Vakantie in Malaysia

8Het was èn zomervakantie èn we moesten een nieuw werkvisum om in Indonesia te kunnen blijven werken. Eén en één werd uiteindelijk twee en onze bestemming werd Malaysia. Hoewel we van te voren nog niet zeker wisten of het juiste visum zou gaan lukken (door papierwerk dat nog niet was afgerond in Jakarta) hebben we toch maar de gok genomen om te gaan. Als het zou mislukken, zouden we altijd nog terug kunnen met een ander visum, maar als het zou lukken scheelt het een reis. Hieronder mijn observaties over Malaysia en onze vakantie.

4   3

Malaysia blijkt een zeer ontwikkeld land in vergelijking met Indonesia. Zo is er riolering, er zijn stoepen, mensen lijken veel meer dan in Kupang iets nuttigs te doen te hebben, het vuilnis wordt opgehaald en de straten zijn schoon. Ook valt geen enkele keer in 20deze 2 weken de stroom uit. Wat een luxe! Maar het heeft ook een keerzijde. Het hele land is veranderd in een grote plantage van vooral palmbomen (voor olie om mee te koken) en rubberbomen. Dit ten koste van het oerwoud. Overal wordt gebouwd en er is heel veel mijnbouw om te kunnen bouwen. Grote delen van het land zijn dus echt verschrikkelijk lelijk, nog afgezien van de schade die er is en wordt aangericht. Overal waar we zijn geweest is het land gehuld in een dikke laag smog. In Indonesia is er geen city-planning, in Malaysia is het er beperkt. Zo zijn er in Kuala Lumpur (KL) eindeloos veel kolossale shoppingmalls waar het dus niet goed mee gaat. Dus dan is er eerst jarenlang een bouwput op een plek waar eerst een mooie wijk of een bos was en dan wordt er een shoppingmall gebouwd die al snel zijn glans verliest en dan leeg staat. Hetzelfde geldt voor veel woningbouw projecten. Veel van de hoge torens lijken leeg te staan.

1    2

We gaan snel KL weer uit en richting de Cameron Highlands, een berggebied met veel jungle, theeplantages en aardbeienteelt. Ondanks de beroerde bewegwijzering en kaarten hebben we toch best lekker kunnen lopen door de jungle en de bergen en steeds de weg weer teruggevonden. Ook het dorpje waar we logeerden is volgebouwd met allerlei resorts en ze waren nog aan het bijbouwen. We vragen ons af wat al die mensen die daar logeren doen. Op de bergpaadjes die wij hebben gelopen zijn we ze in ieder geval niet tegengekomen.

7

6    5

9Vervolgens naar Pulau Pangkor, een eilandje vlak voor de kust. Het dorpje waar we logeren heeft iets van Ba’a op Rote, maar dan wat groter en met een goed georganiseerde ferry. Daar kunnen ze op Rote nog iets van leren! Aan de andere kant van het eiland zijn een paar mooie stranden. Ook dit
eiland zou een mooie junglewalk moeten hebben (staat op iedere straathoek aangekondigd), maar deze blijkt helaas verleden tijd. Ik geloof dat we qua tropische eilanden een beetje verwend zijn, want we waren niet zo onder de indruk. Het was wel mooi, maar niet zo mooi als we gewend zijn. Wel de neushoornvogel (toekan) en een slang heel mooi gezien. Dat geldt trouwens voor heel Malaysia: veel meer vogels en dieren dan in Indonesia. Daar vangen en eten ze nog alles wat beweegt. Het zegt wel iets over de ontwikkeling van Malaysia of het gebrek aan ontwikkeling in Indonesia.

10

Terug naar Kuala Lumpur voor het klusje waarvoor we hier ook kwamen: een nieuw visum halen bij de Indonesische ambassade. Dit visum kunnen we dan in Kupang omzetten in een werkvisum. De Indonesische ambassade blijkt te zitten in een groot gebouw waar vooral heel veel Indonesiers die in Malaysia werken hun paspoort aan het verlengen zijn. Een hal ter grootte van 2 sporthallen wordt als wachtruimte gebruikt. We zijn blij dat we niet in deze rij hoeven. De visumaanvraag blijkt eenvoudig en de volgende dag kunnen we het al ophalen. Wat een verschil met de vorige keer toen we dit in Dili (Oost-Timor) deden. Toen waren we 2 weken bezig en de sfeer was een stuk onvriendelijker.

