt: 90% van wat je ziet, zijn tomaten en uien, dan nog 5 % lokale groente zoals okra, kool, bruine bonen en groene bladeren en als je geluk hebt wortels. In het hotel geven we elke ochtend door wat we ‘s avonds willen eten: de kans dat het allemaal lukt, is alleen niet al te groot. En van afwisseling in groente is nauwelijks sprake. Maar ook andere zaken zijn lastig te vinden. Zo zijn we twee dagen op zoek geweest naar pampers in Esthers maat en een grote pot oploskoffie (de laatste echte koffie dateert van 6 weken terug..). We wennen er aan en nemen genoegen met wat we wel kunnen krijgen: we zijn blij met een zak miniworteltjes als tussendoortje, tomatensalade als groente en een dagelijkse lunch met behulp van de onmisbare waterkoker en noedels. We vullen het maar aan met ananas, banaan en sinaasappel en als we geluk hebben appels.

Anderzijds merk je ook wel dat je je aanpast aan de Nigeriaanse gewoontes. Zo maken we kus/ smakgeluidjes om iemands aandacht te trekken;-) Judith neemt het al het lokale dialect over en we hebben al veel vaste adresjes waar we bepaalde boodschappen kopen. Rivka en Esther zijn al meer gewend aan de hartelijke maar opdringerige Nigeriaanse cultuur (net zoals in Kenia zijn kinderen van de gemeenschap en niet alleen van jou) en zijn ze spontaner geworden met alle Nigerianen die wat van hen willen. Elke dag als de scholen uitgaan, lopen er honderden schoolkinderen voorbij die stil blijven staan en ons groeten.. En zo hebben onze kinderen bijvoorbeeld ook een aantal sexy Afrikaanse dansbewegingen geleerd; vooral schudden met die billen en heupen…die ze elke avond oefenen met elkaar in het hotelbarretje: een hilarisch gezicht.