Vakantie in Malaysia

8Het was èn zomervakantie èn we moesten een nieuw werkvisum om in Indonesia te kunnen blijven werken. Eén en één werd uiteindelijk twee en onze bestemming werd Malaysia. Hoewel we van te voren nog niet zeker wisten of het juiste visum zou gaan lukken (door papierwerk dat nog niet was afgerond in Jakarta) hebben we toch maar de gok genomen om te gaan. Als het zou mislukken, zouden we altijd nog terug kunnen met een ander visum, maar als het zou lukken scheelt het een reis. Hieronder mijn observaties over Malaysia en onze vakantie.

4   3

Malaysia blijkt een zeer ontwikkeld land in vergelijking met Indonesia. Zo is er riolering, er zijn stoepen, mensen lijken veel meer dan in Kupang iets nuttigs te doen te hebben, het vuilnis wordt opgehaald en de straten zijn schoon. Ook valt geen enkele keer in 20deze 2 weken de stroom uit. Wat een luxe! Maar het heeft ook een keerzijde. Het hele land is veranderd in een grote plantage van vooral palmbomen (voor olie om mee te koken) en rubberbomen. Dit ten koste van het oerwoud. Overal wordt gebouwd en er is heel veel mijnbouw om te kunnen bouwen. Grote delen van het land zijn dus echt verschrikkelijk lelijk, nog afgezien van de schade die er is en wordt aangericht. Overal waar we zijn geweest is het land gehuld in een dikke laag smog. In Indonesia is er geen city-planning, in Malaysia is het er beperkt. Zo zijn er in Kuala Lumpur (KL) eindeloos veel kolossale shoppingmalls waar het dus niet goed mee gaat. Dus dan is er eerst jarenlang een bouwput op een plek waar eerst een mooie wijk of een bos was en dan wordt er een shoppingmall gebouwd die al snel zijn glans verliest en dan leeg staat. Hetzelfde geldt voor veel woningbouw projecten. Veel van de hoge torens lijken leeg te staan.

1    2

We gaan snel KL weer uit en richting de Cameron Highlands, een berggebied met veel jungle, theeplantages en aardbeienteelt. Ondanks de beroerde bewegwijzering en kaarten hebben we toch best lekker kunnen lopen door de jungle en de bergen en steeds de weg weer teruggevonden. Ook het dorpje waar we logeerden is volgebouwd met allerlei resorts en ze waren nog aan het bijbouwen. We vragen ons af wat al die mensen die daar logeren doen. Op de bergpaadjes die wij hebben gelopen zijn we ze in ieder geval niet tegengekomen.

7

6    5

9Vervolgens naar Pulau Pangkor, een eilandje vlak voor de kust. Het dorpje waar we logeren heeft iets van Ba’a op Rote, maar dan wat groter en met een goed georganiseerde ferry. Daar kunnen ze op Rote nog iets van leren! Aan de andere kant van het eiland zijn een paar mooie stranden. Ook dit
eiland zou een mooie junglewalk moeten hebben (staat op iedere straathoek aangekondigd), maar deze blijkt helaas verleden tijd. Ik geloof dat we qua tropische eilanden een beetje verwend zijn, want we waren niet zo onder de indruk. Het was wel mooi, maar niet zo mooi als we gewend zijn. Wel de neushoornvogel (toekan) en een slang heel mooi gezien. Dat geldt trouwens voor heel Malaysia: veel meer vogels en dieren dan in Indonesia. Daar vangen en eten ze nog alles wat beweegt. Het zegt wel iets over de ontwikkeling van Malaysia of het gebrek aan ontwikkeling in Indonesia.

10

Terug naar Kuala Lumpur voor het klusje waarvoor we hier ook kwamen: een nieuw visum halen bij de Indonesische ambassade. Dit visum kunnen we dan in Kupang omzetten in een werkvisum. De Indonesische ambassade blijkt te zitten in een groot gebouw waar vooral heel veel Indonesiers die in Malaysia werken hun paspoort aan het verlengen zijn. Een hal ter grootte van 2 sporthallen wordt als wachtruimte gebruikt. We zijn blij dat we niet in deze rij hoeven. De visumaanvraag blijkt eenvoudig en de volgende dag kunnen we het al ophalen. Wat een verschil met de vorige keer toen we dit in Dili (Oost-Timor) deden. Toen waren we 2 weken bezig en de sfeer was een stuk onvriendelijker.

