Fotoverslag Ubud | Bali

Rijstvelden

Wandelen in de rijstvelden rondom Ubud

Monkey Forest 2

Monkey Forest

Monkey Forest 3

Monkey Forest

Monkey Forest 1

Monkey Forest

Processie

Religieuze gebruiken zijn compleet verweven met everyday life

Offer

Ook goden houden van koffie (kopi) en hebben af en een neuswarmertje nodig

Waterpret 1

Zwemmen!

Waterpret 2

Nog meer zwemmen!

Waterpret 4

Ik trek 2x per dag een schoon shirt aan, maar deze meneer beweert gewoon dat hij koud heeft…

Rivka

Rivka met bloemetjes!

Ubud bridge

Ubud bridge

Bloemen in de tuin

Bloemetjes in de tuin

Bloemen in de tuin 2

Bloemetjes in de tuin

Kikker

Kolossale kikker die onze veranda vliegenvrij houdt (waarvoor dank!)

Zilverreiger

Zilverreiger op jacht naar van die mooie kikkers in de rijstvelden

Advertisements

Visumaanvraag gelukt

Inmiddels zijn we op de Nederlandse ambassade geweest. De aanvraag voor de legalisatie van de papieren en het visum ging voorspoedig.  Het verhaal kreeg nog wel een klein staartje toen we een paar uur later gebeld werden dat de pasfoto’s van de kinderen te oud waren. Dus gingen we weer de drukke avondspits in om pasfoto’s te maken en ze bij een (dichte) ambassade af te geven. Missie geslaagd in twee uur tijd en voor sluitingstijd van de ambassade.

Morgenmiddag kunnen we, als er geen verdere gebreken zijn, het visum ophalen! Diezelfde middag gaan we een ticket boeken voor Timothy en onze terugvlucht wijzigen naar woensdagavond. Ik hoorde dat er voldoende plaatsen beschikbaar zijn, dus dat moet geen probleem zijn. We komen dan donderdagochtend vroeg (6 uur) aan op Schiphol!

Wij tellen de nachtjes af hier! Tot ziens in Nederland!

Adios Lagos, Hello Abuja!

het eerste officiële familieportret, 6 weken terug

En zo zit je ineens in Abuja!

Daar heeft heel wat voor moeten gebeuren en het was lang niet zeker dat we hier dit weekend heen zouden kunnen vliegen; maar het is gelukt! Op dinsdag zaten we de hele dag bij 35 graden op de aanvraag voor het paspoort te wachten. Nu hadden we daar al gruwelverhalen over gehoord: lang wachten, vervelende vragen, machtspelletjes etc. En dat werd het ook. We zaten tegen 9 uur klaar met een aantal families en om 10.30 werd de auto van de betreffende ambtenaar gespot. Rond 12 uur waren we aan de beurt. Dat was al heel wat omdat deze madam wel eens families een hele dag ‘vergeten’ was. Dus opgetogen appte ik Haiko dat we naar binnen gingen. Het begon meteen al met een verkapte omkooppoging: of we de ‘verplichte babyvoeding of chocolademelk’ van haar wilden kopen (het bleek dat als je niets kocht, er ook geen handtekening kwam) a raison van 30 euro. Ik weigerde beleefd met een aantal smoezen over vitamines en goede voeding voor Timothy. Na een aantal impertinente vragen, waarop ik nauwelijks kon antwoorden, stormde ze haar kantoor uit..

Om twee uur weg te blijven… Er schoot van alles door mijn hoofd: zit ik hier nog weken met mijn kinderen??? Had ik toch iets moeten kopen? Gelukkig mochten we drie uur later voor de tweede keer op: en dit keer was ze in een beter humeur. Ik kon haar vragen beantwoorden- Wow- wat een opluchting. ik belde spontaan Haiko, die vanaf de zijlijn coachte en meeleefde, en gilde: HALLEUJA! Hij begreep het meteen;-) Daarna volgde de technische details: een paar uur wachten voor de foto en de echte aanvraag. Rond vijven togen we huiswaarts om met een grote Starbier en pizza het resultaat en vooral het uithoudingsvermogen van Ti en Es te vieren.

