Komodo National Park & Labuan Bajo

komodo momHet is tegen zessen als ik wakker word. Dat klinkt misschien vroeg, maar meestal zijn we al eerder bezig. Soms uit eigen keuze en gewenning, soms geholpen door een dolenthousiaste Timothy die vindt dat het de hoogste tijd is. Het voelt dus eigenlijk als uitslapen vandaag, niet in de laatste plaats omdat deze nacht niet werd verstoord door festiviteiten rondom een bruiloft die de afgelopen 5 nachten hun tol hebben geëist. Nu hoor ik alleen de zee. Ik ben in Labuan Bajo op het eiland Flores. Het is de uitvalsbasis voor toeristen die naar Komodo National Park willen. De combinatie van de baai, de eilandjes in de buurt, de blauwe zee en de boten die voor anker liggen maken het uitzicht fotogeniek in het kwadraat. Ik logeer in het gastenverblijf bij een verzorgingstehuis voor lichamelijk en verstandelijk gehandicapten. Het is een oud houten huis, zeer goed onderhouden, net zoals de andere faciliteiten prachtig gelegen aan het strand. Ik betwijfel of de bewoners doorhebben op wat voor unieke plek ze wonen.

haven labuan bajo

Hoogste tijd om de buurt te gaan verkennen en geen betere manier om dat te doen dan al hardlopend. Ik denk weg te kunnen sluipen van het terrein zonder iemand wakker te maken, maar het blijkt dat ze hier allang op zijn. Ik weet precies hun dagelijkse gebed in de kapel te verstoren. Dat heb ik weer. Mijn hardlooproute voert vrij snel steil omhoog, een kuitenbijtertje. Halverwege de beklimming ben ik al zo buiten adem dat ik een eenvoudige prooi zou zijn voor een verdwaalde komodo dragon, maar ik kom gewoon boven aan. Labuan Bajo wordt ontwikkeld als toeristenbestemming voor mensen die een uitje willen vanuit Bali. Het vliegveld waar ik langs ren wordt compleet herbouwd. Zelfs de top van de heuvel aan het einde van de landingsbaan wordt er afgehaald om het landen eenvoudiger te maken. Ook wordt er een stuk strand dat eigenlijk een publieke bestemming heeft helemaal volgebouwd met hotels met privé stranden. Zo gaat dat in Indonesië. In Kupang is het niet anders. Als je maar de juiste mensen genoeg betaalt, dan kan alles. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat gebied wel logisch vind om op te offeren voor het toerisme, maar dan hoeft het strand nog niet afgesloten te worden natuurlijk. Ik ren weer naar beneden – dat gaat stukken gemakkelijker – en kom in het centrum van Labuan Bajo. De boten liggen prachtig voor en aan de kust. Bij de markt is het al een drukte van belang. De straat langs de haven is een combinatie van traditionele havenbedrijvigheid, souvenirshops, duikscholen, restaurants en kleinere hotelletjes. Het bevalt mij wel. Er staat zelfs een agent om het verkeer te regelen. Niet dat er al verkeer is op dit tijdstip, maar toch. Bijna terug blijk ik nog een keer zo’n kuitenbijtertje omhoog te moeten. Oef… Gelukkig staan er literflessen vol koud water in de koelkast.

haven labuan bajo 2

Ik probeer een trip naar Komodo National Park te regelen. Maandagochtend heb ik tijd om de komodo dragons te bewonderen, maar je moet eerst 2 uur varen, en weer terug. Nog best een ambitieus plan. Na wat rondvragen ga ik in zee met een scharrelaar bij een hotel. Zoals afgesproken sta ik om vijf uur ’s ochtends klaar om opgehaald te worden, maar niemand te bekennen. Om vijf over vijf bel ik de beste man uit zijn bed en een kwartier later zit ik op de brommer richting de haven. Ik had beter kunnen lopen. Maar het blijkt toch goed dat hij erbij is. De boot blijkt niet te starten en de kapitein doet uitvoerig de technische details uit de doeken en vertelt dat hij dit nog nooit eerder heeft gehad. Ik maak me langzamerhand een beetje zorgen over mijn tijdsschema en vraag om een andere boot. Die heeft mijn slaperige scharrelaar dan toch maar weer snel geregeld en om half zeven ben ik eindelijk onderweg. Dan weet je waarom je om tien voor vijf bent opgestaan… De boot maakt enorm veel lawaai, maar desondanks is het een prachtige tocht. Tussen idyllische eilandjes door varen we naar Rinca Island wat onderdeel is van Komodo National Park. Sommige stukken is het water zo helder dat je vanuit de boot de gekleurde vissen ziet zwemmen.