11

17   19

De laatste dagen zijn we naar Melaka geweest. Dat is een stad met veel oude koloniale gebouwen en een enorme toeristische trekpleister (Unesco World Heritage). Ondanks de gigantische drukte wel mooi om alle oude huizen en gebouwen te zien en een verademing na alle lelijke gebouwen in KL. Wellicht is het zelfs dankzij de enorme kermis die er omheen is gebouwd (van mega-mall tot pretpark) dat het oude gedeelte nu wel bewaard moet blijven, anders is de trekpleister weg voor al die andere attracties. In de Lonely Planet stond dat je bepaalde plekken moest vermijden in het weekend, om dat je dan alleen maar elkaar in de weg staat. Het is waar. Het is hier drukker dan in het Van Gogh-museum (dat kan bijna niet). Om het andere gebouw is een of ander museum (muzium in het Maleis 😉 ) over de meest willekeurige onderwerpen.

13   14

In de rivier door de stad zagen we een aantal varanen (een monitor lizard, een kleine neef van de komodo dragon) van rond de 2 meter lang. Best forse jongens. We kwamen er ook nog eentje tegen in een straatje bij ons huis om de hoek. Die zat lekker verstopt in het riool. Deze was nog niet zo groot, maar je wilt ‘m nog steeds niet ’s avonds in een steegje tegenkomen.

12   18

In Melaka waren veel art galleries. Voor ons een verademing, want die hebben we niet op Timor. De meiden werden nog getekend door de Malaysische artiest Tham Siew Inn, die vergelijkbare tekeningen voor een indrukwekkend bedrag verkocht. We zijn benieuwd of de meiden daar nu tussen hangen.

16

Als vakantieland krijgt Malaysia een 5. Het is bij vlagen mooi, maar ze zijn druk bezig om alles wat nog natuurlijk of authentiek is te vernietigen. Daarnaast lukt het ze niet om kaarten die kloppen of bewegwijzering te regelen. Verder hebben we niet in hotels geslapen, die ook maar enigszins uitnodigend er uit zagen. Ze weten gewoon niet hoe het moet, terwijl Thailand en Bali toch echt niet te ver weg zijn om de kunst af te kijken. Als je ook naar Thailand, Cambodia, Vietnam of natuurlijk Indonesia kunt gaan, dan weten wij het wel. Eén kolossaal pluspunt: het eten is echt geweldig. De combinatie van Indiaas, Indonesisch, Thais en Chinees eten leidt tot een oneindige keuze uit heerlijk eten. Naast de zeer soepele verlenging van ons visum is ook het eten een reden om een keer terug te komen.

21    15

Advertisements

Kupang Every Day Life #4 – Groen! Een Nieuw Begin…

wpid-img_20141207_130901.jpg

En toen was ineens de hele stad weer groen. Niet helemaal ineens natuurlijk, maar wel heel snel. In ietsjes meer dan een week na de eerste serieuze regenbui na zes maanden droogte schieten overal de groene sprieten de grond uit. Het moest even op gang komen, maar nu regent het bijna iedere dag. Heerlijk! Alles was verschrikkelijk stoffig. Langzaam wordt de hele stad schoongespoeld. De felle kleur van vers groen knalt je overal tegemoet.

wpid-img_20141207_131136.jpg

In de stad zijn opeens overal reparatiewerkzaamheden aan afvoerkanalen en rioleringen. Altijd een mooi fenomeen om te zien. Je hebt dus zes maanden de tijd om onderhoud te plegen, maar dat doe je niet. Je wacht tot alles overstroomt en pas dan ga je beginnen. Lekker in de modder en andere viezigheid waar ik de herkomst liever niet van weet aan de slag om de problemen op te lossen. Toen we in Nairobi woonden was het precies zo. Daar had het een jaar niet geregend en de chaos door gebrek aan onderhoud was op sommige plekken niet te overzien. Onderhoud of beter gezegd preventief onderhoud blijft een moeilijk concept.