De rest van de dagen stond in het teken van afscheid nemen en wat laatste verplichtingen; een afscheidsbezoek aan het ministerie (4 uur onderweg om 5 minuten een hoge pief te spreken), de gelegaliseerde documenten, het felbegeerde paspoort, een vlucht en hotel boeken voor Abuja en dag zeggen bij de stichting die de adoptie geregeld heeft. Al met nog behoorlijk wat volle dagen, met flink wat stress, hoge temperaturen en heen-en-weer gerace met twee peuters. (om niet te spreken over de honderden berichtjes met Haiko). Deze adoptie werd mede mogelijk gemaakt door Whatsapp!

We kregen nog een aantal foto’s overhandigd, wat documenten en verslagen over Timothy’s achtergrond en eerste jaren en natuurlijk de documenten om het land mee uit te komen!! Bij het controleren van alle documenten ontdekten we nog iets heel bijzonders. Wij hadden aan het begin van deze procedure de naam Ngozi (blessing, zegen) toegevoegd als extra doopnaam, naast zijn familienaam Duru. Tijdens het doorlezen van het afstandsdocument, lees ik ineens dat Timothy’s moeder Ngozi heet! Bizar & heel mooi! Het heeft zo moeten zijn! Nu is zijn moeders naam dus compleet, net zoals bij Esthers naam, in zijn naam opgenomen! Wat een wonderlijke samenkomst!

Verder hebben we nog een bezoekje gebracht aan het National Museum, hier poseren Ti en Es bij een monoliet. Ook hier Nigeriaanse toestanden: speciaal voor de blanke madam wordt de generator aangezet en je mag absoluut geen foto’s maken, maar als je het vraagt, toch wel;-)

En vanmorgen was het dan echt zover: Dag Lagos, dag drukte, dag verplichtingen, dag geboortestad van Timothy. Ik had geen last van gemengde gevoelens, meer een groot gevoel van opluchting. Op naar Abuja: weer een stap dichterbij. Het vliegen was een ware belevenis voor Timothy. Het begon al op het (domestic) vliegveld. Daar konden we na het inchecken gewoon buiten naast de landingsbaan naar de vliegtuigen kijken! Eenmaal in het vliegtuig gilde en kraaide hij het uit van pret, dat is nog eens wat anders dan autorijden!

Er zijn in de afgelopen weken zoveel eerste keren voor hem geweest en telkens weer zie je zijn gezicht oplichten en stralen: wat mooi om hem zo mee te maken! We zijn ook zo benieuwd hoe hij het volgende week in Nederland zal vinden. We weten alleen nog niet precies welke dag we aan zullen komen. Dat hangt af van de snelheid van het visum, de vluchten (ma-wo-vrijdagnacht) en de 4 families die naar huis willen (om 4 adoptiegezinnen op 1 vlucht te zetten, geeft teveel impact zeiden de mensen in Lagos). Maandag weten we meer.

Maar het is vrijwel zeker dat we aankomende week naar huis teruggaan. Dan pas realiseer je je dat wij dit fantastische mooie, lieve en stoere ventje al (pas) 8 weken kennen en in ons midden hebben en dat hij niet meer weg te denken is uit ons gezin. Maar onze dierbaren in Nederland kennen hem nog helemaal niet – behalve uit verhalen – en die zijn, zo hoor ik van Haiko razend benieuwd! Het wordt dus hoog tijd om dit heerlijke kereltje mee naar Nederland te nemen, hem rond te laten lopen in ons huis, Merlin te aaien, te spelen en knuffelen met zijn grote neven & nichten, hem aan jullie voor te stellen, met Riv & Es in de bakfiets, mee met de grote trotse zussen naar school en peuterspeelzaal, mee naar de markt, de buurtwinkeltjes etc etc etc.

De laatste dingen en laatste dagen Lagos

Het blijft tot het einde toe spannend hoe lang wij, Juut-Esther-Timothy, nog in Lagos moeten blijven. De verwachting voor het paspoort, het ophalen ervan en het vertrek naar Abuja wordt telkens bijgesteld. Afgelopen vrijdag zijn we als gezin nog met zijn allen naar de Lekki-markt geweest voor wat souvenirs; oa mooie jurken voor de meiden. Rivka had die jurk vandaag aan naar school. Iedereen vond ‘m erg mooi!Ook hebben we een laatste bezoek aan Timothy’s tehuis gemaakt. Sinds vrijdagmiddag zijn we nog maar met zijn drieën. Haiko en Rivka zijn vrijdagnacht met een directe vlucht vanuit Lagos (maar 6,5 uur vliegen) naar Nederland gevlogen. Rivka genoot van alle snoeperijen, o.a. de kaas, in de business lounge van de KLM. Ook heeft ze even aan het personeel uitgelegd hoe al die iMac’s eigenlijk werken. Op Schiphol aangekomen, stonden opa en oma Meelis, de Wolfjes en oma Boerderij al klaar. Rivka moest heel even wennen, maar speelde al gauw- alsof ze nooit was weggeweest- met iedereen. Inmiddels hebben ze alweer flink wat bruine boterhammen op, wordt er weer veel met Merlin geknuffeld en gewandeld en is Rivka voor het eerst naar school geweest- groot feest! Ook heeft Rivka weer voor het eerst gespeeld bij een van haar grote vriendinnnen. Ze kon bijna geen afscheid nemen tegen etenstijd, want ze moesten nog zo veel spelen inhalen…