11

17   19

De laatste dagen zijn we naar Melaka geweest. Dat is een stad met veel oude koloniale gebouwen en een enorme toeristische trekpleister (Unesco World Heritage). Ondanks de gigantische drukte wel mooi om alle oude huizen en gebouwen te zien en een verademing na alle lelijke gebouwen in KL. Wellicht is het zelfs dankzij de enorme kermis die er omheen is gebouwd (van mega-mall tot pretpark) dat het oude gedeelte nu wel bewaard moet blijven, anders is de trekpleister weg voor al die andere attracties. In de Lonely Planet stond dat je bepaalde plekken moest vermijden in het weekend, om dat je dan alleen maar elkaar in de weg staat. Het is waar. Het is hier drukker dan in het Van Gogh-museum (dat kan bijna niet). Om het andere gebouw is een of ander museum (muzium in het Maleis 😉 ) over de meest willekeurige onderwerpen.

13   14

In de rivier door de stad zagen we een aantal varanen (een monitor lizard, een kleine neef van de komodo dragon) van rond de 2 meter lang. Best forse jongens. We kwamen er ook nog eentje tegen in een straatje bij ons huis om de hoek. Die zat lekker verstopt in het riool. Deze was nog niet zo groot, maar je wilt ‘m nog steeds niet ’s avonds in een steegje tegenkomen.

12   18

In Melaka waren veel art galleries. Voor ons een verademing, want die hebben we niet op Timor. De meiden werden nog getekend door de Malaysische artiest Tham Siew Inn, die vergelijkbare tekeningen voor een indrukwekkend bedrag verkocht. We zijn benieuwd of de meiden daar nu tussen hangen.

16

Als vakantieland krijgt Malaysia een 5. Het is bij vlagen mooi, maar ze zijn druk bezig om alles wat nog natuurlijk of authentiek is te vernietigen. Daarnaast lukt het ze niet om kaarten die kloppen of bewegwijzering te regelen. Verder hebben we niet in hotels geslapen, die ook maar enigszins uitnodigend er uit zagen. Ze weten gewoon niet hoe het moet, terwijl Thailand en Bali toch echt niet te ver weg zijn om de kunst af te kijken. Als je ook naar Thailand, Cambodia, Vietnam of natuurlijk Indonesia kunt gaan, dan weten wij het wel. Eén kolossaal pluspunt: het eten is echt geweldig. De combinatie van Indiaas, Indonesisch, Thais en Chinees eten leidt tot een oneindige keuze uit heerlijk eten. Naast de zeer soepele verlenging van ons visum is ook het eten een reden om een keer terug te komen.

21    15

Kupang Everyday Life #5 – In Mijn Element!

IMG_20150314_162117

Het meer bij Tilong

Eindelijk weer eens een blog uit Kupang! Na de overweldigende landschappen van Nieuw-Zeeland leek het een tijdje alsof onze avonturen in Kupang daarbij in het niet vielen en zeker geen blog waard. Toen kwam de dengue fever (knokkelkoorts) die Rivka en mij trof. Maar we zijn weer opgekrabbeld en ik ben in mijn element! De foto’s bij deze blog zijn van vanmorgen toen we vlakbij Kupang in de buurt van Noelbaki en Tilong een rondje gingen lopen.

IMG_20150314_141846

De rijstvelden staan er prachtig bij. Het groen knalt je tegemoet.

So… What’s cooking in Kupang? Het regenseizoen is in volle gang. Hierdoor koelt het van tijd tot tijd goed af (wel hoge vochtigheidsgraad). Daar waren we aan toe. Het regent vaak en veel, wat vooral in het lage deel van de stad aan zee tot overstrominkjes en bijbehorende komische verkeerssituaties leidt. Tijdens zo’n stortbui ligt het leven in de hele stad stil. Alle afspraken schuiven één of twee uur op, zolang als de bui duurt. Als er al iemand op het idee is gekomen om de afwateringscapaciteit op de piekvraag af te stemmen, dan is het in ieder geval niet uitgevoerd. Jakarta in het klein. Ik had verwacht dat er met de start van het regenseizoen al minder onderbrekingen van de stroomvoorziening zouden zijn, maar dat is nog niet het geval. Ook bij een stroomonderbreking ligt het leven stil alhoewel best wel wat dingen (beperkt) door kunnen gaan door batterijen en generatoren.