wpid-img_20141207_130807.jpg

Wij zijn gewoon blij met de regen, omdat dit betekent dat het ook afkoelt (daar waren we heel erg aan toe) en het ziet er allemaal weer een stuk vrolijker en frisser uit. Voor veel mensen in dorpjes niet zo heel ver van Kupang betekent het einde van het hete seizoen echter het einde van een periode van honger en schaarste van water voor alledaags gebruik. Dat is nog eens andere koek. Zelfs nu we daar zo dichtbij wonen is het voor ons ver weg. Je zou zeggen dat het mogelijk moet zijn om een voorraad van zowel eten als water op te bouwen voor zes maanden, maar blijkbaar zijn die gemeenschappen niet daartoe in staat. Gelukkig is het nu weer groen! Een nieuw begin. En dat vlak voor de kerst…

wpid-img_20141207_130950.jpg

Kupang Everyday Life #3 – Vissie doen bij de Pasar Malam?

pasarmalam4

De duisternis valt snel in, maar dat triggert nog maar weinig van de tientallen brommertjes die om ons heen zwermen om hun licht aan te doen. Als ze dat al hebben. Zo goed en zo kwaad als het gaat navigeer ik door de chaos, met af en toe een goede test van onze remmen. Het lijkt wel of iedereen onderweg is, zo druk is het. We zijn op weg naar de pasar malam, de avondmarkt. Iedere avond worden een paar straten in het oude centrum afgezet om te worden overgenomen door tientallen eetstalletjes. De tentjes worden voornamelijk gerund door moslims. Dat valt wel op in het christelijke Kupang, maar vlakbij zee wonen er meer moslims, dus dit zal wel historisch zo zijn gegroeid. Vroeger lag de pasar malam prachtig aan zee, maar het uitzicht is ons ontnomen door een treurige rij winkelpanden die hetzelfde verkopen als iedere andere winkel in Kupang: afgekeurde Chinese rotzooi, instant-alles en beltegoed. Een effectievere manier om een triple-A locatie enorm te degraderen is moeilijk te bedenken.

pasarmalam6
Desondanks komen we er graag en dat komt door de kwaliteit van het eten en drinken. Het is er dan ook altijd druk. De stalletjes verkopen een enorme variëteit aan vis, inktvis, garnalen, krabben en schelpdieren. Verse vis is overal in Kupang goed verkrijgbaar, maar als het gaat over schelpdieren en garnalen dapasarmalam3n wordt het al een stuk lastiger. En dan heb ik het nog niet over hoe lekker het wordt klaargemaakt. Verwacht geen haute cuisine met amuses en liflafjes, maar eenvoudige met aandacht bereidde gerechten. Achter de stalletjes staan stoelen, banken en tafels waar je al het lekkers kan verorberen. Daar hoort natuurlijk wel wat lekkers te drinken bij en daar is aan gedacht. Er zijn ook stalletjes waar je de meest uiteenlopende verse sapjes kan bestellen. In ieder andere tent in Kupang is al gauw de helft van het sapjes-menu habis (uitverkocht). Dat zal je hier niet snel gebeuren.

pasarmalam1

We maken onze keus qua eten en drinken en zoeken een plekje. Met een beetje pech zit je aan een tafeltje waarbij van twee kanten tegelijk een muur van luidsprekers de Indonesische varianten van Nick & Simon in je oor tetteren. Een beginnersfout. Ondertussen weten we waar het wat rustiger toeven is. Al snel zitten we lekker te eten. Het pellen van de gemarineerde garnalen of het openpeuteren van de krabben en schelpen zou een enorme knoeiboel op kunnen leveren, maar gelukkig zijn onze kinderen enorm goed opgevoed. Ahum… Behulpzaam worden kleine bakjes water (zoals in Nederland bij de spareribs) op de iets te smalle tafel neergezet om de vieze vingers schoon mee te maken. Het is altijd weer de vraag hoeveel bakjes water in wiens schoot belanden.

pasarmalam2
Als je er een tijdje zit, dan begin je langzaam door de setting heen te kijken en zie je dat de vrolijke kraampjes in een doodgewoon straatje staan. Wat een afspraak om iedere avond met zijn allen met de etenskraampjes naar die plek te komen al niet voor elkaar kan krijgen. Nu pas zie ik dat achter de stalletjes een prachtig oud pand staat. Enorm vervallen, maar prachtig. Het is een oude ijsfabriek die luistert naar de naam “Minerva”. Dat laatste is dan weer jammer. Hoe komt het aan pasarmalam7die naam vraag je je af. Een prachtige locatie voor misschien mijn eerste restaurant? Dan moet ik wel eerst de corrupte ambtenaar die de illegale bouwvergunning voor de winkeltjes die het uitzicht belemmeren heeft goedgekeurd omkopen om diezelfde winkeltjes weer weg te bulldozeren en er weer een mooie promenade van te maken. Niet helemaal mijn stijl, maar toch… Als Kupang het voor elkaar zou krijgen om een paar van dat soort plekken te creëren, dan zou het zich in één keer op de kaart zetten als stad waar voor meer dan een stop-over voor een nacht. En zo fantaseer ik nog even verder. De kinderen zitten ondertussen drie tafeltjes verderop hun vieze vingers schoon te vegen aan de kleren van die vriendelijk lachende Indonesische familie. Hoogste tijd om naar huis te gaan. We kopen nog snel even wat pakjes zoete rijst in bananenblad (toetje!) en rekenen af bij alle verschillende stalletjes waar we iets hebben gekocht. Met alle smaken nog in onze mond verdwijnen we in de Kupangse nacht.