In Lagos gaat het leven ook door, al is het een stuk rustiger geworden in dit eenoudergezin. Esther ontpopt zich als grote helpende zus en Timothy laat niet heel veel merken van de veranderingen. We zijn met zijn drieën verkast naar een kleiner, maar huiselijker hotel op het zelfde eiland Ikoyi. Esther mag met mama in het grote bed slapen en Timothy in zijn vertrouwde campingbed, inmiddels 5 verschillende slaapgelegenheden verder. Het afscheid was wel even moeilijk (voor moeders vooral). Rivka zei nuchter: maar we kunnen toch elke ochtend en avond berichtjes sturen, waarom huil je dan? Ehmm sja- tegen zoveel logica kan ik niet op. We skypen elke dag en tussendoor whatsapp-en we heel wat af.

Jammer genoeg voor mij, zit ik in het vroeg-wakker-team en Haiko in het uitslaapteam.. Esther en Timothy houden wedstrijden wie er het eerste wakker wordt.. Gelukkig hebben ze veel lol met elkaar, al kunnen ze ook nog wel heel fysiek met elkaar zijn- slaan, duwen en piepen als ze het niet willen. De dagen verlopen in dezelfde makkelijke routine van de afgelopen weken- alleen is het verschil dat als ik erop uit ga, de kinderen mee moeten. Dus elk klein uitstapje wordt een onderneming: naar het kantoor van de stichting, naar de supermarkt, zwemmen, de buurt verkennen etc. Timothy maakt er een feestje van door van elk stoepje (ene-tweeje) te springen en vrolijk te zwaaien naar iedereen. Esther doet vrolijk mee en houdt als grote zus ook zijn handje vast. Tussendoor rusten we even uit, maken een praatje (want ja, iedereen wil een praatje maken met die oyibo) en eten wat. Dan lopen we weer verder.

Ik heb Esthers haar opnieuw uitgehaald en een nieuw kapsel gemaakt. Verder zijn we nog een dagje gaan zwemmen in een naburig sjiek hotel dat aan de rivier/rand van het eiland ligt. Dat was eigenlijk niet gebruikelijk, zei de manager, maar hij stelde zelf wat dash (een bedragje) voor zodat het wel kon. “Welcome to Nigeria!” In de huiskamer van het hotel zijn veel mensen om een praatje mee te maken en ook de mensen die er werken zijn heel aardig en behulpzaam. Er zitten voornamelijk Nigeriaanse en Afrikaanse gasten, een enkele westerling. De meeste logeren hier voor zaken, maar ik sprak ook twee Kameroens/Franse zangeressen- uitbundig gekleed- die hier een aantal dagen optreden. Esther is helemaal idolaat van hen- da’s toch wel wat anders dan K3 live!

Intussen wachten we natuurlijk op bericht van het paspoort: de verwachting is dat we morgen of overmorgen het paspoort kunnen aanvragen en dat het eind van de week klaar is, we naar Abuja kunnen vliegen. Abuja schijnt heel anders te zijn dan Lagos- meer Europees/modern dan Afrikaans/chaotisch zoals Lagos. Een overgang naar het goed-georganiseerde leven van Nederland en niet meer overal ‘eyes and ears that are watching you all the time’.

update 20.30: net gebeld dat ik morgen om 9 uur klaar moet staan- voor de paspoortaanvraag! Joepie!!!!!!!!!!!!!!!!

De eerste dagen met Timothy

Hoe gaat het nu Timothy bij ons is?