IMG_20150314_141708

Het lijkt alsof er in vergelijking met dezelfde periode vorig jaar irritant meer muggen in en rond ons huis zijn. Vooral Judith en ik hebben meer last dan eerst van de beten zelf. Dit nog afgezien van de dengue die ook in de 2015 editie geen aanrader was, maar die kunnen we natuurlijk ook ergens anders hebben opgelopen. Ik heb van de week – opnieuw – allerlei natuurlijke anti-muggenmaatregelen genomen: de citroengras die we al hadden staan op nog meer plekken neergezet, knoflook geplant, basilicum gezaaid. Ik heb ook een muggenval gebouwd als experiment (een fles met daarin water met suiker en gist, daar komt CO2 van en daar zouden muggen op af komen). Ik ben benieuwd of het gaat werken (nog niet).

IMG_20150314_141219

Uitzicht op Noelbaki met het bijbehorende kolossale rijstveld en de baai van Kupang

We zijn nu ruim een jaar weg en ik heb het gevoel dat mijn sabbatical bijna voorbij is. Ik heb veel geschreven en gelezen, een hoop gewoontes aangeleerd, afgeleerd of gewijzigd en meer tijd dan ooit met het gezin besteed. Al deze dingen had ik in Nederland nooit kunnen doen. Daar kom je gewoon niet aan toe als je 60 week per uur werkt, 200 e-mails per dag moet afhandelen en zowel zaterdag als zondag 3 feestjes hebt. En oja, of je ff de schuur kan verven. Ik geniet van de luxe dat ik nu geen kostwinner ben. Ik heb de tijd ook gebruikt om met mezelf door een proces te gaan om de grote hamvraag te beantwoorden: what’s next? Dit proces alleen al had ik nooit bovenop een klus in Nederland kunnen doen. Er is een begin van een antwoord en dat ben ik nu aan het uitwerken. Alleen al het feit dat ik begin te ontdekken waar ik het moet zoeken (op basis van waar mijn hart sneller van gaat kloppen, wat ik kan en wat ik beter niet kan doen) geeft enorm veel energie. Wordt vervolgd.

IMG_20150314_141422

Aanpassen aan onverwachte situaties (zoals dit gat in de weg door een landslide wat voor onze auto iets te groot was): langzamerhand worden we er goed in.

Judith heeft een constante stroom van werk (college voorbereiden en geven, tentamens afnemen, etc) voor de universiteit, op Sumba en voor Kerk In Actie. Ik wachtte (tot vandaag) op uitsluitsel of een vak aan de faculteit economie nu wel of niet door mij zal worden gegeven. Net zoals bij Judith doet ook de economie faculteit niet aan planning van docenten, colleges en roosters totdat het semester vijf weken geleden begonnen had moeten zijn. Dit is geen verwijt aan de universiteit, zo gaat gewoon alles hier. Je koopt pas rijst als ie op is en als je dan geen geld hebt, dan heb je honger. En je moet je plannen wijzigen en waarschijnlijk daardoor anderen ook en dat maakt niemand wat uit. Een enkele keer kijken Judith en ik elkaar ’s avonds aan en zeggen verwonderd: “alles ging vandaag zoals afgesproken of gepland”, maar het komt zelden voor. Het leidt ertoe dat wij (net als iedereen) gewoon ons eigen plan trekken en doen en ons aanpassen als er iets gebeurt. En dat bevalt verschrikkelijk goed! Het loslaten van zaken die hadden moeten gebeuren, maar niet gebeuren en in de tussentijd doen wat voor jou belangrijk is, is een van de dingen die we hier dagelijks oefenen. En als er dan ineens wel iets gebeurd, dan zie je dan wel weer. Maar vanochtend kwam dan het antwoord: Ik hoef geen college te geven het komende semester. Met dit antwoord heeft de faculteit zo lang gewacht, dat het bijna het enig mogelijke antwoord was. Over zes weken zijn we een maand in Nederland. Daarna is mijn werkvisum verlopen en het is onduidelijk of en wanneer dit wordt verlengd (ook zo’n proces wat je moet loslaten :-)), dus de tijd was ondertussen wel heel kort geworden. Het is vooral jammer voor de studenten, want die krijgen nu een college Management Informatiesystemen uit een boek van 20 jaar oud, waar je natuurlijk niets van leert. Ik had in de tussentijd alweer zoveel dingen opgestart om te doen, dat ik niet zo goed had geweten hoe ik tussendoor ook nog college had kunnen geven.