pasarmalam5

Bijna 1 Jaar Weg – Kwalitijd!

We zijn alweer bijna 1 jaar weg uit Nederland, de hoogste tijd voor een evaluatie. Een jaar geleden waren we ons huis aan het leegruimen en werden de avonden overheerst door een lange reeks afscheidsetentjes, feestjes en andere gezelligheid. De eindeloze to-do lijstjes zorgden voor stressniveaus’s die misschien niet helemaal gezond waren. Tussendoor las ik ook nog even het boek “Third Culture Kids” over wat we onze kinderen aandeden en las daar doodleuk dat we zo vlak voor vertrek waarschijnlijk in de “paniek-fase” zaten. Oh, was dat het!

Bijna een jaar verder schrijf ik deze blog, lekker hangend in de hangmat in onze tuin. Het jaar is voorbij gevlogen. Een jaar met – afgezien van onze verhuizing zelf – best veel grote veranderingen zeker voor mijzelf. Judith is nu de kostwinner. Dat geeft mij de mogelijkheid biedt om de concepten van de 4-hour work week in de praktijk te brengen en de resterende tijd te experimenteren met van alles en nog wat. Zo geef ik nu een aantal uur per week college aan de economie faculteit van de universiteit waar Judith werkt. Ook schrijf ik veel, danwel voor mijn blogs danwel aan iets wat misschien wel een boek wordt. Ik loop veel hard, wat lang niet altijd meevalt in de hitte hier. Ik doe zeer regelmatig mijn vinyasa yoga en meditatie practice. Inbox Zero is al maanden een feit. Allemaal nieuwe activiteiten en gewoonten waar ik in Nederland niet aan toe kwam om mee te gaan starten. Voor mij is het wel een indicatie dat je best een drastische verandering moet doorvoeren of doormaken om uit je tredmolen te kunnen stappen. Nog lang niet alles gaat helemaal zoals ik het zou willen, maar ik geniet van iedere dag. Ik kan het iedereen aanraden!

Als gezin leven we stukken gezonder dan in Nederland, met name door het versere eten het vele fruit en het gebrek aan verleidingen waaraan we worden blootgesteld. We eten veel minder vlees en alcohol van enige kwaliteit is moeilijk te krijgen. Bovendien is er overal vers sap te koop!

Misschien wel het grootste cadeau van het afgelopen jaar is alle tijd die we als gezin met elkaar doorbrengen. We zijn vaak allemaal thuis en besteden veel aandacht aan of iedereen lekker in zijn vel zit, maar ook aan home schooling. De kids kunnen eindeloos spelen in de tuin of in de buurt. Daarnaast zitten we toevallig (of misschien niet helemaal toevallig) vlakbij allemaal plekken die zonder meer als paradijselijk kunnen worden aangemerkt. Van al die avonturen hebben we voorlopig nog niet genoeg. Hoogtepunt voor mij was wel het snorkelen vlak voor de kust bij Dili (Timor Leste / Oost-Timor) hand in hand met de kids en dan een onderwaterwereld zien waar Nemo jaloers op zou zijn.

Wat ook belangrijk is, is dat de malaria’s en dengue’s van deze wereld ons tot nu toe voorbij zijn gegaan. Snel even afkloppen! Ik denk dat als één of meer van ons daardoor waren getroffen, we nu misschien wel een stuk minder positief zouden zijn.