Sinds zaterdagochtend leven we in een kleine mooie cocon- die (bijna) helemaal rond Timothy draait. Zaterdag was vooral de dag van beginnen, aftasten, dingen uitproberen (wat eet hij, hoeveel eet hij) en nieuwe dingen doen (tandenpoetsen, nieuwe pyama, een filmje kijken, in bad met Rivka, spelen met die grote hoeveelheid speelgoed).

De eerste dag heeft hij veel geslapen- voor hem is het ook een soort afsluitingsmechanisme: als hij iets spannend vindt, doet hij zijn ogen dicht/ of zijn handen voor zijn ogen en begint even later te duimen tot hij in slaap valt. We praten bijna volledig in het engels met hem en dan vraag ik hem of hij wil slapen, waarop hij dan met zijn zachte lage stemmetje “yeah” zegt.

We blijven de eerste dagen vooral op onze kamer. Daar spelen we, eten we en slapen we. Voorzichtig aan begint hij mij te volgen, als ik de kamer verlaat. Zo ontdekt hij de huiskamer, keuken en het terras buiten. Er zijn ook zoveel nieuwe dingen en nieuwe mensen voor hem- Dan wil hij alleen maar bij mij zitten en als het teveel wordt, doet hij weer zijn ogen dicht.

Op de tweede dag speelt hij al veel meer en huilt nog maar een paar keer- wat wellicht ook met zijn ontlasting te maken kan hebben- en is hij veel kalmer. Hij praat en babbelt tijdens het spelen met Rivka en Esther- ze spelen al echt met zijn tweeën of drieën op de grond met elkaar. Ze geven elkaar dingen aan, Esther legt hem dingen uit “zo moet je dat doen Timothy” en hij knikt, reageert boos of zegt ‘thank you’. Als hij met Rivka in bad zit, moet ik naast hen op de wc blijven zitten- dan is het goed. Hun gespetter wordt steeds wilder- ze gooien elkaar nat en gooien elkaar speeltjes toe. Dat vindt hij wel mooi.

Het eten gaat erg goed. We noemen hem al mr Indomie (dat zijn de oplosnoedels die iedereen hier eet). Hij is vooral rijst, noedels en pasta gewend- zonder stukjes of groente. Fruit kent hij ook nog niet- op banaan na. Hij eet zelf en vindt zijn plastic slab met bakje erg fascinerend. Ook het slapen gaat goed. Nederlanders zijn van die rare mensen die regelmaat en ritme willen, terwijl Nigeriaanse kinderen gewoon neervallen als ze moe zijn. Dus we letten niet echt op de tijd, maar doen ’s ochtends een klein dutje en ’s middags een langer slaapje. En ’s avonds slaapt hij van 7 tot 7. Bij het in slaap vallen en het wakker worden, is hij nog wel wat opstandig. Dan komen de tranen. Maar ik blijf dan lekker bij hem en stel hem gerust tot hij in slaap valt. We proberen hem wel te laten wennen aan zijn eigen bed en dat gaat goed. Soms kruipt hij er zelf spontaan in of pakt hij zijn pyama om aan te geven dat hij wil slapen.

Vandaag hebben we voor het eerst met de hele groep ouders & kinderen samen buiten op het terras gezeten. De kleine kinderen speelden in het peuterbadje en de grotere kinderen in het  drie-meterbad. Na wat ‘kat-uit-de-boom-kijken’ tussen mama’s benen begon Timothy ook te spelen met het water- in zijn mooie nieuwe flitsende zwembroek. Hij is nog echt klein van maat & formaat (maat 74 past goed en hij weegt 10 kilo). Hij heeft het uren vol gehouden: water scheppen en overgieten in een ander pannetje, met een gietertje; telkens heen en weer. En later hetzelfde opnieuw met Esther, allebei op hun hurken in de weer. Ik vroeg hem of hij het leuk vond “Yeah!” en ik vertelde hem dat hij dit elke dag mocht doen- nou dat vond hij wel wat!

Zo komt hij steeds meer los. Bij het spelen met de zachte dieren van de ark van Noach, kregen we zelfs al een flink aantal lach- en schaterbuien. We zaten met zijn vijven op het bed te spelen en lieten leeuwen en krokodillen naar hem toe lopen om hem te kietelen. Hij gooide ze dan weer naar ons- en dan schreeuwden wij het uit!