We kijken uit naar ons bezoek aan Nederland in mei. De agenda loopt langzaam maar zeker vol. Het lijkt wel alsof we niets geleerd hebben van het onthaasten in Kupang…

Fotoverslag vakantie Nieuw Zeeland

wpid-img_20141222_215245.jpg

Drie weken vakantie was niet genoeg om Nieuw-Zeeland goed te bekijken. We zijn door gebieden gereden (en niet gestopt) die de toeristengidsen niet eens halen waar je je  moeiteloos drie weken kan vermaken. Maw: we moeten ooit nog een keer terug. Hieronder een fotografisch overzicht van de pracht van Nieuw-Zeeland.

wpid-img_20141215_204158.jpg wpid-img_20141215_203333.jpg wpid-img_20141215_203149.jpg

Windy Wellington had gelukkig voor ons een paar zonnige dagen in petto.

wpid-img_20141215_202038.jpg wpid-img_20141215_202221.jpg wpid-img_20141215_202357.jpg

Wellington – Zealandia eco-sanctuary – Tui & Kaka (papagaai)

wpid-img_20141217_174632.jpg

Otago peninsula bij Dunedin

wpid-img_20141217_174145.jpg wpid-img_20141217_174328.jpg

Otago peninsula bij Dunedin – royal albatross

wpid-img_20141217_175528.jpg wpid-img_20141217_175423.jpg

Otago peninsula bij Dunedin – yellow-eyed penguin met kids & blue penguin

wpid-img_20141217_175348.jpg wpid-img_20141217_175240.jpg

Otago peninsula bij Dunedin – NZ fur seal met kids (zeehond)

wpid-img_20141217_174505.jpg wpid-img_20141217_174422.jpg

Otago peninsula bij Dunedin – broedende spotted shag (aalscholver)

wpid-img_20141219_082448.jpg wpid-img_20141219_083013.jpg wpid-img_20141219_083310.jpg

Verre familie van Judith met boerderij in de buurt van Dunedin

wpid-img_20141220_183810.jpgwpid-img_20141220_185943.jpg wpid-img_20141220_185822.jpg  wpid-img_20141222_215943.jpg wpid-img_20141222_220230.jpg wpid-img_20141219_130534.jpg

Te Anau & Kepler track – prachtige tocht, soms een beetje vermoeiend…

wpid-img_20141222_215552.jpg wpid-img_20141222_215348.jpg wpid-img_20141222_220118.jpg

Queenstown & Glenorchy

wpid-img_20141225_093548.jpg

Franz Joseph gletsjer – een “witte” kerst

wpid-img_20150104_124455.jpg wpid-img_20141222_215124.jpg

Kea (papagaai)

wpid-img_20150104_131713.jpg wpid-img_20150104_131547.jpg

Christchurch – bijna niets over van het stadscentrum na de aardbeving in 2011

wpid-img_20150104_131941.jpg wpid-img_20150104_131845.jpg

Kaikoura – kuststrook met zeehonden en dolfijnen

wpid-img_20150101_135845.jpgwpid-img_20150101_121810.jpg  wpid-img_20150101_135531.jpg wpid-img_20150104_124043.jpg

Abel Tasman National Park – Nieuwjaarsdag (inclusief duik) en bezoek aan Marja-Mia Brusse

Maak je dromen waar! Gezegend kerstfeest en een gelukkig 2015

image

Maak je dromen waar! Gezegend kerstfeest en een gelukkig 2015

Groeten van de Meelisjes @ Franz Josef gletsjer Nieuw-Zeeland

The Hour of Code in Kupang

image

Deze week is er een wereldwijd evenement genaamd “The Hour of Code”. Het doel is om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met programmeren, vooral in afgelegen gebieden. Het idee erachter is dat dit de ontwikkeling van die mensen en ook die gebieden bevorderd. Vrijdag hadden er al 90 miljoen mensen meegedaan. Meer info over het evenement is te vinden op de website. Ik heb met mijn klas van 60 studenten meegedaan.