Natuurlijk is niet alles positief. Allerlei vormen van bureaucratie hebben veel tijd en energie gekost. Het verwerken van een adreswijziging naar een adres in het buitenland is voor menige organisatie in Nederland te moeilijk om in één keer goed te doen. Ook zijn de fouten in de financiële afhandeling van opzeggingen tot nu toe altijd in mijn nadeel geweest. Toch opvallend dat deze nooit in mijn voordeel zijn geweest. In Indonesië hebben we onwaarschijnlijk veel tijd besteed aan het verkrijgen van een werkvisum. Van tijd tot tijd redelijk frusterend.

De laatste weken eist de hitte zijn tol. Het is dik in de dertig graden en het koelt ’s nachts niet al te veel af. Het wordt tijd dat het begint te regenen. Dat is niet alleen beter voor de plantjes maar ook voor ons humeur!

Ondanks deze minpunten denk ik nog niet aan terugkeer naar Nederland. Eerst nog maar eens een tijdje door op het ingeslagen pad en genieten van onze kwalitijd!

Komende week is het weer tijd voor een rondje grote boodschappen. Had ik al gezegd dat Bali voor ons de dichtstbijzijnde plek is om dat te doen? Wat een rotleven hebben we toch!

Kupang Everyday Life #2 – Schiet Op, We Moeten Naar School!

school1

Lekker vroeg opstaan is het motto hier in Kupang en gezien de temperatuur helemaal niet zo’n gek idee. Om vijf over zeven staan we allemaal klaar om naar school te gaan. Tenminste dat dachten we. Dan blijkt dat Timothy toch nog een laatste hap brood moet, dat ie de schoenen die hij aanhad weer heeft uitgedaan en dat het toch nog is gelukt om de drinkfles die gisteravond nog in zijn tas zat toch weer zoek te maken. Het gebruikelijke gedoe in de ochtend, zoals bij zovelen. Gelukkig hebben wij Rivka, die om zes uur al klaar staat om te gaan en iedereen bij de les houdt om toch maar vooral niet op te laat te komen. We hebben geen idee waar die angst vandaan komt, maar het is wel een „dingetje”.

school5

School begint hier om half acht. De meeste dagen zijn de kids alledrie op andere tijden klaar en bovendien veranderen de tijden nogal vaak. Wat daar handig aan is, is ons tot nog toe ontgaan. Andere ouders horen we er niet over. Na één week continue heen en weer pendelen van huis naar school om weer de volgende op te halen, hebben we maar gauw een brommertaxi ingehuurd om de kinderen van school te halen. Oom Beny, zoals hij wordt genoemd, blijkt zeer betrouwbaar en het geeft rust. De school is op ongeveer een kwartier rijden met de auto, behalve als de verkeerspolitie een poging doet om het verkeer te regelen, dan duurt het twee keer zo lang.

school3De school heeft een aantal hogere doelen (bijv. „Developing the Future Leaders of Indonesia”), uitgangspunten en daarvan afgeleide leerdoelen die op het eerste gezicht misschien wat hoogdravend lijken. Ondertussen vind ik dat het zeer concreet maken van gewenst gedrag erg nodig is, omdat dit gedrag zo afwezig is (vooral bij de volwassenen). Ik denk er sterk over om een aantal van deze punten één op één te kopiëren voor mijn collegereeks die volgende week start. Ik twijfel nog of ik er dan bij moet zeggen dat ik deze rechtstreeks van Timothy’s kleuterschool heb overgenomen.

Er wordt lesgegeven in het Indonesisch en het Engels. Dit betekent dat onze kinderen dus drietalig opgroeien. Vooralsnog gaat dat goed. De kinderen kunnen beter Indonesisch dan wij, erg handig als ik een woord niet weet. Ook het Engels begint vorm te krijgen. We kunnen nog niet echt hoogte krijgen van het niveau, wat ze nu echt leren op school en hoe het zich verhoudt tot het Nederlandse onderwijs. We besteden dan ook thuis nog veel tijd aan het doornemen van de stof (ze hebben al huiswerk!) of extra stof zoals bijvoorbeeld rekenen op Khan Academy.

school4Regelmatig is er een communicatiestoornis met school. Zo bleek bijvoorbeeld laatst dat Esther al had moeten kunnen lezen en schrijven voordat ze aan dit schooljaar begon (klas 1, vergelijkbaar met groep 3). Wij wisten van niets en dachten dat ze dat nu zou gaan leren. In het vorige schooljaar is hier ook niets over gezegd. Esther was toen druk bezig om de taal te leren. Dit zijn we nu dus weer aan het repareren. Zo is er iedere keer weer iets. Het niet-communiceren omdat je iemand niet tegen het hoofd wilt stoten, teleurstellen of omdat wordt gedacht dat er een bezwaar zou kunnen zijn, is redelijk onverenigbaar met hoe we het in Nederland gewend zijn. Langzamerhand worden we beter in hoe daarmee om te gaan, maar het is wel een van de lastigste culturele verschillen.

