Rote – Paradijs off the beaten track

Sunset NemberalaHet is tegen achten als Judith ons (opa, oma, Rivka, Esther, Timothy & Haiko) in de haven van Kupang afzet bij de snelle boot naar Rote. Zelf zal ze een dagje later komen door verplichtingen op de universiteit. Vriendelijk lachende verkopers wijzen ons een keer of drie naar het verkeerde loket om kaartjes te kopen. Uiteindelijk kunnen we – met kaartjes – doorlopen naar de boot, waar het een drukte van belang is om alle dozen, kippen en koffers ingeladen te krijgen en alle passagiers te voorzien van pakjes drinken en doosjes met nasi en groente. De 1e klas stoelen die ik heb gekocht blijken zich te bevinden onderin de boot in een donkere ruimte die doet denken aan een bioscoopzaal van 25 jaar geleden. We kijken gelijk maar even hoe we hier snel weer uit kunnen komen en zijn blij verrast met de aanwezige zwemvesten. De boot lijkt niet volgens goed Koreaans gebruik veel te zwaar beladen te zijn, maar desondanks zijn de meeste passagiers zwaar verzonken in gebed voor een veilige overtocht. Uiteindelijk geeft de boot rond negen uur vol gas en vaart tussen Timor en Pulau Semau richting Rote. Halverwege de oversteek hebben de Indische Oceaan golven vrij spel en we beginnen te begrijpen waar alle gebeden op waren gericht. Rivka kruipt zeeziek lekker tegen oma aan en we zijn blij als we na anderhalf uur in de luwte van Rote het laatste stuk richting de haven van het plaatsje Ba’a varen.

Ba'aBa’a blijkt in het bezit van een heuse vuurtoren, welke meteen gezichtsbepalend is voor het hele dorp. Daarnaast is er een weg langs de zee met daarachter bebouwing, je zou het een boulevard kunnen noemen. Het doet meteen gemoedelijk aan. Het blijft verbazingwekkend dat het in Kupang niet gelukt is om zoiets simpels als een boulevard voor elkaar elkaar te krijgen. We checken in bij het Grace Hotel. De benedenverdieping is tegelijkertijd receptie, woonkamer voor de hele familie, winkel en was-/strijkruimte. Ik had het zelf niet zo bedacht, maar het kan. De kamers zijn zeer eenvoudig, maar schoon. We zijn de enige gasten en hebben de gemeenschappelijke ruimte voor ons zelf, inclusief het balkon met uitzicht op de vuurtoren, haven en de ondergaande zon. Op verkenningstocht in Ba’a later in de middag komen we terecht in een idyllisch aan zee gelegen kampong (wijkje) dat zich helemaal richt op de productie van ikat (geweven doeken). We worden continu omringd door de bewoners, tot vervelens toe. Het is duidelijk dat ze hier niet gewend zijn aan bezoek van toeristen. De meeste toeristen stoppen dan ook niet in Ba’a en reizen meteen door naar Nemberala, het surfparadijs.

Kids Ba'a’s Avonds lopen we direct tegen het gezelligste en beste restaurant van Ba’a aan. Het diner eindigt met dansende kinderen die de tent op zijn kop zetten. De volgende morgen wandelen we, in afwachting van de boot met Judith, een rondje in de buurt. Ba’a is niet veel meer dan wat lintbebouwing langs de kust plus wat straatjes daarachter en dus lopen we binnen de kortste keren door bossen en plantages in de heuvels. Bij gebrek aan toeristen heeft niemand gedacht aan het uitzetten van een toeristische wandelroute en wederom helpen Google Maps en OpenSourceMaps ons uit de brand. Vanuit de hoogte kunnen we in de gaten houden of de boot al in de buurt is en we lopen Judith in het dorp tegemoet. Die boot bleek, daar komen we nu achter, eerst niet en toen toch weer wel te gaan. Vanwege de hoge golven zou ie eerst niet gaan en toen er genoeg mensen waren ging ie ineens toch weer wel. Dat geeft echt vertrouwen. Het wel of niet gaan van de boot zou een terugkerend onderwerp worden deze trip. Al met al kan het centraal gelegen Ba’a (ook vlakbij vliegveldje) met wat kleine investeringen en promotie eenvoudig uitgroeien tot een logische stop voor toeristen die dan nog een paar extra dagen op het eiland verblijven. Ik vraag me af of er iemand op het eiland is die deze potentie ook ziet.

