Adios Lagos, Hello Abuja!

het eerste officiële familieportret, 6 weken terug

En zo zit je ineens in Abuja!

Daar heeft heel wat voor moeten gebeuren en het was lang niet zeker dat we hier dit weekend heen zouden kunnen vliegen; maar het is gelukt! Op dinsdag zaten we de hele dag bij 35 graden op de aanvraag voor het paspoort te wachten. Nu hadden we daar al gruwelverhalen over gehoord: lang wachten, vervelende vragen, machtspelletjes etc. En dat werd het ook. We zaten tegen 9 uur klaar met een aantal families en om 10.30 werd de auto van de betreffende ambtenaar gespot. Rond 12 uur waren we aan de beurt. Dat was al heel wat omdat deze madam wel eens families een hele dag ‘vergeten’ was. Dus opgetogen appte ik Haiko dat we naar binnen gingen. Het begon meteen al met een verkapte omkooppoging: of we de ‘verplichte babyvoeding of chocolademelk’ van haar wilden kopen (het bleek dat als je niets kocht, er ook geen handtekening kwam) a raison van 30 euro. Ik weigerde beleefd met een aantal smoezen over vitamines en goede voeding voor Timothy. Na een aantal impertinente vragen, waarop ik nauwelijks kon antwoorden, stormde ze haar kantoor uit..

Om twee uur weg te blijven… Er schoot van alles door mijn hoofd: zit ik hier nog weken met mijn kinderen??? Had ik toch iets moeten kopen? Gelukkig mochten we drie uur later voor de tweede keer op: en dit keer was ze in een beter humeur. Ik kon haar vragen beantwoorden- Wow- wat een opluchting. ik belde spontaan Haiko, die vanaf de zijlijn coachte en meeleefde, en gilde: HALLEUJA! Hij begreep het meteen;-) Daarna volgde de technische details: een paar uur wachten voor de foto en de echte aanvraag. Rond vijven togen we huiswaarts om met een grote Starbier en pizza het resultaat en vooral het uithoudingsvermogen van Ti en Es te vieren.

De rest van de dagen stond in het teken van afscheid nemen en wat laatste verplichtingen; een afscheidsbezoek aan het ministerie (4 uur onderweg om 5 minuten een hoge pief te spreken), de gelegaliseerde documenten, het felbegeerde paspoort, een vlucht en hotel boeken voor Abuja en dag zeggen bij de stichting die de adoptie geregeld heeft. Al met nog behoorlijk wat volle dagen, met flink wat stress, hoge temperaturen en heen-en-weer gerace met twee peuters. (om niet te spreken over de honderden berichtjes met Haiko). Deze adoptie werd mede mogelijk gemaakt door Whatsapp!

We kregen nog een aantal foto’s overhandigd, wat documenten en verslagen over Timothy’s achtergrond en eerste jaren en natuurlijk de documenten om het land mee uit te komen!! Bij het controleren van alle documenten ontdekten we nog iets heel bijzonders. Wij hadden aan het begin van deze procedure de naam Ngozi (blessing, zegen) toegevoegd als extra doopnaam, naast zijn familienaam Duru. Tijdens het doorlezen van het afstandsdocument, lees ik ineens dat Timothy’s moeder Ngozi heet! Bizar & heel mooi! Het heeft zo moeten zijn! Nu is zijn moeders naam dus compleet, net zoals bij Esthers naam, in zijn naam opgenomen! Wat een wonderlijke samenkomst!

Verder hebben we nog een bezoekje gebracht aan het National Museum, hier poseren Ti en Es bij een monoliet. Ook hier Nigeriaanse toestanden: speciaal voor de blanke madam wordt de generator aangezet en je mag absoluut geen foto’s maken, maar als je het vraagt, toch wel;-)

En vanmorgen was het dan echt zover: Dag Lagos, dag drukte, dag verplichtingen, dag geboortestad van Timothy. Ik had geen last van gemengde gevoelens, meer een groot gevoel van opluchting. Op naar Abuja: weer een stap dichterbij. Het vliegen was een ware belevenis voor Timothy. Het begon al op het (domestic) vliegveld. Daar konden we na het inchecken gewoon buiten naast de landingsbaan naar de vliegtuigen kijken! Eenmaal in het vliegtuig gilde en kraaide hij het uit van pret, dat is nog eens wat anders dan autorijden!

Er zijn in de afgelopen weken zoveel eerste keren voor hem geweest en telkens weer zie je zijn gezicht oplichten en stralen: wat mooi om hem zo mee te maken! We zijn ook zo benieuwd hoe hij het volgende week in Nederland zal vinden. We weten alleen nog niet precies welke dag we aan zullen komen. Dat hangt af van de snelheid van het visum, de vluchten (ma-wo-vrijdagnacht) en de 4 families die naar huis willen (om 4 adoptiegezinnen op 1 vlucht te zetten, geeft teveel impact zeiden de mensen in Lagos). Maandag weten we meer.

Maar het is vrijwel zeker dat we aankomende week naar huis teruggaan. Dan pas realiseer je je dat wij dit fantastische mooie, lieve en stoere ventje al (pas) 8 weken kennen en in ons midden hebben en dat hij niet meer weg te denken is uit ons gezin. Maar onze dierbaren in Nederland kennen hem nog helemaal niet – behalve uit verhalen – en die zijn, zo hoor ik van Haiko razend benieuwd! Het wordt dus hoog tijd om dit heerlijke kereltje mee naar Nederland te nemen, hem rond te laten lopen in ons huis, Merlin te aaien, te spelen en knuffelen met zijn grote neven & nichten, hem aan jullie voor te stellen, met Riv & Es in de bakfiets, mee met de grote trotse zussen naar school en peuterspeelzaal, mee naar de markt, de buurtwinkeltjes etc etc etc.

Advertisements

4 thoughts on “Adios Lagos, Hello Abuja!

  1. Goed hoor hoe je alles regelt wauw!!!
    op naar Nederland dan maar
    Succes met de laatste loodjes
    Marion mama van Roy(Nigeria)en Monique(Congo)

  2. Wat heerlijk dat nu alles geregeld is voor jullie komst. We zien er naar uit om jullie in de klas te verwelkomen!

Laat een bericht achter...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s