school2

Vorige week hadden Rivka en Esther een soort proefwerkweek. De week ervoor hadden ze vrij om het voor te bereiden. Dat heeft ons toen behoorlijk wat tijd gekost, niet in de laatste plaats omdat het Indonesisch voor ons ook best pittig is. De cijfers die ze hebben gescoord doen vermoeden dat het behoorlijk goed is gegaan. We zijn benieuwd wat de juffen ervan zeggen in het volgende 10-minutengesprek.

Sumba – Parel van Oost-Indonesië

Lamboya

Staan we op Timor soms al versteld van hoe dichtbij de bewoonde wereld er nog heel primitieve dorpjes zijn, op Sumba is het contrast mogelijk nog groter. Op korte afstand van standaard Indonesische stadjes, of soms zoals in Waikabubak er middenin op heuveltjes, liggen kleine dorpjes nog geheel in de oude traditie. Gelegen tussen Timor en Bali lijkt Sumba meer te bieden te hebben qua natuur dan Timor of het is in ieder geval beter toegankelijk. GrafsteenDe mensen op Sumba zijn zeer trots op hun cultuur die zich uit in bijvoorbeeld de specifiek Sumbanese huizen, de kleding, de houten beelden en de pasola (paardenraces). Dit zie je op Timor ook, maar de trots lijkt minder groot. Plaatsen op Sumba luisteren naar namen als Tambolaka, Waingapu of Waikabubak die mij in eerste instantie meer overkomen als namen van eilandjes in de Pacific. Wellicht lijkt het daardoor ook exotischer dan het in werkelijkheid is. We zijn ondertussen een aantal keer op Sumba geweest en aangezien het werk van Judith zich ook deels hier afspeelt verwacht ik dat we hier nog wel een stuk vaker gaan komen.

Desa

MantelzorgMet Ton & Evert zijn we naar West-Sumba geweest. Allereerst naar Waikabubak, een slaperig stadje met weinig highlights in het midden van het eiland, maar een prima uitvalsbasis voor excursies in de buurt en in het bezit van een van de beste art shops van het eiland voor de broodnodige souvenirs. Als ik ga hardlopen ren ik binnen de kortste keren over smalle paadjes door de natuur, iets wat in Kupang eigenlijk niet mogelijk is. We regelen onder andere een trip naar het nabije Nationaal Park en volgens de goede Indonesische traditie is het volstrekt onduidelijk wat de toegangsprijzen zijn. Tijdens de onderhandelingen met de park ranger worden officiële documenten gepresenteerd met werkelijk belachelijke prijzen (600 Euro per dag) voor toegang tot een gebied waar ook gewoon mensen wonen die echt niet betalen. Later zijn we ook door hetzelfde gebied gereden zonder iets te betalen. Orang TuaUiteindelijk komen we uit op iets meer dan een tiende van de prijs inclusief 4WD en gidsen. De gidsen bleken van onschatbare waarde, niet zo zeer als gids maar zeker wel als mantelzorgers voor Ton en Evert voor wie de tocht wel erg uitdagend was. De kids zijn daarentegen cum laude geslaagd voor hun klauterdiploma. De uiteindelijke bestemming was een waterval middenin de bush. De plek zou zonder meer dienst kunnen doen als set voor een volgende Lord of the Rings. Het woord idyllisch doet onvoldoende recht aan de omgeving.

IMG_20140701_151710  Ikat

Rumah Sumba

Uiteraard bezoeken we de traditionele dorpjes en zelfs een offerceremonie als onderdeel van een begrafenis. Het is fascinerend om te zien hoe de bewoners hun tradities in stand proberen te houden. Tegelijkertijd hebben ze natuurlijk wel allemaal een brommer en een mobieltje.