Laut MatiDe volgende dag willen we naar het oosten van Rote. Iedereen is van de leg: een toerist die naar het oosten van Rote wil, dat maken ze niet vaak mee. Zo zie je wat de invloed van de Lonely Planet is: het enige wat in de gids wordt genoemd is het surfstrand en zowel de toeristen als de lokale bevolking vergeten wat er nog meer te zien is. Maar wij gaan lekker naar Laut Mati (dode zee), een zout meer dat ooit gewoon met de zee verbonden was. Het meer is turqoise dat door de harde wind en de overjagende wolken steeds van kleur verandert. De hoge golven maken het lastig om in te zwemmen, maar het is net zo goed verfrissend. We zien aalscholvers, steltkluten, zilverreigers en zowaar een pelikaan die zich prima thuisvoelen in deze combinatie van mangrove, zout water en af en toe een rijstveld.

NemberalaVervolgens is het ook voor ons tijd voor het strand: Nemberala. Dit is de plek waar surf dudes uit de hele wereld naar toe komen, beroemd om de hoge golven. Afgezien daarvan is het niets minder dan een strandparadijs: palmbomen, witte stranden, blauwe zee en – misschien nog wel het belangrijkst – weinig andere toeristen. Ook de bekende winkeltjes met toeristische meuk hebben deze plek gelukkig nog niet bereikt. En ons hotel heeft een zwembad, de kids zijn er niet weg te slaan.

Pulau DooEen lokale visser brengt ons naar Pulau Doo, een eilandje op een uurtje varen. Zijn bootje ploegt zich door metershoge golven, best spannend, tot we in de luwte van het eiland komen. De bedoeling was om daar te gaan snorkelen, maar na een paar pogingen geven we het op. Er zijn ook daar nog te veel golven en de stroming is te sterk. Wel wederom erg leuk om met Timothy ruim voor de kust te gaan zwemmen. Hij vindt het enorm spannend. Om aan land te gaan moeten we het laatste stukje zwemmen. Opa en oma durven het niet aan. Op het eiland is geen drinkwater te vinden, dus het is onbewoond op een paar vissers na die er kamperen. Ze laten ons hun hutjes zien, met allemaal verschillende soorten gedroogde en gerookte vis. Ook ligt er een schildpaddenschild. Het is streng verboden om op schildpadden te jagen, maar dat verbod heeft deze afgelegen plek blijkbaar nog niet bereikt.

Pulau Doo 2Het hotel heeft een paar mountainbikes. Opa, Judith en ik trekken er op uit. Tenminste… dat dachten we. Opa dacht dat ie tegelijkertijd kon fietsen en uitvogelen hoe de versnellingen werken. Voor we het weten ligt hij in de berm, nog geen 300 meter van het hotel. Met zijn hoofd tegen een muurtje aangeklapt ziet het er allerminst florissant uit. Een bezoekje aan de plaatselijke puskesmas (soort huisartsenpost) waar toevallig vandaag de dokter aanwezig was en 8 hechtingen verder besluiten we om het vandaag maar verder rustig aan te doen.

Nemberala 3Aan het eind van de middag maak ik toch nog de tocht die ik in gedachten had. Het voert langs kleine vissersdorpjes gelegen aan het ene idyllische strand na het andere. Waarom zou je überhaupt naar Bali gaan, als dit ook kan? Wat ook hier op valt, is het gebrekkige toeristische inzicht. De resorts richten zich alleen maar op surfen, duiken en snorkelen. Geen wandel- of fietsroutes, laat staan kaarten. Geen activiteiten gericht op genieten van de natuur. Erg eenzijdig.

Rote hoedDe bewoners van Rote zijn trots op hun eiland en ze proberen er iets van te maken. Dat zie je aan allerlei activiteiten (met name landbouw) die er serieuzer uit zien dan in West-Timor. Het is moeilijk te duiden wat het is, maar waar West-Timor de indruk wekt dat iedereen maar wat doet, daar zie je hier keurige akkertjes die duidelijk volgens een plan zijn bedacht. De mensen hebben een drive die ik op West-Timor niet veel zie. De trots komt tot uiting door de traditionele hoed. Een dergelijk symbool heeft West-Timor ook niet.