Sinds september geef ik het vak Management Informatiesystemen aan de universiteit waar Judith ook les geeft. De studenten komen soms uit Kupang maar vaak uit de kampong, kleine dorpjes op West-Timor of de omringende eilanden. Ze hebben vaak nauwelijks ervaring met computers, laat staan informatiesystemen. Ze hebben wel allemaal een mobieltje met facebook, dus dat kan ik in mijn colleges mooi als voorbeeld gebruiken. Maar verder hebben ze er weinig kaas van gegeten en kijken ze me wat glazig aan als ik in mijn rammelende Indonesisch probeer uit te leggen hoe internet eigenlijk werkt of wat de cloud is. Waarom? Ze hebben nog nooit echt met hun handen in de electronische modder gezeten, ze weten niet wat het is of hoe het gaat.

Dus ik was blij met The Hour of Code. Alle studenten moesten leren hoe je een spelletje als Angry Birds of Frozen programmeert door middel van simpele oefeningen op die website. Dus ik hen uitleggen dat ze hun eerste eigen informatiesysteem aan het programmeren waren. Na een zeer aarzelende start barst het uiteindelijk los en krijg ik veel enthousiaste reacties. Vooral het behaalde certificaat wordt uitvoerig op hun facebook timeline gepost. Sommige posten ook plaatjes van de geprogrammeerde spelletjes. Ik hoop dat ik wat studenten heb weten te enthousiasmeren om hier mee door te gaan, want dit soort expertise is erg nodig in dit deel van de wereld. Tenminste, als ze ooit van de tsunami van handmatige processen met stempels, handtekeningen en zegels af willen komen waar Indonesië momenteel compleet door vastloopt. En het was ook gewoon leuk!

image

Kupang Every Day Life #4 – Groen! Een Nieuw Begin…

wpid-img_20141207_130901.jpg

En toen was ineens de hele stad weer groen. Niet helemaal ineens natuurlijk, maar wel heel snel. In ietsjes meer dan een week na de eerste serieuze regenbui na zes maanden droogte schieten overal de groene sprieten de grond uit. Het moest even op gang komen, maar nu regent het bijna iedere dag. Heerlijk! Alles was verschrikkelijk stoffig. Langzaam wordt de hele stad schoongespoeld. De felle kleur van vers groen knalt je overal tegemoet.

wpid-img_20141207_131136.jpg

In de stad zijn opeens overal reparatiewerkzaamheden aan afvoerkanalen en rioleringen. Altijd een mooi fenomeen om te zien. Je hebt dus zes maanden de tijd om onderhoud te plegen, maar dat doe je niet. Je wacht tot alles overstroomt en pas dan ga je beginnen. Lekker in de modder en andere viezigheid waar ik de herkomst liever niet van weet aan de slag om de problemen op te lossen. Toen we in Nairobi woonden was het precies zo. Daar had het een jaar niet geregend en de chaos door gebrek aan onderhoud was op sommige plekken niet te overzien. Onderhoud of beter gezegd preventief onderhoud blijft een moeilijk concept.

wpid-img_20141207_130807.jpg

Wij zijn gewoon blij met de regen, omdat dit betekent dat het ook afkoelt (daar waren we heel erg aan toe) en het ziet er allemaal weer een stuk vrolijker en frisser uit. Voor veel mensen in dorpjes niet zo heel ver van Kupang betekent het einde van het hete seizoen echter het einde van een periode van honger en schaarste van water voor alledaags gebruik. Dat is nog eens andere koek. Zelfs nu we daar zo dichtbij wonen is het voor ons ver weg. Je zou zeggen dat het mogelijk moet zijn om een voorraad van zowel eten als water op te bouwen voor zes maanden, maar blijkbaar zijn die gemeenschappen niet daartoe in staat. Gelukkig is het nu weer groen! Een nieuw begin. En dat vlak voor de kerst…

wpid-img_20141207_130950.jpg

Kupang Everyday Life #3 – Vissie doen bij de Pasar Malam?