Strand Lamboya

De tweede plek waar we verblijven is aanzienlijk luxer, een piepklein resort in Lamboya, dichtbij de kust. We laten ons lekker vertroetelen. Ook dit is een prima uitvalsbasis voor wandelingen door de bergen en langs het strand. Vlakbij wordt jaarlijks een pasola gehouden, dat is een paardenrace. De plek heeft prachtig uitzicht over de omgeving en we vragen ons af hoe het zal zijn als hier de races worden gehouden. De eigenaar van het resort belooft ons plechtig dat hij zal bellen wanneer hij weet wanneer de volgende pasola wordt gehouden. We zijn benieuwd…

Pasola

De vertrektijd van de terugvlucht bleek te zijn veranderd, zonder dat Garuda Indonesia het nodig vond om dat aan ons te vertellen. Nog een geluk dat het naar een later tijdstip was. Verwonderd vraag ik me af al die andere mensen die ook voor niks 3 uur zitten te wachten dit ook niet onhandig vinden. Een mooie oefening voor mijn „letting-go”-practice. Adem in, adem uit. Vlak voor vertrek komt er een medewerker van Garuda naar me toe. Hij vertelt dat de vlucht ook nog overboekt is. Of ik Timothy’s ticket wil ruilen voor een baby-ticket en het overgrote deel van de ticketprijs wil terugkrijgen. Dan moet ik hem wel op schoot nemen. En oja, als de crew vraagt hoe oud Timothy eigenlijk is, dan moet ik twee zeggen en dat hij een beetje groot is voor zijn leeftijd. Langzamerhand zijn we Indonesisch genoeg om direct op het voorstel in te gaan, want de ticketprijzen waren ons al niet helemaal meegevallen. Timothy leefde zich bijna helemaal in in zijn babyrol. Gelukkig stelt er niemand een vraag als onze baby luidkeels tot tien telt in het Indonesisch.

IMG_20140722_221105 IMG_20140722_222146

Voor de bevestiging van Judith als predikant te Sumba moeten we een paar weken later naar Ramuk, in het midden van Sumba, waar een vergadering van de synode wordt gehouden. Houden we in het overgrote deel van de wereld vergaderingen met honderden deelnemers in de meest afschuwelijke conferentie oorden, zo niet te Sumba. Er is ook geen hotel van een dergelijke omvang op het eiland te vinden, maar de oplossing is geniaal. Men neemt een zeer afgelegen dorp, prachtig gelegen in een Nationaal Park, knapt het hele dorp op (alle huizen worden gebruikt als logeeradressen, wegen, water, elektriciteit, sanitair) en zie hier: je hebt een vergaderlocatie en na afloop hebben de bewoners alle faciliteiten. Er is geen bereik voor de mobiele telefoons, wat naar mijn idee een verademing is aangezien Indonesiers altijd de telefoon opnemen en dan luid beginnen te praten. Niet handig als je met zijn honderden bent. De reis er naar toe kan alleen per 4WD en voert door behoorlijk bergachtig gebied met prachtig uitzichten en zelfs door een aantal rivieren.

IMG_20140722_221647 IMG_20140722_221231

Everyday Life in Kupang #1 – Even buurten bij de Meelisjes

hangmatDiep wegzonken in Gandhi’s autobiografie geniet ik van het moment. Ghandi’s boodschap van geweldloosheid lijkt overgeslagen naar de buurvrouw die opeens is opgehouden met het eindeloze gesnauw tegen haar iets te talrijke kinderen. Voor de verandering zingt ze een lang melodieus lied. Hoewel het warme seizoen voelbaar dichterbij komt, brengt de wind vanmiddag gelukkig wat verkoeling en laat mijn hangmat zachtjes heen en weer schommelen. Onze buurt ontwaakt langzaam uit haar siësta.

huisWe wonen in een buitenwijk van Kupang, vlakbij het vliegveld, op ruim honderd meter boven zeeniveau en daardoor net iets koeler dan in het centrum van de stad. Dicht genoeg bij de universiteit, de school en het centrum van de stad, maar ook ver genoeg van alle drukte en lawaai wat ook Kupang heeft bereikt, net zoals veel andere steden in Indonesië. De rust wordt alleen af en toe kort verstoord door een landend of opstijgend vliegtuig. De straat waar aan wij wonen is geen doorgaande weg en ook onverhard, waardoor al het verkeer langzaam gaat. Ideaal voor de vele buitenspelende kinderen.