Tijdens het koken zat hij bij ons op het aanrecht en begon hij spontaan liedjes te zingen en te brabbelen. Zo ontdekken we steeds meer nieuwe kanten aan hem. Hij gaf Haiko gister ook een zoen, toen Haiko erom vroeg- Haiko helemaal blij! Haiko en Timothy zijn al heel leuk aan het voetballen met elkaar. Timothy kan al beter stuiterballen vangen dan Rivka en heeft enorm goed balgevoel. Ik zie hem al met zijn grote neef Mees in de weer- op het voetbalveldje naast het huis van de Wolfjes.

De komende dagen staan er naast het cocoonen nog wat procedure-verplichtingen op het programma: een reeks papieren invullen op het ministerie, een huisbezoek van de sociaal werker om te kijken hoe het gaat en een officieel familieportret. Als dat allemaal goed gaat, kan de rechtszaak aangevraagd worden. Dit zou wellicht volgende week al kunnen gebeuren (kijkend naar de snelheid van onze huisgenoten). Als de rechter Timothy aan ons toewijst, mag hij officieel Meelis heten- en mag zijn foto ook op de website! Voor ons een formaliteit, maar voor de procedure en onze terugkeer natuurlijk erg belangrijk! De rechtszaak betekent ook dat we halverwege de procedure/ het verblijf zijn. Met deze rechtbankpapieren kan dan het laatste papierwerk geregeld worden: de legalisatie van de papieren, zijn eigen Nigeriaanse paspoort en een Nederlands visum. Dit kan ongeveer 3-5 weken duren.. afhankelijk van de welwillendheid van de diverse instanties. Wijzelf worden hier niet van op de hoogte gehouden- pas als het helemaal klaar is, moeten we zelf met zijn paspoort naar Abuja-de hoofdstad- vliegen om daar bij de Nederlandse ambassade een visum aan te vragen. Als dat gelukt is, vliegen we op een ma-wo-of vrijdag nachtvlucht naar Nederland om de volgende dag op een gruwelijk vroeg tijdstip aan te komen (iets van 5-6 uur ’sochtends). We zijn benieuwd wie zo vroeg wil opstaan, hihi!

De komende tijd zijn we vooral met Timothy bezig en het leren kennen en wennen aan elkaar. Aangezien Judith niet of nauwelijks uit Timothy ’s gezichtsveld mag verdwijnen, is Haiko van ons twee meer op stap voor boodschappen en regeldingen. Maar waarschijnlijk zullen we als het goed gaat ook nog wel wat uitstapjes gaan maken in Lagos. Als de rechtszaak geweest is, zullen we ook wat tijd buiten Lagos gaan verblijven en wat meer van het land gaan bezien. Dat zien we na de rechtszaak wel weer: nu leven we bij de dag in onze mooie kleine blauwe zeepbel!

Kookles, wachten, Timothy’s gebabbel en nog meer wachten

Zoals de titel al aanduid.. we zitten nog in de wachtstand. Afgelopen dinsdag hadden we een afspraak, maar die werd gecanceld.. Nu is het dus weer wachten op een nieuwe afspraak. De organisatie is daar heel hard mee bezig en verblijven hele dagen op het ministerie tot ze een afspraak kunnen (of mogen?) maken, maar dit is tot nu toe nog niet gelukt.

Dus hervatten we ons bezoekritme- de ene dag bij Timothy langs en de andere dag een rustig dagje thuis met de meiden. Die hebben dit hard nodig- wat meer slapen, aandacht en uitrazen in het zwembad. Gelukkig is er voor iedereen voldoende afleiding en aanspraak.. maar de frustratie en spanning loopt hoog op.. Later vergeet je dat, maar nu voelt elke dag als teveel- vooral met een huilende Timothy en onrustige meiden.

Op maandag hadden we flink wat afleiding: er stond een bezoekje aan de markt en kookles op het programma: eguzi-soep (meloenpittensoep) en stew. We rijden met de tuk-tuk eerst naar de waterfront-markt en steken vandaar de rivier over met een voetgangersbrug. Hoewel rivier; het is eigenlijk gewoon een open riool. Het is zwart, met afval aan de oevers en stinkt behoorlijk. We betalen 10 naira voor  de overtocht en belanden dan ‘in the heart of darkness’.. Modderige paadjes, smalle doorgangen en veel- heel veel mensen. Deze markt bestaat vooral uit voedselwaren; allerlei gedroogde vissen, tomaten en pepers (in diverse rottende staat) en nog wat kruidenierswaren. Er wordt heel vaak ‘oyibo’ toegeroepen (blanke). Telkens als we wat kopen van het lijstje, vraag ik of ik een foto mag maken. “Can I snap you?”