Gaat ie of gaat ie niet, that’s the question. Ik heb het over de boot. Iedere ochtend is het voor de hotelgasten die die dag willen vertrekken de vraag of de boot wel gaat. Voor sommigen heeft een behoorlijke impact als blijkt dat de boot niet gaat. Hun hele vliegschema gaat door de war. Ook voor ons wordt het een beetje nijpend, hoewel we 2 dagen speling hadden ingebouwd voor onze vlucht van Kupang naar Sumba. Uiteindelijk blijkt de langzame boot te gaan. Twee taxi’s racen ons naar de haven, die even voorbij Ba’a ligt. Een paard op de weg en de taxichauffeur zagen elkaar iets te laat en hadden blijkbaar allebei geleerd hoe om te gaan met dat soort situaties: het paard ging dwars op de weg liggen en werd door de taxi zo van de weg afgeveegd. Zonder problemen stond het paard weer op en rende de wei in: taxi en paard zonder schade het incident overleefd. Misschien een alledaagse situatie op Rote, voor ons toch behoorlijk enerverend.

Boot RoteIn de hectiek van de haven veroveren we onze plek op de boot. Ik blijk ligplaatsen te hebben gekocht in een wat rustiger cabine met uitzicht op zee, een goede keus bleek achteraf. De golven zijn mogelijk nog hoger dan op de heenweg. Alle locals lijken in een continu gebed verzonken. Na een uur of twee is iedereen in de andere, propvolle cabines zonder goed uitzicht zeeziek en wordt alles ondergekotst. Smeriger heb ik het zelden meegemaakt. Ik zoek een mooi plekje bovenop het dek en geniet van een school dolfijnen die ons komt begroeten en een stukje met de boot meezwemt. Na vier uur is Kupang in zicht. We zijn weer thuis.

*** Dit is een verslag van ons bezoek aan Rote in juni 2014. Vanaf nu zal deze blog worden gebruikt om iedereen twee keer per maand op de hoogte houden van ons alledaagse leven in Kupang en onze avonturen in de buurt ***

Interview Judith in het Leidsch Dagblad

LD

Vandaag groot interview met Judith in het Leidsch Dagblad. Het volledige artikel is hier te bekijken: 20131109 – Leidsch Dagblad

Huis te koop: Sitterlaan 53 te Leiden

IMG_20130908_175402-2IMG_20130908_180203

Ons huis gaat in de verkoop! Het betreft een in de Professorenwijk gelegen royaal, goed onderhouden herenhuis (volledig gerenoveerd in 2005), diepe tuin (zuid) ca 20m en achterom, Nabij station Lammenschans, uitvalswegen, scholen en stadscentrum. Mocht je iemand weten of heb je zelf belangstelling: laat het weten (info@haikomeelis.com)!

Indeling:

  • Begane grond: gang, toilet, woonkamer met open haard, houten schuifpui, open keuken en bijkeuken.
  • 1e verdieping: voor slaapkamer over de gehele breedte met inbouwkast, achter slaapkamer met inbouwkast, badkamer met ligbad en toilet, balkon.
  • 2e verdieping: overloop met wastafel, 2 ruime zolderkamers met dakkapel, grote bergruimte met cv en trap naar zolderruimte.

Overige:

  • Inhoud: 430m3
  • Woonoppervlak: 160m2

Foto’s:

IMG_20130908_191728-2IMG_20130908_181453-2IMG_20130908_180815IMG_20130908_190859-2IMG_20130908_190636-2IMG_20130908_191216-2IMG_20130908_191042-2IMG_20130908_175913IMG_20130908_181716IMG_20130908_175717

Judith afgestudeerd!

2013-08-27 12.52.59-2Op 27 augustus is Judith afgestudeerd in de theologie! Na 9 jaar was het dan eindelijk zo ver. Na een laatste examen in het Academiegebouw te Leiden volgde de officiële ceremonie. Heerlijk om iets definitief van het to-do lijstje af te kunnen strepen!

Het was een stralende dag en we hebben dan ook de rest van de dag lekker buiten doorgebracht. Helemaal top!

Judith is meteen doorgegaan met haar volgende actiepuntje en direct begonnen om een toga en stola uit te zoeken.

2013-08-27 12.59.06-2Dit is de eerste blog sinds lange tijd en de blog is ook in een nieuw jasje gestoken. Dit heeft alles te maken met ons aanstaande vertrek naar Indonesië.