komodoselfieBij de steiger op Rinca Island staat een geruststellend bord dat er meestal geen krokodillen zitten. Ik zie alleen maar heel veel vissen. Zodra je steiger afloopt krijg je een gids mee met een lange stok om de komodo dragons van je af te houden. Al snel komen we de eerste vrolijke vriend tegen. Ik denk nog even een split-second aan de bear selfies op Facebook van mensen die het niet meer na kunnen vertellen en ga vervolgens vrolijk zelf vier keer op de foto. We lopen ruim een uur rond en komen een stuk of acht komodo dragons tegen. Die beesten hebben een bijzonder goede schutkleur. Eén keer ziet de gids er een, die ik absoluut niet had gehad gezien, maar ook een keer omgekeerd. Toch jammer… We komen een kleintje tegen van ongeveer twee jaar. Hoe schattig ook, niet om te knuffelen. Even verder beschermt een vrouwtje actief haar eieren die ze langs het pad heeft begraven. Volgens de gids heeft ze net gegeten. Ik hoop dat hij gelijk heeft. Misschien de vorige toerist. Hij vertelt dat als de eieren uitkomen de kleintjes direct in de boom moeten klimmen anders worden ze door paps en mams opgegeten. Leuke jongens, die komodo dragons.

rinca islandHet is mooi om een ecologisch evenwicht zo duidelijk in werking te zien. Het werkt allemaal heel simpel. Er lopen buffels te grazen op de heuvels. Daar is het in ieder geval overdag te warm voor de komodo dragons die koudbloedig zijn, dus dat is overdag een soort buut-vrij voor de buffels. ’s Avonds en ’s nachts zijn de komodo dragons niet actief, ook door hun koudbloedigheid. Maar de buffels moeten ook drinken, willen naar een andere heuvel met groener gras of willen ook in de schaduw en dat soort loopjes zijn wel een soort van spannend uitje. De komodo dragons jagen alleen – topsnelheid 20 km/uur – en bijten één keer. Vervolgens wachten ze twee weken tot de buffel dood gaat aan de bacteriële infectie die volgt op de beet. Ze eten met zijn allen de buffel op en dan hebben ze weer voor een maand genoeg. Dat is dan weer een zekerheidje voor de andere buffels.

komodo dadTerug bij de boot blijkt ook deze motor kapot, maar ik maak me niet druk. In Indonesië komt altijd alles goed. Zo ook deze keer, zij het na twintig minuten. Mijn scharrelaar heeft vooruitgedacht en een taxi geregeld om me naar het vliegveld te brengen. Daar aangekomen blijkt het vliegtuig twee uur vertraagd te zijn. Dat is nog altijd beter dan dat het vliegtuig plotseling een uur eerder gaat, wat Judith een week eerder had. Ik drink genoeg kopjes matige oploskoffie op de stoep voor het vliegveld en uiteindelijk komt het met die vlucht ook allemaal goed.

sunset labuan bajoDeze bestemming gaat op de lijst voor nog een bezoek, dan met de hele familie. Je kan ook langere trips naar de eilanden maken en hier moeten we ook zeker een keer gaan snorkelen. En dan is er ook nog strand en zijn er in ieder geval een paar lekkere restaurantjes in een categorie die Kupang niet kent.

One thought on “Komodo National Park & Labuan Bajo

Laat een bericht achter...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s