Ondertussen sjouwen we flink wat tasjes tomaat, ui, paprika en allerlei gedroogde vis en meloenzaadjes mee. Alles wordt afgegeven aan een gespierde jongeman- die een pureermachine heeft- en er een mooie gladde saus van maakt en die weer in een plastic zakje stopt. Ook de palmolie gaat in een zakje, net zoals de eieren.. voorzichtig lopen dus!

Uiteindelijk glibberen we weer terug en kopen bij een uitgebreider stalletje nog aardappels en sperzieboontjes- voor als we zelf weer moeten koken. We steken de brug weer over en ik zie tot mijn verbazing een aantal mannen zwemmen in de rivier/ het open riool.. Pfoew..Wat een belevenis- dit was echt de gaafste tocht van de afgelopen twee weken- Welcome to Nigeria!

Bij terugkomst blijkt er goed nieuws: We hebben op dinsdag een afspraak bij het ministerie! Hoe laat weten we nog niet, dus daar hangt nog vanaf of we Timothy ook daarna gelijk mogen ophalen. Yeah! High five & een vreugde dansje! Het gaat eindelijk gebeuren! Maar twee uur later worden we gebeld.. de afspraak is door het ministerie gecanceld. Grrrr…

Dan maar koken.. Alles wordt in de pan gegooid en moet koken en inkoken. Later bedenk ik me dat ik helemaal niet heb geproefd hoe pittig het is.. Als we allemaal rond de tafel zitten, merken we het snel… Het is zelfs voor Nigeriaanse begrippen heel pittig! De liters water zijn niet aan te slepen! Maar we eten ons er doorheen en houden nog ruim over voor een uitgebreid maal morgen.

Op dinsdag gaan we weer naar Timothy. Zoals te verwachten, vinden we Timothy weer in zijn schoolklasje.. en begint hij te huilen als hij ons ziet. Ik neem hem toch maar snel over om de andere kinderen niet te storen. Gelukkig kan ik hem snel troosten met wat Afrikaans gehups, gezang en klapjes op zijn billen. Esther is vanaf het begin af aan ook één groot tranendal, dus die zit bij papa op schoot. Na een tijdje rondlopen met hem begint hij meer oog te krijgen voor de anderen en spelen. Maar zodra ik hem op de grond zet, begint hij te piepen. Op een gegeven moment ontdekken we wat achtergelaten speelgoed en gaan daarmee aan de slag. Hij praat ook voor het eerst terug als ik hem wat vraag “there, thank you, timothy”. Hij is even ‘klamperig’ als vorige keer maar met veel meer interactie en reactie. Mooi om te zien! De bouwsteentjes worden tussen de kinderen uitgewisseld, waarbij Timothy telkens ‘thank you’ zegt. Op een gegeven moment bouwen de meiden en breekt Timothy alles af en nog later is het Timothy gooit en de meiden brengen terug. Hierbij zit hij gemoedelijk zelf op tafel met ons om zich heen.

Ondertussen luistert Esther niet meer en die wordt dus naar de achterbank van de taxi gedirigeerd: afkoelen en slapen.. We spelen verder met Rivka en hij begint steeds meer geluid te maken en te reageren op wat we zeggen-Heerlijk! Als één van ons even weggaat, volgt hij diegene met zijn ogen. Ook als we weer teruglopen na een rondje, zwaait hij op verzoek naar papa en de meiden. En als we een vraagspelletje doen met ‘where’s daddy, Rivka’ wijst hij meteen naar Haiko en vervolgens naar Rivka! Hij herhaalt ook haar naam, en zegt iets van ‘rikka’. Bij ‘mummy’ wijst hij nog de andere kant op, waarschijnlijk naar waar zijn verzorgers zijn? Gezien het ‘verlatingangst-gedrag’ dat hij vertoont, maak ik me geen zorgen over zijn hechting aan mij. Als ik ook maar iets te ver weg ga, begint hij te piepen.