pasarmalam4

De duisternis valt snel in, maar dat triggert nog maar weinig van de tientallen brommertjes die om ons heen zwermen om hun licht aan te doen. Als ze dat al hebben. Zo goed en zo kwaad als het gaat navigeer ik door de chaos, met af en toe een goede test van onze remmen. Het lijkt wel of iedereen onderweg is, zo druk is het. We zijn op weg naar de pasar malam, de avondmarkt. Iedere avond worden een paar straten in het oude centrum afgezet om te worden overgenomen door tientallen eetstalletjes. De tentjes worden voornamelijk gerund door moslims. Dat valt wel op in het christelijke Kupang, maar vlakbij zee wonen er meer moslims, dus dit zal wel historisch zo zijn gegroeid. Vroeger lag de pasar malam prachtig aan zee, maar het uitzicht is ons ontnomen door een treurige rij winkelpanden die hetzelfde verkopen als iedere andere winkel in Kupang: afgekeurde Chinese rotzooi, instant-alles en beltegoed. Een effectievere manier om een triple-A locatie enorm te degraderen is moeilijk te bedenken.

pasarmalam6
Desondanks komen we er graag en dat komt door de kwaliteit van het eten en drinken. Het is er dan ook altijd druk. De stalletjes verkopen een enorme variëteit aan vis, inktvis, garnalen, krabben en schelpdieren. Verse vis is overal in Kupang goed verkrijgbaar, maar als het gaat over schelpdieren en garnalen dapasarmalam3n wordt het al een stuk lastiger. En dan heb ik het nog niet over hoe lekker het wordt klaargemaakt. Verwacht geen haute cuisine met amuses en liflafjes, maar eenvoudige met aandacht bereidde gerechten. Achter de stalletjes staan stoelen, banken en tafels waar je al het lekkers kan verorberen. Daar hoort natuurlijk wel wat lekkers te drinken bij en daar is aan gedacht. Er zijn ook stalletjes waar je de meest uiteenlopende verse sapjes kan bestellen. In ieder andere tent in Kupang is al gauw de helft van het sapjes-menu habis (uitverkocht). Dat zal je hier niet snel gebeuren.

pasarmalam1

We maken onze keus qua eten en drinken en zoeken een plekje. Met een beetje pech zit je aan een tafeltje waarbij van twee kanten tegelijk een muur van luidsprekers de Indonesische varianten van Nick & Simon in je oor tetteren. Een beginnersfout. Ondertussen weten we waar het wat rustiger toeven is. Al snel zitten we lekker te eten. Het pellen van de gemarineerde garnalen of het openpeuteren van de krabben en schelpen zou een enorme knoeiboel op kunnen leveren, maar gelukkig zijn onze kinderen enorm goed opgevoed. Ahum… Behulpzaam worden kleine bakjes water (zoals in Nederland bij de spareribs) op de iets te smalle tafel neergezet om de vieze vingers schoon mee te maken. Het is altijd weer de vraag hoeveel bakjes water in wiens schoot belanden.

pasarmalam2
Als je er een tijdje zit, dan begin je langzaam door de setting heen te kijken en zie je dat de vrolijke kraampjes in een doodgewoon straatje staan. Wat een afspraak om iedere avond met zijn allen met de etenskraampjes naar die plek te komen al niet voor elkaar kan krijgen. Nu pas zie ik dat achter de stalletjes een prachtig oud pand staat. Enorm vervallen, maar prachtig. Het is een oude ijsfabriek die luistert naar de naam “Minerva”. Dat laatste is dan weer jammer. Hoe komt het aan pasarmalam7die naam vraag je je af. Een prachtige locatie voor misschien mijn eerste restaurant? Dan moet ik wel eerst de corrupte ambtenaar die de illegale bouwvergunning voor de winkeltjes die het uitzicht belemmeren heeft goedgekeurd omkopen om diezelfde winkeltjes weer weg te bulldozeren en er weer een mooie promenade van te maken. Niet helemaal mijn stijl, maar toch… Als Kupang het voor elkaar zou krijgen om een paar van dat soort plekken te creëren, dan zou het zich in één keer op de kaart zetten als stad waar voor meer dan een stop-over voor een nacht. En zo fantaseer ik nog even verder. De kinderen zitten ondertussen drie tafeltjes verderop hun vieze vingers schoon te vegen aan de kleren van die vriendelijk lachende Indonesische familie. Hoogste tijd om naar huis te gaan. We kopen nog snel even wat pakjes zoete rijst in bananenblad (toetje!) en rekenen af bij alle verschillende stalletjes waar we iets hebben gekocht. Met alle smaken nog in onze mond verdwijnen we in de Kupangse nacht.

pasarmalam5