wijkNog niet de hele wijk is volgebouwd, maar daar wordt hard aan gewerkt. Geheel zonder planning, waardoor de wijk bijna net zo onlogisch is als Almere. Er zijn ook geen straatnamen of huisnummers. Iedereen zoekt zich dus een ongeluk. Niet alle huizen zijn aangesloten op het waternet, waardoor de waterauto’s met Air Bersih (vergelijkbaar met de Clean Water’s uit Nairobi) af en aan rijden. Er is veel groen. Ieder huis is omringd met fruitbomen, vooral papaya, banaan, mango en jackfruit. De vrijheid en ruimte die we hier hebben (en waar de kinderen in kunnen spelen) zou in Nederland moeilijk te realiseren zijn.

buurmeisjesHet eerste speelvriendinnetje meldt zich bij het hek op zoek naar kameraadjes om mee op avontuur te gaan. De groep vriendinnen verzint met elkaar het ene verhaal na het andere. Er worden huizen gebouwd, in bomen geklommen, geschommeld, verstoppertje gespeeld en ga zo maar door. Er valt zoveel leuks te beleven voor de kids dat we nog geen internet- of tablet quotum in hebben hoeven stellen. Niet alles gaat van een leien dakje: toen er een paar keer geld van de kinderen en van onze tuinman was verdwenen hebben we ingesteld dat de buurtkinderen niet meer in huis mochten. Dat werd onze kinderen zeer kwalijk genomen en ze werden een tijdje geboycot. De buurtkinderen waren namelijk bang dat wij het aan hun ouders zouden vertellen en dat zij dan zouden worden geslagen. Huiselijk geweld komt zeer veel voor in Indonesië, dus de gedachtengang van de kinderen was helaas zeker niet onlogisch. En dan wonen wij nog in een sjieke buurt waar veel behoorlijk goed geschoolde mensen wonen, maar wat er binnenskamers gebeurt is blijkbaar een stuk minder sjiek en zeker niet geweldloos.

klimmengroenteman

Toet, toet, tooooeet! De groentebrommer komt eraan. Inspelend op het gebruik om totaal niet vooruit te denken of te plannen maakt een klein legertje verkopers op brommers volgeladen met alle basisbehoeftes drie keer per dag een ronde door de buurt om in de benodigde versproducten te voorzien. Ze doen goede zaken. Voor ongeveer 20.000 roepia (± EUR 1,30) kopen we genoeg groente om een hele dag met zijn allen van te eten. Een groot contrast met het prijsniveau van de enige plaatselijke supermarkt, die nog geniet van zijn monopolie positie. Voor de broodnodige pasta, melk, kruiden, hondenvoer, wc-papier en andere rare, uitheemse gewoontes betalen we meer dan de hoofdprijs. De toevoer van dergelijke producten is ook erg grillig. Alles moet worden aangevoerd per containerschip vanuit Surabaya en als het erg waait – wat nogal eens gebeurt – dan is er een tijdje geen bevoorrading. Veel producten kopen we dus als ze er zijn en niet alleen als we ze echt nodig hebben. Aan het einde van middag koelt het langzaam wat af.

wijk2Merlin, onze hond, meldt zich voor zijn dagelijkse rondje door de buurt. Het concept „hond uitlaten” is hier onbekend en men lacht zich dan ook een ongeluk om die gekke Hollanders die elke middag met hun hond gaan lopen. De mensen hier hebben veel honden, maar die ziet men als waakhond en voor consumptie, zeker niet als huisdier. Bule (spreek uit Boele), een van onze buurhonden op wiens thuissituatie en levensverwachting je geenszins jaloers hoeft te zijn, heeft het uitlaten ontdekt en loopt tegenwoordig gezellig mee. Voor ons is het rondje door de buurt een ontspannen afsluiting van de dag. We zien veel van de dagelijkse routine van de locals. Rond deze tijd zitten de meeste mensen relaxed voor hun huis met elkaar te keuvelen. Wel rinkelen er onophoudelijk telefoons en worden er berichtjes gestuurd. Werk en privé zijn hier veel minder gescheiden dan in Nederland. De mensen zijn dan rond deze tijd wel al thuis, maar er is altijd wel weer iets wat nog geregeld moet worden. Danwel voor het werk, danwel om gewoon je leven te regelen. Dat laatste kost hier verschrikkelijk veel tijd, en dat gaat ook in de avond door. Al met al maakt men hier dus lange dagen, maar brengt ook veel tijd door met zijn familie. Helemaal zo gek nog niet in vergelijking met Nederland. Vandaag willen de kinderen Merlin uitlaten, samen met hun vriendinnen. Ik dompel mezelf nog even lekker onder in mijn boek.