We geven hem pap te eten, waarbij hij nu zelf wil eten.. één grote knoeiboel, maar wel leuk en zijn hand-mond beweging is goed. We wassen hem, doen hem in de talkpoeder-die een verzorgster geeft- en hij krijgt een nieuw t-shirt aan. Gedurende de hele ochtend huilt hij nog wel heel veel, maar gezien zijn gebrabbel en interactie zijn we stuk verder dan de vorige keer. Als hij op het eind in zijn ogen begint te wrijven, en ik hem vraag “do you want to sleep”, antwoordt hij “yeah”. We leggen hem dus lekker op bed en blijven nog even bij hem, aaiend, tot hij in slaap valt. Thuisgekomen vinden we alle anderen al in en rond het zwembadje. Een van onze huisgenoten zet Afrikaanse muziek op en zo wordt het een relaxte middag, toch een soort vakantiesfeer.

Op woensdag houden we angstvallig de telefoon in de gaten.. maar helaas.. Onze Zweedse huisgenoten krijgen wel goed nieuws- dat ze op donderdag hun rechtszaak zullen hebben. We doen rustig aan omdat Esther nog steeds hangerig is. Er wordt heel wat af geknuffeld en gelukkig slaapt ze overdag een paar keer en spelen we heel wat spelletjes, lezen we boekjes en zwemmen ze de hele middag in het zwembad. De meiden spelen urenlang in het bad met het kinderbadje als boot en allerlei spelletjes. ’s Avonds maken we van de restjes Nigeriaans eten weer een ander prutje- zo eten we alweer drie dagen van de kookles.

Morgen weer een nieuw bezoek en een nieuwe dag!

Rivka 5! (Esther 3,5 Timothy bijna 2)

Tussen alle drukte van de voorbereidingen door, het wachten en de onzekerheid, was het tijd om Rivka’s 5e verjaardag te vieren en meteen een klein afscheidsfeestje te houden. Je weet immers maar nooit?!

5 jaar geleden was ik ook behoorlijk over tijd- net als nu.. Maar toen wist ik dat als de baby niet kwam er wel een alternatief was. Maar nu?

Esther is nu precies 3,5 en Timothy bijna 2- zo zit er telkens 1,5 jaar tussen. Nog een leuke getallenreeks: Haiko is op de 15e jarig, Rivka op de 16e, Esther op de 17e en … Timothy op de 18e! Van oud naar jong: 15-16-17-18, alleen Judith valt buiten de boot, helaas.

Rivka’s verjaardag was gezellig druk en we hadden het ons makkelijk gemaakt qua eten.  Rivka wilde kinderchampagne en cakejes versieren. Dat leidde tot een echte meidenborrel op haar kamer. En vandaag naar school op de nieuwe grote fiets,  tracteren in de klas, een echte verjaardagsmuts en met zwemles een bad opgeschoven & het diepe in springen & zwemmen! Kleine meisjes worden groot!

Esther genoot mee van de feestvreugde, al had ze het er soms behoorlijk moeilijk mee. Onze spanning pikt ze op, maar ze kan heel uitgelaten & vrolijk zijn- en bovendien heeft ze praatjes voor 10, is ze lekker eigenwijs & bijdehand: Als Rivka dreigt dat Esther niet op haar op feestje mag komen zegt ze doodleuk “ik woon hier ook”. Daar kan Rivka het dan mee doen..

Zondagochtend om 9.00 gingen beide meiden op een stil zondags straatje- vogelgeluiden op de achtergrond- voor het eerst op hun fiets. Esther voor het eerst zonder zijwieltjes, Rivka met haar grote meiden fiets. Het lied van Huub Oosterhuis kwam bij mij op “En als ik krijsend viel, mij ondervangen-totdat ik vliegen kon op eigen kracht” Je rent met je kinderen mee, houdt ze vast.. laat ze geloven in hun eigen kracht en… laat los..

Wanneer we naar Nigeria mogen- geen idee. In ieder geval zijn wij klaar om te gaan, alle benodigde documenten zijn in huis! Op vrijdag was dan eindelijk dat felbegeerde stickertje in ons paspoort klaar- daar waren maar drie bezoeken aan de ambassade voor nodig. Wat een opluchting! Nu staat er van onze kant niets meer in de weg naar Nigeria..

Maar in Nigeria zelf.. De stakingsonderhandelingen volgen we op de voet.. In Lagos is men  voorzichtig positief, de KLM vliegt weer .. dus wie weet? Laten we hopen dat we ruim voor Timothy’s tweede verjaardag (18-02) er zijn! Die mijlpaal willen we niet missen, maar stiekem hopen we natuurlijk al aankomende week te vliegen- om onze nieuwe spruit onder onze vleugels te nemen.