Rivka 5! (Esther 3,5 Timothy bijna 2)

Tussen alle drukte van de voorbereidingen door, het wachten en de onzekerheid, was het tijd om Rivka’s 5e verjaardag te vieren en meteen een klein afscheidsfeestje te houden. Je weet immers maar nooit?!

5 jaar geleden was ik ook behoorlijk over tijd- net als nu.. Maar toen wist ik dat als de baby niet kwam er wel een alternatief was. Maar nu?

Esther is nu precies 3,5 en Timothy bijna 2- zo zit er telkens 1,5 jaar tussen. Nog een leuke getallenreeks: Haiko is op de 15e jarig, Rivka op de 16e, Esther op de 17e en … Timothy op de 18e! Van oud naar jong: 15-16-17-18, alleen Judith valt buiten de boot, helaas.

Rivka’s verjaardag was gezellig druk en we hadden het ons makkelijk gemaakt qua eten.  Rivka wilde kinderchampagne en cakejes versieren. Dat leidde tot een echte meidenborrel op haar kamer. En vandaag naar school op de nieuwe grote fiets,  tracteren in de klas, een echte verjaardagsmuts en met zwemles een bad opgeschoven & het diepe in springen & zwemmen! Kleine meisjes worden groot!

Esther genoot mee van de feestvreugde, al had ze het er soms behoorlijk moeilijk mee. Onze spanning pikt ze op, maar ze kan heel uitgelaten & vrolijk zijn- en bovendien heeft ze praatjes voor 10, is ze lekker eigenwijs & bijdehand: Als Rivka dreigt dat Esther niet op haar op feestje mag komen zegt ze doodleuk “ik woon hier ook”. Daar kan Rivka het dan mee doen..

Zondagochtend om 9.00 gingen beide meiden op een stil zondags straatje- vogelgeluiden op de achtergrond- voor het eerst op hun fiets. Esther voor het eerst zonder zijwieltjes, Rivka met haar grote meiden fiets. Het lied van Huub Oosterhuis kwam bij mij op “En als ik krijsend viel, mij ondervangen-totdat ik vliegen kon op eigen kracht” Je rent met je kinderen mee, houdt ze vast.. laat ze geloven in hun eigen kracht en… laat los..

Wanneer we naar Nigeria mogen- geen idee. In ieder geval zijn wij klaar om te gaan, alle benodigde documenten zijn in huis! Op vrijdag was dan eindelijk dat felbegeerde stickertje in ons paspoort klaar- daar waren maar drie bezoeken aan de ambassade voor nodig. Wat een opluchting! Nu staat er van onze kant niets meer in de weg naar Nigeria..

Maar in Nigeria zelf.. De stakingsonderhandelingen volgen we op de voet.. In Lagos is men  voorzichtig positief, de KLM vliegt weer .. dus wie weet? Laten we hopen dat we ruim voor Timothy’s tweede verjaardag (18-02) er zijn! Die mijlpaal willen we niet missen, maar stiekem hopen we natuurlijk al aankomende week te vliegen- om onze nieuwe spruit onder onze vleugels te nemen.

2012

Allereerst willen we iedereen fijne feestdagen toewensen en een gelukkig en gezond 2012- dat alle dromen uit mogen komen!

Als het nieuwe jaar begint, wachten we inmiddels 5 maanden. Vorig jaar reden we begin januari door winters Nederland naar Halle (oost-Nederland) voor de intake bij Kind & Toekomst. Nu zijn we in verwachting van Timothy! We blijven positief dat we snel in het nieuwe jaar bericht krijgen en naar hem toe mogen. Maar niets is zeker.. Gelukkig wisten we van te voren niet dat het zo lang zou duren (en wellicht nog wel langer)..

Daarom maken we maar weer nieuwe plannen: logeerpartijen, uitjes, uitgebreide kerstdiners en de voorbereiding van Rivka’s verjaardag 16 januari.

Een paar weken geleden werd ik gevraagd om een 1e adventsdienst te doen- daarbij ging het over onzekerheid & tekenen van Gods nabijheid. Diezelfde middag zag ik een regenboog; het teken van hoop! De afgelopen weken heb ik er nog meer, en zelfs dubbele, voorbij zien komen! Wij blijven dus hoopvol!
Daarom nog hieronder de link van het liedje “Somewhere over the rainbow” (is een lief klein jongetje dat op ons wacht, denk ik er maar bij)

somewhere over the rainbow

een laatste familie-kiekje

hier nog even de foto van de Viva- shoot van afgelopen voorjaar.